«Τι έχουν τα έρμα και… αποχωρούν»; Ο λόγος για τις συνεχείς αποχωρήσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ κατόπιν εντολής (;) του Αλέξη Τσίπρα από τη Βουλή κατά τη διάρκεια ψήφισης νομοσχεδίων που ευνοούν τη διαπλοκή και τους βαρόνους των media. Τελευταίο κρούσμα ήταν η «ηρωική έξοδος» από τη συζήτηση και την ψηφοφορία της επίμαχης «φωτογραφικής» τροπολογίας που πέρασε η κυβέρνηση για τη συγχώνευση των μεγάλων και υπερχρεωμένων ΜΜΕ, η οποία ωφελεί τους ομίλους του ΔΟΛ και τον Πήγασο. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ουσιαστικά να μη βρεθεί εντός Κοινοβουλίου, αφήνοντας την κυβέρνηση να παίζει μόνη της «μπάλα», και μάλιστα να βεβαιώσει ότι, σε περίπτωση ατυχήματος, η τροπολογία-σκάνδαλο θα περάσει, για να γίνει νόμος του κράτους. Αξίζει να σημειωθεί ότι το (αστείο) επιχείρημα της αποχώρησης ήταν ότι «δεν μπορούμε να συνομιλούμε όταν έχουμε ένα τοίχος απέναντί μας»! Υπενθυμίζεται ότι με τη συγκεκριμένη τροπολογία η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα συγχώνευσης στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, καθώς δίνει τη δυνατότητα στους βαρόνους των ΜΜΕ τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν το προσωπικό από τις συνδεδεμένες επιχειρήσεις στα ΜΜΕ και στο συνυπολογισμό για το όριο του ελάχιστου προσωπικού για όλες τις κοινές εταιρίες των ιδιοκτητών.
Αυτή, βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει πλάτες στην κυβέρνηση. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και τον Απρίλιο του 2013, όταν πέρασε η σκανδαλώδης τροπολογία με την οποία η Βουλή παρέχει ασυλία από την κατηγορία της απιστίας σε στελέχη τραπεζών που έδιναν αφειδώς δάνεια σε κόμματα. Τότε με την τροπολογία να έχει ψηφιστεί και να αποτελεί ήδη άρθρο του νομοσχεδίου, ο ΣΥΡΙΖΑ -και με δεδομένο ότι δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί ονομαστική ψηφοφορία σε ψηφισμένο άρθρο- διά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του στη Βουλή Δ. Παπαδημούλη απεδέχθη -θέλοντας και μη- την πρόταση του προεδρείου της Βουλής για μετατροπή του αιτήματός του σε ονομαστική επί του συνόλου.
Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα για την έναρξη της ψηφοφορίας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πήρε τον λόγο και, διαφοροποιούμενος από τη συναινετική θέση Παπαδημούλη, ακολούθησε τη σκληρή γραμμή του Αριστερού Ρεύματος, επιμένοντας σε ψηφοφορία μόνο επί της τροπολογίας και τινάζοντας έτσι στον αέρα τη συνεδρίαση. Ο κ. Παπαδημούλης, προκειμένου να μη συγκρουστεί εντός της Ολομέλειας με τον κ. Λαφαζάνη, είπε και εκείνος ότι η πρόταση ονομαστικής είναι μόνο για την τροπολογία, με αποτέλεσμα ο Γ. Τραγάκης να εκμεταλλευτεί τον γενικό χαμό και να ανακοινώσει ότι «από τη στιγμή που δεν υπάρχει νέο αίτημα για ονομαστική ψηφοφορία επί του συνόλου, δεν υπάρχει και λόγος για να γίνει». Αμέσως μετά μάλιστα απευθύνθηκε στην Ολομέλεια ερωτώντας αν το νομοσχέδιο γίνεται δεκτό.
Την ίδια τακτική, εξάλλου, είχε χρησιμοποιήσει και το 2012, όταν είχε ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία για το τότε πολυνομοσχέδιο και τελικά αποχώρησε. Το αποτέλεσμα ήταν με 170 προς 47 (σε σύνολο 217 παρόντων βουλευτών) να απορριφθεί η ένσταση αντισυνταγματικότητας που είχαν καταθέσει επί του πολυνομοσχεδίου, με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να είναι τελικά εξαφανισμένοι από την αίθουσα της Ολομέλειας.
Τούτων δοθέντων, γίνεται σαφές ότι η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει, παρά την αυστηρή ρητορική της, στα δύσκολα νομοσχέδια να καλύπτει εν μέρει την κυβέρνηση στρίβοντας διά του αρραβώνος. Επιλογή η οποία από τη μία εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα, καθώς δεν εναντιώνονται ανοιχτά, και, από την άλλη, δεν ψηφίζει «ναι σε όλα» συμπλέοντας με την πολιτική του Μνημονίου και δίνει στον Αλέξη Τσίπρα τη δυνατότητα να εκδίδει αιχμηρές ανακοινώσεις κατά της διαπλοκής και όσων την καλύπτουν.
