Για πολύ καιρό ζούσε στη σκιά των δημοφιλών ακτών της Χαλκιδικής, παρότι βρίσκεται μία ανάσα μακριά από τη φημισμένη Ουρανούπολη. Τα καταγάλανα νερά που κρύβει η δαντελωτή ακτογραμμή της και οι γιγαντόσωμοι βράχοι που αγκαλιάζουν τις παραλίες της (οι περισσότερες είναι εντελώς ερημικές, φυσικά ανοργάνωτες, με λεπτή χρυσαφένια άμμο) την κάνουν να πρωταγωνιστεί τα τελευταία χρόνια στις επιλογές των κατοίκων της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Η (άσημη μέχρι πρότινος) Αμμουλιανή, το «λιλιπούτειο» νησί με έκταση μόλις 4,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα που βρίσκεται απέναντι από τη μοναστική πολιτεία του Αγίου Ορους, εξελίσσεται σε ιδανικό προορισμό για… σκαφάτους και κάθε καλοκαίρι αποκτά όλο και περισσότερους φανατικούς θαυμαστές.
Πόλος ελξης
Σήμα κατατεθέν της Αμμουλιανής είναι η παραλία Αλυκές, η οποία «ξεδιπλώνεται» απέναντι από την Ουρανούπολη και αποτελεί πόλο έλξης για οικογένειες αλλά και νεαρόκοσμο που μένει στο ομώνυμο κάμπινγκ. Στα δυτικά του νησιού, «κρυμμένη» σε μία κατάφυτη έκταση με ελιές και πεύκα, βρίσκεται η ακτή Καραγάτσια (ιδανικός προορισμός για χαλαρές βουτιές). Η παραλία Καλοπήγαδο, με την ψιλή σκουρόχρωμη άμμο και τα ρηχά ζεστά νερά της, είναι από τις πιο ήσυχες παραλίες του νησιού, αν και απέχει μόλις λίγες δεκάδες μέτρα από το λιμάνι. Για… ρομαντζάδα επιλέξτε το ανατολικότερο άκρο του νησιού, εκεί όπου βρίσκεται η παραλία της Μεγάλης Αμμου και απολαύστε το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα από το ύψωμα της ακτής, με θέα την επιβλητική κορυφή του Αθω.
Μετά τις βουτιές στα πεντακάθαρα νερά της Αμμουλιανής, μπορείτε να κάνετε μια ημερήσια εκδρομή με καραβάκι στα κοντινά ακατοίκητα νησάκια Γαϊδουρονήσι, Τηγάνι και Ποντίκι για να χαλαρώσετε. Επίσης, εκδρομές γίνονται καθημερινά και γύρω από το κατανυκτικό Αγιο Ορος, στη χερσόνησο του Αθω, με πλοιαράκι που ξεκινάει από το λιμάνι του νησιού και έχει τακτικά δρομολόγια.
Σήμερα, σε αυτήν τη μικρή «γωνιά» της Χαλκιδικής ζουν περίπου 600 μόνιμοι κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με το ψάρεμα και τον τουρισμό. Εως το 1925, η Αμμουλιανή αποτελούσε μετόχι της Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Ορους. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή παραχωρήθηκε στους πρόσφυγες, γι’ αυτό και οι περισσότεροι κάτοικοί της έχουν μικρασιατική καταγωγή. Κάθε καλοκαίρι το νησάκι «βουλιάζει» από κόσμο, καθώς δέχεται περισσότερους από 5.000 επισκέπτες. Τα κυριότερα αξιοθέατα του νησιού είναι ο Ναός του Αγίου Γεωργίου και ο αρσανάς στο λιμάνι, που αποτελεί τυπικό δείγμα αγιορείτικης αρχιτεκτονικής. Γύρω από το λιμάνι υπάρχει μια σειρά από μαγαζάκια όπου μπορείτε να αγοράσετε τοπικά προϊόντα και ταβέρνες που σερβίρουν ψαροκεφτέδες και οστρακοειδή.
Τα τελευταία χρόνια, κυρίως εξαιτίας του μαζικού τουρισμού, το νησί -πολλοί το χαρακτηρίζουν «Μύκονο της Χαλκιδικής»- βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης, ωστόσο, παρά το γεγονός ότι οι τουριστικές και οι ξενοδοχειακές περιοχές έχουν πολλαπλασιαστεί (υπάρχει πληθώρα δωματίων για όλα τα βαλάντια), το οδικό δίκτυο είναι παλιό και σε πολλά σημεία οι δρόμοι είναι στενοί, με κακή ορατότητα. Οσοι επιλέξουν να επισκεφτούν με αυτοκίνητο το νησί τα Σαββατοκύριακα θα πρέπει να είναι οπλισμένοι με υπομονή, καθώς θα πρέπει να περιμένουν αρκετή ώρα στο λιμάνι της Τρυπητής για να περάσουν απέναντι (ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης στο νησί είναι η μηχανή). Επίσης, πολλοί λουόμενοι «γκρινιάζουν» -κυρίως τον Ιούλιο και τον Αύγουστο- καθώς κυκλοφορούν πολλές μικρές ενοικιαζόμενες βάρκες κοντά στις ακτές.
