Ο Δαρείος, πέρα από ψωνάρα και μεγαλοπιασμένος, ήταν και ολίγον τι αφηρημένος. Επειδή δεν ήθελε να λησμονήσει την έχθρα του με τους Αθηναίους είχε διατάξει να του τη θυμίζει κάθε βράδυ κάποιος από τους αναρίθμητους δούλους του, με τη φράση «Δέσποτα, μέμνησο των Αθηναίων!». Πού να τους ξεχάσει ο δαρμένος και καμένος αυτοκράτωρ… Αφού οι Αθηναίοι είχαν δοκιμάσει το 499 π.Χ. να τον ταρακουνήσουν κατά το δυνατόν από τον θρόνο του, ενισχύοντας με στόλο 20 πλοίων τους εξεγερμένους Ελληνες της Μικράς Ασίας που βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Περσών. Η επανάσταση των Ελλήνων κατεστάλη, αλλά η έχθρα με το κλεινόν άστυ της πατρίδος μας διήρκεσε χρόνια πολλά. Ο κυρ Δαρείος χρειάστηκε περίπου μια δεκαετία για να σπάσει τα μούτρα του στον Μαραθώνα. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα για το αυτοκρατορικό σόι και ο κανακάρης του ο Ξέρξης, που δεν ξέχασε κι αυτός την κασκαρίκα που μόνταραν οι Αθηναίοι, αποπειράθηκε κι εκείνος με τη σειρά του να δέσει την πόλη της Παλλάδος Αθηνάς στο άρμα της αυτοκρατορίας. Μέχρι τη Σαλαμίνα, οι δικοί του δεν ήξεραν κολύμπι. Εμαθαν εκεί…
Λερναία Υδρα
Το ηθικό δίδαγμα της μίνι αναδρομής στους θριάμβους του παρελθόντος είναι ότι η μνήμη κοστίζει πολύ. Συνήθως τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι «Πέρσες» κάθε εποχής. Στην αρχαιότητα ο Δαρείος επέμενε να μην ξεχνά την Αθήνα και κατέληξε στο καναβάτσο από την παρέα του Μιλτιάδη. Και ο γιος του μια από τα ίδια. Ο Θεμιστοκλής γέμισε τα νερά του Σαρωνικού με Πέρσες… λουομένους. Σήμερα, είναι κρίσιμο να μη λησμονούν οι Ελληνες. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να νικήσουν τους επίδοξους αντιγραφείς των μεθόδων των Περσών. Η αποστολή μας είναι αρκετά εύκολη. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον να ντελαλίζει την κατήφεια, την κακοδαιμονία και την εμπλοκή των ξένων στα δικά μας πράγματα. Υπάρχουν οι ουρές. Τόσες πολλές όσα τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας. Ατέλειωτες, γεμάτες με κορμιά ανθρώπων, που είναι έτοιμοι και να σκάσουν από το κακό τους και ταυτόχρονα να καταρρεύσουν από εξάντληση. Μιλάμε για τις ουρές σε τράπεζες, εφορίες και ταχυδρομεία, όπου οι φορολογούμενοι περιμένουν να πληρώσουν τις οφειλές που επινόησαν οι δυνάστες μας. Πού να τους ξεχάσεις τους Μήδους με τόσες ουρές;
Παναγιώτης Λιάκος
