Δύο πρόσωπα της υπηρεσιακής κυβέρνησης προκάλεσαν κυρίως τις πιο αρνητικές εντυπώσεις. Ο λόγος για τον άνθρωπο του Κ. Σημίτη Νίκο Χριστοδουλάκη (φωτό), ο οποίος από την Τράπεζα Πειραιώς -όπου εκτελούσε χρέη μη εκτελεστικού αντιπροέδρου- βρέθηκε απευθείας στο υπουργείο Οικονομίας, αλλά και για τη Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, με τις… στενές σχέσεις με την υψηλή κοινωνία, που ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, παρά τις ευθύνες που της είχαν αποδοθεί από πολλούς για τις παραλείψεις της που οδήγησαν στη μεγάλη (μυστηριώδη) κλοπή το 2012 στην Εθνική Πινακοθήκη!
Ο κ. Χριστοδουλάκης διαθέτει «πλούσιο» βιογραφικό, ενώ θεωρείται από τα πιο πιστά εκσυγχρονιστικά στελέχη που έβαλαν το λιθαράκι τους για την κατάρρευση της χώρας. Χρηματιστήριο, εξοπλιστικά, υπερκοστολογημένοι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα στα οποία έχει εμπλακεί ως πρώην υπουργός (2001-2004), όμως σημαντικό ρόλο έπαιξε όταν, ως υφυπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τον Προϋπολογισμό και τη διαχείριση του Δημόσιου Χρέους, ήταν αρμόδιος για την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ.
Για παράδειγμα, ποιος θα ξεχάσει την ιστορία με το περίφημο swap του 2001, κίνηση με την οποία κρύφτηκαν περί τα 2,8 δισ. ευρώ και η Goldman Sachs -για την «εξυπηρέτηση» που έκανε- κέρδισε σε μία ημέρα προμήθεια της τάξης των 600.000.000 ευρώ. Σημειωτέον, η τελική εξόφληση του swap θα γίνει το 2037 και το τελικό κόστος για τον Ελληνα φορολογούμενο θα ανέλθει στα 16 δισ. ευρώ.
Εξάλλου και ο ίδιος δεν είχε κρύψει το «μαγείρεμα» των στοιχείων, καθώς σε δήλωσή του διατεινόταν ότι «χωρίς τη δημιουργική λογιστική και την ελαστικοποίηση των κριτηρίων σύγκλισης, μόνο η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο θα πληρούσαν τους όρους ένταξης στην ευρωζώνη».
