Η προαγγελία του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και τα τρία βασικά σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι!
Στις συμπληγάδες εξαιρετικά επώδυνων αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα θα βρεθεί με το καλημέρα η νέα κυβέρνηση, καθώς, όπως προμηνύει η τοποθέτηση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι σε απάντηση σχετικής ερώτησης ευρωβουλευτή, οι παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα θα είναι ένα από τα βασικά πεδία στα οποία θα επιμείνουν οι δανειστές μας.
«Η βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι ζωτικής σημασίας από τη σκοπιά της κοινωνικής δικαιοσύνης, ιδίως για να διασφαλιστεί ότι το ελληνικό κράτος θα συνεχίσει να πληρώνει τις συντάξεις μακροπρόθεσμα. Η πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων αυτών θα βελτιώσει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Ντράγκι.
Τρία είναι τα βασικά σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι για το ασφαλιστικό και επί των οποίων θα κληθεί να βασίσει τις αποφάσεις της η νέα κυβέρνηση:
1. Το μοντέλο της Νέας Ζηλανδίας, που επιτρέπει χορήγηση μιας εθνικής σύνταξης, η οποία όμως δεν θα προέρχεται από τις ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, αλλά από τη γενική φορολογία.
2. Πρόταση για ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και απονομή εθνικής σύνταξης στα όρια της φτώχειας, δηλαδή στο 60% του μέσου εισοδήματος. Η σύνταξη θα χορηγείται χωρίς εισοδηματικά κριτήρια και θα συμπληρώνεται με επιπλέον ποσό, ανάλογα με τις εισφορές που έχει καταβάλει ο κάθε εργαζόμενος στη διάρκεια του εργασιακού του βίου (νοητή κεφαλαιοποίηση).
3. Πρόταση για ποσοστό αναπλήρωσης μόνο έως το 50% με τη στήριξη του κράτους και 25% από πρόσθετη επαγγελματική ασφάλιση.
Η εναλλακτική
Ακόμα μία εναλλακτική που εξετάζεται είναι η ταχύτερη εφαρμογή του νόμου 3863/2010, γνωστού και ως «νόμου Λοβέρδου – Κουτρουμάνη», που προκαλεί όμως μικρές ετήσιες μειώσεις (έως 1%) στο ποσό της σύνταξης. Παράλληλα, η νέα κυβέρνηση θα κληθεί να λύσει τον γρίφο της εφαρμογής της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές συντάξεων του 2012. Η απόφαση αυτή συνεπάγεται δαπάνη ύψους 2 δισ. ευρώ και επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν ισοδύναμα μέτρα αναζητείται φόρμουλα μετάθεσης της υποχρέωσης αυτής για αργότερα.
