Είναι πολύς ο πόνος των ανθρώπων. Ολοι περνούν παρόμοια, θλιβερά περιστατικά, όμως είναι πραγματικά παρήγορη αυτή η αίσθηση της ενότητας
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Στην εισαγωγή του βιβλίου «Δυνάμωσε την ψυχή σου», στον πρώτο τόμο, λέω: «Αν ήταν να βάλω κάτι μέσα σ’ αυτό τον τόμο, ως σελιδοδείκτη, αυτό θα ήταν ένα από τα δακρυσμένα σου χαρτομάντιλα». Τα δακρυσμένα σου χαρτομάντιλα. Απ’ όλα αυτά που περνάς. Τα πιο πολλά απ’ τα δάκρυά σου είναι από τον πόνο. Και απ’ τη χαρά, βέβαια, κλαίει κανείς και συγκινείται. Αλλά δεν νομίζω εκεί να χρειάζεται και χαρτομάντιλο.
Τα χαρτομάντιλα συνήθως μουσκεύουν απ’ τα πονεμένα μας δάκρυα. Είμαι καλά, λοιπόν. Οσο καλά μπορεί να ‘ναι κάποιος ιερέας που κάθε μέρα δέχεται τον πόνο των ανθρώπων. Είναι τόσο πολλά αυτά που ακούω κάθε μέρα. Δεν μπορώ να κάνω κάτι. Δεν αντέχω να σηκώσω τον πόνο των ανθρώπων. Τον πόνο τον σήκωσε ο Χριστός μας. Τις αμαρτίες τις συγχώρεσε ο Χριστός μας. Τους καημούς μας Αυτός τους πήρε πάνω Του. Την αγωνία μας, το κλάμα μας, τη μοναξιά σου, το πένθος σου, τα ψυχολογικά σου, τις αρρώστιες σου, την ατέλειωτη υπομονή σου, τις αδικίες που σου κάνουν, όλα αυτά ο Χριστός τα φορτώθηκε! Ετσι δεν είναι;
Εμείς όμως οι κληρικοί ακούμε τους αναστεναγμούς των ανθρώπων. Ερχεται ο κόσμος και ξεσπάει και κλαίει και λέει τα βάσανά του. Δεν λύνουμε προβλήματα εμείς. Ο Χριστός τα λύνει. Αυτός μας δίνει τη δύναμη. Αυτός είναι η πρώτη πηγή κι εμείς είμαστε τα μικρά ρυάκια και οι μικρές βρύσες. Κοιτάς τη βρύση και λες: «Α! Τι καλή βρύση! Βγάζει νερό». Αλλά μην ξεχνάς ότι η βρύση -αν στερέψει η πηγή- δεν βγάζει τίποτε από μόνη της. Και η πηγή είναι σ’ εμάς αστείρευτη. Κι αυτή η πηγή είναι ο Χριστός. Βρες, λοιπόν, την πηγή. Αγάπησε την πηγή. Και κάποια στιγμή, όσο προχωράς και δυναμώνεις, μάθε να πίνεις νερό απευθείας από την πηγή. Και μη στηρίζεσαι σε καμία βρύση, όσο γυαλισμένη και περιποιημένη κι αν είναι.
Το νερό που βγαίνει είναι της πηγής. Θα το πιεις και θα ζήσεις. Μην ανησυχείς. Κάτι καλό θα πάρεις. Είμαι καλά. Μα όχι και τελείως. Διότι πώς μπορώ να είμαι τελείως καλά όταν τώρα είδα ένα e-mail που μου έστειλε κάποιος και μου ‘λεγε: «Πάτερ, κάντε προσευχή για ένα παιδάκι 6 χρονών, το οποίο έχασε πριν από έναν χρόνο τη μανούλα του». Οσο κι αν δεν έχεις πρόβλημα ο ίδιος, μπορείς να ‘σαι καλά όταν ακούς τέτοια; Δεν νιώθεις κάπως; Κάπως δεν σου ‘ρχεται κι εσένα ο πόνος των ανθρώπων; «Κάντε προσευχή για κάποιον νέο 33 χρονών που του βρήκαν κάτι πολύ σοβαρό και ευχόμαστε να μην είναι κάτι πολύ χειρότερο. Κάντε προσευχή να ζήσει».
«Παρακαλέστε τον Θεό για τα παιδιά μου, που θέλουν να πάρουν διαζύγιο». «Παρακαλέστε τον Θεό για την κόρη μου, που είναι παντρεμένη πολλά χρόνια και δεν μπορεί να κάνει παιδάκι». «Παρακαλέστε τον Θεό για μια χημειοθεραπεία…» «Παρακαλέστε τον Θεό για έναν παράλυτο…» «Ζητήστε εκείνο… Ζητήστε το άλλο…» Είναι πολύς ο πόνος των ανθρώπων. Είναι μια αλήθεια πικρή. Σ’ το λέω να το ξέρεις. Ισως λίγο σε παρηγορεί αυτό αν σκεφτείς ότι πονάς εσύ, πονάς πολύ, αλλά είναι πάρα πολλοί αυτοί που πονούν. Πάρα πολλοί. Εσύ πονάς και λες: «Α, τι τραβάω εγώ!» Σε διαβεβαιώ ότι η φωνή μου αγγίζει διαρκώς πονεμένους ανθρώπους. Πόνος στο σπίτι σου. Μα πόνος και στο άλλο σπίτι. Είναι αρκετά παρήγορη αυτή η αίσθηση της ενότητας. Αν σκεφτείς ότι είμαστε ενωμένοι και στον πόνο μας. Οτι δεν είμαι μόνο εγώ που κλαίω. Δεν είμαι μόνο εγώ που ‘μαι φτωχός. Δεν είμαι μόνο εγώ που με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου, έτσι, στα καλά καθούμενα. Μου είπαν: «Θα σας ειδοποιήσουμε σε περίπτωση που σας ξαναχρειαστούμε. Ευχαριστούμε για ό,τι προσφέρατε ως τώρα». Πονάς εσύ που το έζησες. Ξέρεις όμως και πόσοι άλλοι περνούν παρόμοια περιστατικά, θλιβερά; Πολύς κόσμος. Τι θα κάνουμε; Αγώνα. Προσπάθεια.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
