Ο Π. Μουζουράκης μιλάει στη «δημοκρατία» για τη μουσική πορεία του και τη συναυλία, στις 23 Ιουνίου, στο Fix Factory Open Air! • Αρθρο «δημοκρατίας» Β. Ελλάδος Ρεπορτάζ
Ελένη Σκάρπου
Είναι πολυτάλαντος και κάθε ταλέντο του τον ωθεί σε πετυχημένες εμφανίσεις, είτε υποκριτικά είτε μουσικά. Η ανάλαφρη αύρα του, η ζεστή και οικεία χροιά της φωνής του, η γοητευτική σκηνική παρουσία του είναι το τρίπτυχο που θα συναντήσουμε για ακόμη μία φορά την Παρασκευή 23 Ιουνίου στο Fix Factory Open Air. Από τη θέση του τραγουδοποιού, θα μας παρασύρει σε μια βόλτα γεμάτη τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του, αλλά και επιλογές από την ξένη μουσική σκηνή. Σίγουρα από το ρεπερτόριό του δεν θα απουσιάζουν τραγούδια καλλιτεχνών που σέβεται και αγαπάει.
Με φρέσκια ματιά θα μας μυήσει στον καινούργιο δίσκο του με τίτλο «Μονόλογος για δύο», στον οποίο συνεργάζεται αποκλειστικά με τον Μανώλη Φάμελλο και αλλάζει τα δεδομένα, με ευχάριστες μουσικές εκπλήξεις. «Είναι πάντα χαρά οι επιστροφή στις ρίζες, είναι συγκινητικό, γιατί κάθε φορά παίρνεις περισσότερη αγάπη και πρέπει να είσαι αντάξιος αυτής.
Εχω ιδιαίτερη σχέση με τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική. Από τα 17 μου χρόνια στη Χαλκιδική έτρωγα πόρτα στα clubs. Δεν ξέρω αλήθεια τι έφταιγε, όμως οι αναμνήσεις μου είναι ρομαντικές, εφηβικές και με μπόλικο μπούλινγκ» αναφέρει ο ίδιος.
Μαζί του θα βρεθούν επί σκηνής οι Δημήτρης Φροσύνης στο μπάσο, Παύλος Καλτουρουμίδης στα πλήκτρα και την ενορχήστρωση, Βαγγέλης Κοτζάμπασης στα τύμπανα, Σπύρος Λιβάνης στην κιθάρα, ενώ η Μυρτώ Ναούμ και η Κωνσταντίνα Ζωμενή θα τον συνοδεύσουν ερμηνευτικά.
Τα lives είναι για εκείνον ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι, που παίρνει σάρκα και οστά από την αγάπη και την ενέργεια του κόσμου. Ανάμεσα στη μουσική και την υποκριτική δεν φαίνεται έτοιμος να διαλέξει.
«Δεν είναι εύκολο να τα συνδυάζεις πολύ συχνά. Θυμάμαι τα προηγούμενα χρόνια που έκανα πρωί γυρίσματα, μετά θέατρο και μετά το βράδυ live. Ηταν ωραία χρόνια, γεμάτα δουλειά και δημιουργία. Και τώρα είναι. Η πιο πρόσφατη ωραία συγκυρία μου ήταν η συνεργασία μου με το Νίκο Περάκη για την ταινία του “Success Story” με τον Κων/νο Μαρκουλάκη.
Ηταν χαρά μου και τιμή μου. Ταυτόχρονα, νιώθω περήφανος που η φωνή μου είναι στο κινούμενο σχέδιο “Αρχηγός από κούνια”» εξομολογείται ο γνωστός ηθοποιός και ερμηνευτής, που σε κάθε ευκαιρία αποπνέει γαλήνη και οικειότητα.
Σε ποια φάση βρίσκεται τώρα; «Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στην πιο ώριμη φάση που έχω βρεθεί μέχρι τώρα μουσικά κι αυτό δεν έχει να κάνει με τη σοβαρότητα. Νιώθω τρομερά τυχερός που έχω δέσει με την μπάντα μου και που υπάρχουν επικοινωνία, κατανόηση και χαμόγελο. Πηγαίνουμε για πρόβα και χαιρόμαστε» δηλώνει.
Με παλμό
Αυτό το καλοκαίρι το γκάζι θα είναι πατημένο, ώστε να προλάβει να μοιραστεί στιγμές και μουσικές με το κοινό που αποζητά τον παλμό του και τις κιθαριστικές πρωτοτυπίες του.
Η σχέση του με την κιθάρα του είναι εκτός από καρμική, σχέση πάθους! «Είναι σαν να είναι εκείνος ο φίλος που δεν τον παίρνεις συχνά τηλέφωνο, αλλά είναι εκεί όταν τον χρειαστείς. Είναι το απωθημένο μου. Αν θέλω κάτι να βελτιώσω άμεσα πάνω μου, είναι η ικανότητά μου στην κιθάρα.
Εχει πλάκα το αυτοδίδακτο, αλλά κάποια στιγμή σε περιορίζει» εξηγεί ο Πάνος, που του αρέσει να του μιλούν στον ενικό.
Με δεδομένη την κατάσταση στην Ελλάδα, δεν θα την άφηνε. Δεν θα επέστρεφε στη Ζυρίχη, όπου γεννήθηκε. «Δεν είναι κάτι στο οποίο θα μπορούσα να προσαρμοστώ.
Λείπω 30 χρόνια, αν και στον προηγούμενο δίσκο μου είχα ένα τραγούδι, το “Χρυσό αβγό” μεταφρασμένο στα γερμανικά. Ηταν μια εξαιρετική ιδέα για τη διχόνοια και για το πώς δεν μπορούμε να τα βρούμε» θυμάται και χαμογελά.
«Με εμπνέει ο Γιάννης Αγγελάκας»
Ξεχνάει εύκολα, αλλά όχι τους σημαντικούς ανθρώπους για εκείνον. Ενας από αυτούς, ο Γιάννης Αγγελάκας. «Ας πούμε ότι εμπνέομαι από τις φωνές που ακούω, που μου μιλάνε για την αγάπη. Ακούω την αγάπη, που λέει κι ο Γιάννης Αγγελάκας, τον οποίο και αγαπώ. Αγαπώ τις Τρύπες και τον τρόπο που έχει εξελιχθεί ο Γιάννης Αγγελάκας. Είναι η ποίηση, ο στίχος, η ενέργεια. Κάποτε τον συνάντησα στον Σταυρό του Νότου και πήγα να του εκφράσω τα σέβη μου. Του είπα “Με όλο τον σεβασμό… είναι πιο δύσκολο να κάνεις ένα κοπλιμέντο από το να κάνεις καμάκι” κι εκείνος, αστειευόμενος, μου είπε: “Κι εσύ τώρα τι μου κάνεις”;».
