Ο π. Στυλιανός Μπιζάς, εφημέριος στην Παναγία Εκατονταπυλιανή, μεριμνά εδώ και χρόνια για τα χαριτωμένα τετράποδα του νησιού και μιλάει για την ιδιαίτερη σχέση που έχουν οι άνθρωποι με τα ζώα
Πολλές φορές γίνεται αναφορά στα στοιχεία που κάνουν έναν ιερέα αγαπητό. Πέρα από την ανιδιοτέλεια και την προσφορά προς όλους τους ανθρώπους της ενορίας στην οποία υπηρετεί ένας ιερέας, δύο στοιχεία που πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί αναδεικνύουν είναι η αγάπη προς όλα τα δημιουργήματα του Υψίστου και η φροντίδα που οφείλουμε να δείχνουμε σε όλα τα έμψυχα πλάσματα.
Συνήθως ο νους σε αυτή τη φράση φτάνει μόνο μέχρι τους ανήμπορους ανθρώπους. Υπάρχουν όμως και τα ζώα, τα οποία επίσης αποτελούν δημιουργήματα του Θεού. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος μπορεί να περιθάλψει ή να φροντίσει ένα αδέσποτο ζώο, λαμβάνοντας την ηθική ικανοποίηση ότι η αγάπη και η αλληλεγγύη δεν μπορεί να περιορίζονται μόνο στους συνανθρώπους μας.
Μια τέτοια διάθεση προσφοράς χαρακτηρίζει και έναν ιερέα στην Πάρο, τον π. Στυλιανό Μπιζά, εφημέριο στην Παναγία Εκατονταπυλιανή, ο οποίος εδώ και χρόνια φροντίζει τις αδέσποτες γάτες κοντά στο σπίτι του και δείχνει ότι ο δρόμος της προσφοράς έχει πάντοτε πολλά και όμορφα μονοπάτια. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επικοινώνησε με τον ιερέα και εκείνος δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Αρχικά μας αναφέρει πώς βρέθηκε να φροντίζει τόσες γάτες: «Με τις γάτες δεν είχα πολλές σχέσεις. Απλώς ο πατέρας μου τους είχε μεγάλη αγάπη. Οταν κοιμήθηκε, έφυγαν όλες οι γάτες από το σπίτι! Εκείνο το διάστημα ήμουν εφημέριος στην Αντίπαρο. Οταν επέστρεψα, η μητέρα μου είχε μια γάτα η οποία γέννησε, τα μικρά της μεγάλωσαν και με τη σειρά τους έκαναν και αυτά γατάκια. Ετσι βρεθήκαμε με 25 γάτες γύρω από το σπίτι». Και συμπληρώνει: «Αναγκαστικά προχωρήσαμε και σε στείρωση, γιατί δεν ήθελα να ζήσω ούτε να κάνω αυτά που έκαναν οι παππούδες μας, οι οποίοι, μόλις γεννούσε μια γάτα, είτε έχωναν ζωντανά τα γατάκια είτε τα πέταγαν στα σκουπίδια. Εμείς στο σπίτι μας, ευτυχώς, δεν είχαμε τέτοια περιστατικά. Αλλα συνομήλικα παιδιά όμως έβλεπαν αυτά τα πράγματα».
Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ
Ο ίδιος αναφέρει ότι στα ζώα δεν έχει εντοπίσει την αχαριστία των ανθρώπων: «Οχι, στα ζώα δεν υπάρχει η αχαριστία που μπορεί να υπάρχει στους ανθρώπους, και γι’ αυτό πλέον έχω σιγουρευτεί. Ενα ρητό λέει ότι όσο περισσότερο γνωρίζω τους ανθρώπους τόσο περισσότερο αγαπώ τα ζώα». Μάλιστα, μας αφηγείται ένα παλιότερο περιστατικό, όταν έγραψε ένα κείμενο στο οποίο εξέφραζε κάποιες σκέψεις του για το τέλος της ζωής των ανθρώπων, με αφορμή ένα άρρωστο γατάκι που είχε περιθάλψει ο ίδιος μέχρι το τέλος της ζωής του.
«ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΑΝ»
«Πριν από δύο τρία χρόνια παρεξηγήθηκα, γιατί κάποιος έγραψε ότι έκανα την κηδεία μιας γάτας που είχε ψοφήσει, κάτι βέβαια που δεν συνέβη ποτέ. Απλώς είχα γράψει ένα κείμενο στο οποίο έλεγα τότε ότι εκείνο το γατάκι που ήταν άρρωστο έζησε το χάδι μέχρι την τελευταία του ώρα. Εδινα, λοιπόν, την ευχή έτσι να φεύγουν και οι άνθρωποι. Να νιώθουν αγάπη και να φεύγουν, γιατί, δυστυχώς, στις ημέρες μας βλέπετε ότι πολλοί συνάνθρωποί μας πηγαίνουν σε γηροκομεία, μένουν μόνοι τους στον δρόμο ή στο σπίτι, ειδικά άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Θα μπορούσε να πει κάποιος: “Καλά, παρομοιάζεις τις γάτες με τον άνθρωπο;” Οχι, απλώς μέσα από εκεί παίρνουμε σίγουρα κάποιο μάθημα» επισημαίνει.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
