Συνεχίζουν τις προκλήσεις με τις «πλάτες» της Βουλγαρίας. Στο κόλπο και ο πρωθυπουργός ΖάεφΣυνεχίζουν τις προκλητικές ενέργειές τους το Πατριαρχείο Βουλγαρίας και η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων, την ώρα μάλιστα που η διπλωματική κινητικότητα για το ζήτημα της ενδεχόμενης διευθέτησης του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι έντονη. Αυτό δείχνει η προσεκτικά ενορχηστρωμένη πρόσκληση και παρουσία του επισκόπου του Πατριαρχείου Βουλγαρίας Σιωνίου σε μια τοπική γιορτή της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων στη Στρώμνιτσα.
Σύμφωνα με το Πατριαρχείο Βουλγαρίας ο επίσκοπός του δεν έλαβε επίσημα μέρος στον εορτασμό της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων και δεν συμμετείχε στη θεία λειτουργία που τέλεσαν τρεις σχισματικοί ιεράρχες, αλλά του έγινε επίσημη υποδοχή και διάβασε χαιρετισμό από τον Πατριάρχη Βουλγαρίας. Στη γιορτή το «παρών» έδωσε και ο καταγόμενος από τη Στρώμνιτσα πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ. Ο Βουλγαρίας Νεόφυτος σε μήνυμά του ευχήθηκε «να αποκατασταθεί η κοινωνία με την Εκκλησία στη Δημοκρατία της Μακεδονίας στο κοντινό μέλλον».
Το νέο αυτό περιστατικό, κατά ορισμένους, δείχνει ότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ και το Πατριαρχείο Βουλγαρίας έχουν ενορχηστρώσει και τώρα εκτελούν ένα καλά οργανωμένο στη σύλληψή του σχέδιο με στόχο, τουλάχιστον προφανή, την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων. Βέβαια, η παρουσία του επισκόπου της Βουλγαρικής Εκκλησίας στην ΠΓΔΜ σε ορισμένους προσεκτικούς παρατηρητές ξυπνά μνήμες από την περίοδο της Εξαρχίας, όταν -πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους- Βούλγαροι κληρικοί σάρωναν τη γη της Μακεδονίας επιχειρώντας να προσεταιριστούν τους κατοίκους της περιοχής.
Τόσο η ΠΓΔΜ όσο και η Βουλγαρία προχωρούν μονομερώς σε όλες αυτές τις ενέργειες, που στόχο έχουν να δημιουργήσουν την πεποίθηση περί ύπαρξης «Μακεδονικής Εκκλησίας», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και διπλωματικά.
Εύλογα ερωτήματα προκαλεί και η πλήρης ανυπαρξία διαλόγου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρά το γεγονός ότι είναι η μόνη εκκλησιαστική Αρχή με δικαιοδοτική διαδικασία για την κήρυξη μιας εκκλησιαστικής διοίκησης ως αυτοκέφαλης, αλλά και με το Πατριαρχείο Σερβίας, στο οποίο ανήκει εκκλησιαστικά το έδαφος της ΠΓΔΜ.
