Το ΚΘΒΕ ανεβάζει το έργο «Οσα η καρδιά μου στην καταιγίδα»!Αρχίζουν και πάλι οι παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος μετά την ανάπαυλα του Πάσχα. Ετσι, αύριο Τετάρτη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών ανεβαίνει και πάλι το «Οσα η καρδιά μου στην καταιγίδα» του Ακη Δήμου σε σκηνοθεσία Πάνου Δεληνικόπουλου.
Η παράσταση μας ταξιδεύει σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης στις αρχές του περασμένου αιώνα. Στην ηλικία που γεννιέται η επιθυμία. Που το κορμί ξυπνάει και ανακαλύπτει την έκτασή του. Ενα αγόρι ερωτεύεται για πρώτη φορά. Οχι ένα κορίτσι, αλλά μια γυναίκα. Ενας άνδρας και μια μάνα κλείνουν τον κύκλο των σωμάτων που χορεύουν στην άκρη του γκρεμού. Των σωμάτων που απαγορεύεται να συναντηθούν. Με τη θάλασσα από κάτω τους να περιμένει.
Βασισμένος στην «Πρώτη αγάπη» του Ιωάννη Κονδυλάκη, ο Ακης Δήμου γράφει μια παραλλαγή του γνωστού διηγήματος για την ιερή, την απελπισμένη πρώτη αγάπη. Σε μια γλώσσα ποιητική που θα μιλήσει για όσα το σώμα δεν μπόρεσε.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η ιδέα της γραφής ενός θεατρικού έργου με αφορμή τη νουβέλα του Ιωάννη Κονδυλάκη γεννήθηκε ξαφνικά: «Υποψιάζομαι, ωστόσο, ότι όπως συμβαίνει με όλα όσα “γεννιούνται ξαφνικά” επωαζόταν χρόνια. Για να είμαι ειλικρινής, λίγο με απασχόλησε πώς θα τη γράψω.
Περισσότερο με τριβέλιζε το γιατί: Για ποιον λόγο έπρεπε να ξαναειπωθεί η ιστορία της ερωτικής αφύπνισης ενός νεαρού άνδρα με τα σαρωτικά ξεσπάσματα, την υφέρπουσα απελπισία, τις καταθλιπτικές υφέσεις, τις δοξαστικές κορυφώσεις και τις εκκωφαντικές της αμφισημίες, κυρίως αυτές; Εγραφα με το ερωτηματικό στον κρόταφο κυνηγώντας την απάντηση-φάντασμα, που συνεχώς ξεγλιστρούσε κρυμμένη πίσω απ’ τις φυλλωσιές των λέξεων. Μέχρι που οι λέξεις έριξαν τα φύλλα τους. Και τότε, όταν το “Οσα η καρδιά μου στην καταιγίδα” είχε αποκτήσει πλέον σώμα, κατάλαβα ότι λέγοντας την ίδια ερωτική ιστορία ξανά και ξανά, τις δικές σου ομίχλες επιχειρείς να ξεδιαλύνεις. Ετσι συνέβαινε το 1919, έτσι συμβαίνει το 2018, έτσι θα συμβαίνει πάντοτε. Γιατί οι ερωτικές μας ιστορίες δεν έχουν να κάνουν με τους έρωτες που ζούμε, αλλά με τον τρόπο που τους αφηγούμαστε όταν τελειώσουν».
Ποιοι είναι οι συντελεστές του έργου
Σκηνοθεσία: Πάνος Δεληνικόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια: Φανή Σκουλικίδη-Μπουκουβάλα. Φωτισμοί: Ελένη Χούμου. Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Καλογηρά. Α’ βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Λιάτσου. Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Χριστοφίδου. Γ’ βοηθός σκηνοθέτη: Λυδία Ζαχαράκη. Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου. Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschureen.
Παίζουν: Μομώ Βλάχου (Βαγγελιώ), Γιώργος Κολοβός (Ανδρας), Κωνσταντίνος Λιάρος (Γιώργης), Μαρία Τσιμά (Μάνα).
Από την αγάπη στην απελπισία και την άρνηση
«Τι είναι ο έρωτας; Τέσσερις άνθρωποι βάζουν αυτό το ερώτημα και προσπαθούν να το απαντήσουν. Ενας άνδρας, μια γυναίκα, μια μάνα, ένα παιδί. Δύο γυναίκες, δύο αγόρια. Δύο κορίτσια, δύο άνδρες. Τέσσερις άνθρωποι, που παίζουν με τον έρωτα και γίνονται παιχνίδι του. Τον θυμούνται και τον ξεχνούν. Τον διεκδικούν και τον αρνούνται. Τους έλκει και τους απομακρύνει, τους εξυψώνει και τους καταστρέφει, χάνονται μέσα του και μέσα του ξαναγεννιούνται» περιγράφει ο σκηνοθέτης Πάνος Δεληνικόπουλος.
Συνεχίζοντας, ο σκηνοθέτης σημειώνει: «Ενα νεαρό παιδί λαχταράει να υπάρξει. Το κορμί ξεχειλίζει μέσα του. Χωρίς λύπη. Χωρίς περίσκεψη. Χωρίς αιδώ. Δεν ξέρει, δεν έχει μάθει ακόμα να ντρέπεται γι’ αυτό που το κορμί του ζητάει. Ερωτεύεται για πρώτη φορά. Κι ερωτεύεται αυτονόητα. Τόσο φυσικά όσο ανασαίνει. Γι’ αυτό κι εξίσου αυτονόητα ξυπνάει τριγύρω του υπνώττοντες έρωτες. Ερωτες ίσως αδιέξοδους, ίσως απαγορευμένους, ίσως ανεκπλήρωτους, ίσως θαμμένους. Ζωντανούς, όμως, και απαιτητικούς. Γιατί το σώμα δεν μπορεί να ξεμάθει. Απλώς λησμονεί… Εκεί έρχεται η αρρώστια. Γιατί εκτός από το θαλερό, το υγιές, το παλλόμενο, συμβαίνει και το άλλο σώμα. Το φθειρόμενο. Ή το σιωπηλό. Ή το αποσυρμένο. Για να υπενθυμίσει πως η παντοδυναμία της νεότητας είναι μια ψευδαίσθηση που είτε ο χρόνος είτε το τυχαίο ή η επιλογή θα καταλύσει. Που φανερώνει την άλλη πλευρά του έρωτα. Την οδύνη. Την απελπισία. Την άρνηση. Πάνω σ’ αυτό το οριακό σημείο της συνειδητοποίησης θα ξεσπάσει η καταιγίδα που θα δέσει αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους μεταξύ τους. Σ’ έναν παροξυσμικό χορό που θα παρασύρει τα πάντα. Βεβαιότητες, συμβάσεις, ταυτότητες, επιθυμίες».
