Ο γνωστός Θεσσαλονικιός κεραμίστας μιλάει στη «δημοκρατία» για την έκθεση που κάνει στην γκαλερί Λόλα ΝικολάουΣυνέντευξη στην
Ελένη Σκάρπου
Σε έναν κόσμο που συχνά αγνοεί τα πιο σημαντικά πράγματα, που καταπιάνεται με το ανούσιο και αφήνει τα νοήματα να χαθούν χωρίς λόγο, η τεκμηρίωση του στοιχειώδους γίνεται σύνθημα για την τέχνη και αποτελεί τον τίτλο της έκθεσης του Θεσσαλονικιού κεραμίστα Εκτορα Μαυρίδη. Η έκθεση εγκαινιάστηκε την περασμένη Πέμπτη 17 Μαΐου στην γκαλερί Λόλα Νικολάου και θα διαρκέσει έως τις 9 Ιουνίου.
«Είχα να κάνω ατομική έκθεση πολύ καιρό. Συνήθως κάνω όταν έχω κάτι να πω ή να προτείνω. Πριν από δύο χρόνια με κάλεσαν στο Βούπερταλ της Γερμανίας, στο Grolle Pass Projects, για να εγκαινιάσω τον χώρο τους» μας λέει ο καλλιτέχνης. «Με μια διάθεση ερευνητική, λοιπόν, ήταν μια ευκαιρία να δω πράγματα από τη δική μου δουλειά που δεν θα μπορούσα να δω μέσα σε μια γκαλερί. Κάθε μέρα είχα μια μάζα χώμα και φτυάριζα από το ένα σημείο στο άλλο. Ο,τι έμενε σαν σημάδι το κύκλωνα με μια κιμωλία κι ήταν σαν ένα ζωγραφικό έργο μιας χειρωνακτικής πράξης, που συγκεντρώνει τα στοιχεία της οικειότητας, της παγκοσμιότητας και της συμμετοχικότητας. Αυτή η έρευνα ονομάστηκε “the documentation of elemental”.
Είχα σκεφτεί επίσης να φτιάξω ένα καμίνι, το οποίο θα λειτουργήσει σαν κοινωνικό γλυπτό, και τελικά το πήγα λίγο πιο πέρα. Εκανα την κατασκευή με τούβλα ytong που είναι θερμομονωτικά και αυτό το καμίνι αποτέλεσε τον πυρήνα του residency στο Βούπερταλ. Ψήσαμε μέσα στον χώρο το καμίνι κι εκείνο με τη σειρά του έψησε σβόλους. Μόλις επέστρεψα από τη Γερμανία, έφτιαξα και μια ασπίδα για καπάκι του καμινιού κι αυτή είναι μια κατασκευή ώστε να μπορέσει ο δημιουργός να ονειρευτεί, να μπορέσει να κάνει κάτι υπερμέγεθες χωρίς να πρέπει να είναι πλούσιος. Ενα έργο τέχνης πρέπει να προκαλεί τον διάλογο, μια φαντασίωση, ένα συναίσθημα, μια κίνηση. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν εδώ» εξηγεί ο Εκτορας Μαυρίδης και σίγουρα θα αντικρίσουμε αυτό το καμίνι στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου, όπως και ψημένους σβόλους από τη Νέα Ραιδεστό, στην οποία διαμένει.
Οι χωμάτινοι σβόλοι είναι ένα project με το οποίο καταπιάστηκε πρώτη φορά το 1992 και έως σήμερα συνιστά για εκείνον ένα αρχετυπικό σχήμα. Κάποιους από αυτούς θα τους συναντήσουμε σε υαλωμένη μορφή και σε διάφορες μαγικές αποχρώσεις. «Ο σβόλος μαρτυρά την εξέλιξη του πολιτισμού μας. Λειτουργεί σαν ένας κοινός τόπος για όλους μας. Τον προτείνω σαν μια αρχέτυπη οργανική φόρμα για τη δημιουργία δημόσιων γλυπτών» επισημαίνει η γνωστός κεραμίστας, που έχει ονειρευτεί στο άμεσο μέλλον να φτιάξει ένα χωράφι με υαλωμένους σβόλους.
Ενα τμήμα της έκθεσης αποτελεί αναδρομή σε ό,τι έχει κάνει έως τώρα. Πίνακες που αντανακλούν τον μοντερνισμό, αλλά όχι πάνω σε καμβά, μέσα από υλικά όπως το οξείδιο του χαλκού και του σιδήρου, ο πηλός και το κερί… μας αποκαλύπτονται. Το μυστικό τους, βέβαια, κρύβεται στη φωτιά, που με μεγάλη μαεστρία δαμάζει ο Εκτορας.
«Δεν ζωγραφίζω… καίω. Είναι μια χειρονομιακή ζωγραφική καθαρά με τα υλικά του κεραμίστα» εξομολογείται. Παραδίπλα θα συναντήσουμε εικόνες από πηλό με γεύση από τον τροχό του αγγειοπλάστη στην πιο απλή μορφή του, τιμή στον μέντορά του Peter Voulkos, που υπήρξε σημαντικός κεραμίστας του 20ού αιώνα.
Μύηση στην αγγειοπλαστική και στον τροχό
«Στην έκθεση θα δείτε και το αποτέλεσμα του υαλώματος. Το υάλωμα είναι μια συνταγή που έχει ορυκτές ύλες» λέει ο ίδιος και η αλήθεια είναι πως μέσα από τα διάφορα δοκίμια – δείγματα της έκθεσης βλέπουμε πώς παράχθηκαν τα χρώματα πάνω σε κεραμικές πλάκες. Οσο για το επίπεδο της κεραμικής στην Ελλάδα; Ο Εκτορας Μαυρίδης αναγνωρίζει τη μεγάλη παράδοση στα πήλινα αγγεία και την τουριστική – σχεδιαστική κεραμική που γίνεται από πολύ καλούς κεραμίστες, πάντα σε σχέση με το design και τον τουρισμό.
«Ο διάλογος, οι αναφορές και η εικόνα που έχει ο κόσμος για τη σύγχρονη κεραμική καταλήγουν στο ότι είναι σχεδόν ανύπαρκτη». Εκείνος πάντως φροντίζει να μυεί τους μαθητές του στην αγγειοπλαστική και στους δρόμους του τροχού, δίνοντας έμφαση στη διαδικασία και τη σημασία του τροχού ως ενός από τα βασικά εργαλεία της ανθρώπινης ιστορίας.
