Η Σοφία Δερμιτζάκη μιλά στη «δημοκρατία» για την παράσταση, τον Καμύ, την Ευρώπη και το θέατροΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Tι μπορεί να κρύβουν τέσσερις επιστολές; Τι μπορεί να γράφει ο Αλμπέρ Καμύ σε έναν φανταστικό φίλο του; Γιατί να μας ενδιαφέρει κάτι που γράφτηκε στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Σίγουρα, η Σοφία Δερμιτζάκη, που ερμηνεύει τον μοναδικό ρόλο της παράστασης «Γράμματα σ’ έναν φίλο Γερμανό», θα μας λύσει τις απορίες, από τη σκηνή του Μικρού Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών. Το έργο κάνει πρεμιέρα σήμερα, Πέμπτη 24 Μαΐου, και θα μας συντροφεύσει έως την ερχόμενη Κυριακή, με ανθρώπινα μηνύματα που δεν αλλοιώνονται στον χρόνο.«Ο Καμύ γράφει τις τέσσερις αυτές επιστολές την εποχή που η Γαλλία βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή, από τον Ιούλιο του 1943 έως τον Ιούλιο του 1944. Μιλά απευθυνόμενος στους Γερμανούς και μιλά ο ίδιος εκ μέρους όλων των Ευρωπαίων και όχι μόνο των Γάλλων.
Πρόκειται για ένα βαθύ “κατηγορώ” στη ναζιστική Γερμανία και στον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί την Ευρώπη, αλλά και όλο τον κόσμο. Ακόμα και στο έργο του αυτό, όμως, ο Καμύ έχει δώσει πανανθρώπινες και παγκόσμιες διαστάσεις. Μιλά για μια Ευρώπη που έχει χάσει τις πνευματικές και ηθικές αξίες της, η οποία είναι βουτηγμένη στην απελπισία και τη βαρβαρότητα του πολέμου. Οι αξίες, όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η αγάπη για τη χώρα του και τον άνθρωπο, είναι αδιαπραγμάτευτες στο έργο του Καμύ. Κατορθώνει να καταδείξει ότι η ελευθερία συγκρούεται πάντα με την εξουσία και ότι ο παραλογισμός θα ηττηθεί τελικά από τη δύναμη του πνεύματος» εξηγεί η Σοφία Δερμιτζάκη, που, πέρα από την ερμηνεία της, αυτοσκηνοθετείται, έχοντας συμπράξει σε αυτό με τη Στέλλα Κουφάκη.
«Αισθάνομαι ευγνώμων»
Η Σοφία ανήκει στους ανθρώπους που εκτιμούν αυτά που παίζουν στο σανίδι. «Είναι μεγάλη τιμή και αισθάνομαι ευγνώμων που μπορώ επί σκηνής να αρθρώσω τον λόγο του Καμύ! Είναι ένας σπουδαίος διανοητής και πιστεύω ότι καθένας από εμάς πρέπει να έρθει σε επαφή με το έργο του. Η αγάπη για τον άνθρωπο και τη δικαιοσύνη, που διαπνέει τα έργα του, είναι απαραίτητα συστατικά κυρίως για την εποχή μας, όπου οι αξίες αυτές καταπατώνται και φαλκιδεύονται καθημερινά. Η απλότητα και η οικουμενική γραφή του σε κάνουν να θέλεις να διεισδύσεις στην ανθρώπινη ψυχή. Να σκεφτείς ότι η Ευρώπη αλλά και ο κόσμος μας δεν είναι μια οικονομική ένωση, ένα νόμισμα. Είναι μια ιδέα, που δυστυχώς καταστρέφουμε με πολύ κόπο κάθε μέρα» εξομολογείται και ανοίγει τα χαρτιά της και την καρδιά της μέσα από έναν πολύ ιδιαίτερο και επώδυνο μονόλογο.
«Ο μονόλογος είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία επί σκηνής. Στον μονόλογο δεν μπορείς να σωθείς. Απαιτούνται απόλυτη προσήλωση, γείωση και μια ισχυρή δυναμική για να μπορέσεις να καλύψεις αυτή τη σκηνική μοναξιά και από τη μεριά σου και από τη μεριά του θεατή» επισημαίνει και έχει αποφασίσει τι θα κουβαλήσει από τον Καμύ αφήνοντας πίσω αυτή την παράσταση.
