Η εισοδηματική «ισοπέδωση» του Τζίτζικα με τον ΜέρμηγκαΑπό τον
Αντώνη Αντωνάκο
Hταν παιδικοί φίλοι. Με διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικές πολιτικές διαδρομές. Τη δεκαετία του 1930 μεγάλωναν στην ίδια γειτονιά, κάθονταν στο ίδιο θρανίο. Αργότερα οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο διχασμός της δεκαετίας του 1940 τούς βρήκε σε διαφορετικά στρατόπεδα. Ο Δημήτρης Μ., ενταγμένος στο ΚΚΕ με συλλήψεις και εξορίες. Ο Κώστας Τ., στο άλλο άκρο. Ευτυχώς και για τους δύο δίχως μνήμες αίματος να τους στοιχειώνουν.
Ξαναβρέθηκαν το 1976 μετά τη Μεταπολίτευση. Ο Δημήτρης από χρόνια στην Ευρωαριστερά, ο Κώστας προσφάτως προσήλυτος του Ανδρέα. Οι διαφωνίες εξακολουθούσαν να υπάρχουν αλλά ήταν πιο καταλαγιασμένες. Ο Κώστας είχε διαγράψει τα προηγούμενα χρόνια της ζωής του σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Οποιος δεν τον ήξερε νόμιζε ότι είχε περάσει τη ζωή του εξόριστος στη Μακρόνησο και τη Γυάρο. Ο Δημήτρης είχε αποκηρύξει τη «δικτατορία του προλεταριάτου» κατασταλάζοντας στον «δημοκρατικό δρόμο» του Κύρκου και του Γιάνναρου.
Τους είδα χθες να τσακώνονται άγρια, λίγο ήθελαν να πιαστούν στα χέρια. Ο καβγάς είχε επίκεντρο κάποιες αποφάσεις της κυβέρνησης. Οταν έφυγε ο Κώστας βρίζοντας, κάθισα δίπλα στον Δημήτρη και προσπάθησα να τον ηρεμήσω. «Ακου δάσκαλε», μου είπε, «αν αυτή είναι αριστερή κοινωνική πολιτική και δικαιοσύνη, εγώ είμαι φασίστας». Απόρησα και μου είπε τις ιστορίες τους από την αρχή. «Στην προσωπική μου ζωή ήμουν πάντα μετρημένος, δουλειά και οικογένεια. Πλήρωνα ΙΚΑ, πλήρωνα Εφορία, φρόντιζα για το μέλλον. Eντεκα χιλιάδες ένσημα μάζεψα για να έχω αξιοπρεπή γεράματα. Πάντρεψα τα παιδιά μου, έχω ένα σπίτι και εξοχικό».
Είχε ήδη ηρεμήσει πολύ και ο τόνος της φωνής του δεν είχε πια θυμό αλλά απογοήτευση. «Ο Κώστας», συνέχισε, «ήταν άλλος χαρακτήρας. Του πανηγυριού και των, κατά Γιαννόπουλο, “πολιτιστικών κέντρων”. Ολα φύλλο και φτερό, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του δεν έβαλε. Με το ζόρι μάζεψε 4.500 ένσημα κι ας δούλεψε πιο πολύ από μένα λόγω της εξορίας μου. Oλα μαύρα, ούτε ένσημα ούτε Εφορία. Κι από πάνω εισέπραττε, κατά διαστήματα, και το επίδομα ανεργίας».
Eμεινε για λίγο σκεπτικός και συνέχισε. «Αναρωτιέμαι τώρα μήπως έκανα λάθος. Μου πετσοκόβουν ξανά τη σύνταξη, θα μου αυξήσουν τον φόρο, με τον ΕΝΦΙΑ πληρώνω ενοίκιο για τo σπίτι μου, ενώ από την άλλη ο Κώστας απολαμβάνει “κοινωνικά μερίσματα”, θα εισπράττει “επίδομα στέγασης” και έχει “εγγυημένη την εθνική σύνταξη”, τη μόνη που θα εγγυάται το κράτος από το 2025. Μας φέρνουνε “ίσα βάρκα, ίσα νερά”. Από πάνω, ο κύριος Τζίτζικας με μαλώνει γιατί δεν ψηφίζω Τσίπρα. Καταλαβαίνεις τώρα, δάσκαλε, γιατί αγανακτώ;» με ρώτησε ο κύριος Μέρμηγκας.
