Ο τουρκικός σοβινισμός και ο ελληνικός ψοφοδεϊσμόςΤου πολίτη
Π. Α. Παπαγαρυφάλλου*
Tούτο τον καιρό τον τόσο χαλεπό για τους Ελληνες εξ ιδίας υπαιτιότητος, οι Τούρκοι μάς έδειξαν τον πραγματικό εαυτό τους. Απειλούν, παραβιάζουν, εκβιάζουν, αρπάζουν, ενώ το ελληνικό φαύλο πολιτικό σύστημα καταπτοημένο ψελλίζει: «Ψυχραιμία». Μη χάσουμε τις καρέκλες και τη βολή μας. Οσα ακολουθούν είναι μεν δυσάρεστα αλλά δεν αποτελούν κρατικό μυστικό, αφού οι Τούρκοι τα γνωρίζουν όλα ως «σύμμαχοι» στο ΝΑΤΟ!
Οσο για τις προοπτικές που διαγράφονται για το σημερινό έθνος των Ελλήνων, θα έλεγα ότι αυτές είναι πολύ δυσοίωνες, αν υιοθετήσει κανείς την άποψη του πάλαι ποτέ πρωθυπουργού της Γαλλίας Α. Μπριάν, που έλεγε ότι «η δύναμις ενός έθνους δεν βρίσκεται στα οχυρά του… μα στην ευτυχία και στην καλοπέραση των πολιτών, που είναι πάντοτε έτοιμοι να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους και την ευημερία που απολαμβάνουν». Πραγματικά, υπό το πολύχρονο καθεστώς της οικονομικής και κοινωνικής αθλιότητας, την οποία επέβαλαν εδώ και πολλά χρόνια τα κοινωνιοκτόνα και εθνοκτόνα μνημόνια των τροϊκανών και των τοκογλυφικών «αγορών», είναι πολύ αμφίβολο αν οι πολλαπλώς καταδυναστευόμενοι Ελληνες θα έχουν κουράγιο να θυσιαστούν υπερασπιζόμενοι το κράτος τους, την πατρίδα τους, που είναι η βάση του έθνους. Αναφέρεται στο «Θησαυρός 10.000 αποφθεγμάτων», εκδ. Διαγόρας, Αθήνα χ.χ. Σελ. 213.
Αυτό πολύ περισσότερο ισχύει όταν ληφθεί υπ’ όψιν το πολιτικό γεγονός ότι η λαϊκή κυριαρχία και η εθνική ανεξαρτησία λειτουργούν κατά τους τύπους, αφού η ουσιαστική κυριαρχία ασκείται από τα ιερατεία των Βρυξελλών και του Βερολίνου, τα οποία όχι μόνο -κατά κανόνα- συντάσσουν τους νόμους αλλά και επιτάσσουν στη Βουλή των Ελλήνων να τους ψηφίζει.
Πολύ εύστοχα αυτή την τραγική κατάσταση απέδωσε η παραιτηθείσα πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία είπε: «Η σφραγίδα της Βουλής των Ελλήνων βρίσκεται στις Βρυξέλλες». Περί ποιας, λοιπόν, Βουλής των Ελλήνων να μιλήσουμε; Περί ποιας ευημερίας των Ελλήνων; Περί ποιας λαϊκής κυριαρχίας; Περί ποιας εθνικής ανεξαρτησίας και περί ποιας πατρίδας, για την οποία η αποδεκατισμένη πλειοψηφία των Ελλήνων θα χύσει το αίμα της;
Μήπως στην κρίσιμη ώρα πολλοί Ελληνες που ζουν το καθημερινό τους δράμα πίσω από τη ζωή αναφωνήσουν εκείνο το κατάπτυστο «πορκουά;» των Γάλλων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα χιτλερικά στρατεύματα έμπαιναν ανενόχλητα στο Παρίσι;
Σ’ ό,τι αφορά το ελληνικό κράτος, αυτή η δυσάρεστη προοπτική δεν διαγράφεται μόνο από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της παρηκμασμένης Μεταπολίτευσης του 1974 οι Ελληνες υπέστησαν μια μεθοδευμένη ιδεολογική και πολιτική απογαλάκτιση από την ιδέα του έθνους, αλλά και διότι το ψοφοδεές αθηνοκεντρικό κράτος ουσιαστικά τους αφόπλισε εθνικά και αφοπλίστηκε το ίδιο, με αποτελέσματα, όπως έγραφε και ο στοχαστής αναλυτής Π. Κονδύλης, «η αποδεδειγμένη ανικανότητα του ελληνικού κράτους να υπερασπίσει το ελληνικό έθνος -δηλαδή να επιτελέσει την κατ’ εξοχήν αποστολή του- συνιστά τον ανησυχητικότερο οιωνό για το μέλλον, γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του…».
*Πρόεδρος Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων
