Τι σηματοδοτούν οι κινήσεις του προς τον χώρο της Κεντροαριστεράς
■ Πώς σιγά σιγά θα μεταλλαχθεί σε «σοσιαλδημοκρατικός» ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στην επόμενη φάση θα αλλάξει ή θα προσαρμόσει και την ονομασία του
■ Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι, μετά την προσάρτηση των «ορφανών» του Ακη, ακολούθησαν εκείνα του Γιώργου και τώρα παίρνουν σειρά αυτά του Σημίτη
Στόχος, να γίνει ο νέος «ηγεμών» του «αντιδεξιού μετώπου», αντιγράφοντας τον ΑνδρέαΗ Θέση μας: OΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ!
Διαβάστε επίσης:
►Ετοιμο (επιτέλους) το πόρισμα για τη Novartis
►Στρατός:Τι αλλάζει για 12.000 εθελοντές, αντιρρησίες και ανυπότακτους
►Αποζημιώσεις σε ιδιοκτήτες παγιδευμένων εκτάσεων!
►Προβάδισμα του Γ. Πατούλη, καταποντίζεται η Ρένα Δούρου
►385.495 περισσότεροι «φτωχοί εργαζόμενοι» μέσα σε μόλις έξι χρόνια
►Γιατί εξαφανίζονται οι Σίντι στο Πακιστάν
►Κώστας Δούκας: «Πρώτος ο Ομηρος μίλησε για τον τριαδικό Θεό»
Τι σηματοδοτούν οι κινήσεις του προς την Κεντροαριστερά. Στόχος, να γίνει ο «ηγεμών» του «αντιδεξιού μετώπου» στα πρότυπα του Ανδρέα
Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Σωσίβιο στα «ρετάλια» της Κεντροαριστεράς αναζητεί τώρα ο Αλ. Τσίπρας καθ’ οδόν προς τις κάλπες, την ίδια ώρα που, όμως, περιστατικά και συμπεριφορές, όπως του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Π. Πολάκη, προκαλούν νέες ρωγμές στο ήδη τραυματισμένο προφίλ της κυβέρνησης και ισοπεδώνουν το πάλαι ποτέ ακμαίο ηθικό της πλεονέκτημα. Εν μέσω τέτοιων απρόβλεπτων καταστάσεων, το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να συγκροτήσει τη στρατηγική του για τις εκλογές, ο ακριβής χρόνος των οποίων παραμένει ακόμη ζητούμενο, με τη σεναριολογία να δίνει και να παίρνει. Μιλώντας στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά τον μίνι ανασχηματισμό, ο κ. Τσίπρας επανέλαβε τα περί Οκτωβρίου και προσδιόρισε τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου σε οκτάμηνη, αλλά ταυτόχρονα διακινούνται και φήμες περί πιθανής επίσπευσης των εξελίξεων. Σε μια τέτοια περίπτωση προβλέπεται προσφυγή στις κάλπες ακόμη και πριν από τον Μάιο, εντός του Απριλίου, προκειμένου να υπάρξει αιφνιδιασμός και η κυβέρνηση να προλάβει να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματα της πολιτικής της.
Προσδοκίες
Κατά το σενάριο αυτό οι θετικές παροχές που ανακοινώνονται θα επιδράσουν πιο θετικά στο εκλογικό σώμα σε σχέση με αργότερα, ενώ υποστηρίζεται ότι θα τεθούν και πιο έντονα τα διλήμματα όσον αφορά τα θέματα διακυβέρνησης. Ορισμένοι θεωρούν ότι η έξαρση της ρουσφετολογίας και η ψήφιση μαζικών τροπολογιών για διάφορες «τακτοποιήσεις» συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση. Τα δημοσκοπικά δεδομένα, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνουν αυτή την αισιοδοξία και διατηρούν ως πιο πιθανό το ενδεχόμενο της διεξαγωγής των εκλογών ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές στις 26 Μαΐου. Η ρευστότητα ως προς τις ημερομηνίες αξιοποιείται πάντως από την κυβέρνηση για τη δημιουργία σύγχυσης στις τάξεις της αντιπολίτευσης, η οποία είναι υποχρεωμένη να βρίσκεται πλέον υπό διαρκή ετοιμότητα και να καταναλώνει δυνάμεις.
Το σίγουρο είναι ότι το στενό κυβερνητικό επιτελείο μελετά από τώρα, πίσω από τη σκόνη που σηκώνεται, τις κινήσεις που θα πρέπει να κάνει με ορίζοντα την επόμενη ημέρα των εκλογών και τη διαχείριση του αποτελέσματός τους. Οι κινήσεις του κ. Τσίπρα προς τον χώρο και τα στελέχη της Κεντροαριστεράς δεν αποσκοπούν τόσο σε βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, αλλά επιδιώκεται να λάβουν στρατηγικό χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τα «ορφανά» του Α. Τσοχατζόπουλου, ακολούθησαν εκείνα του Γ. Παπανδρέου και τώρα παίρνουν σειρά αυτά του Κ. Σημίτη. Είναι φανερό ότι δεν υπάρχουν ιδεολογικές προτιμήσεις, αλλά καθαρά πολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες. Οι θεωρητικοί του «εκσυγχρονισμού» -τον οποίο έως τώρα αντιμαχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ- Νίκος Μουζέλης και Αντώνης Λιάκος πρωταγωνιστούν στη νέα κίνηση, που υπό τον τίτλο «Γέφυρα» αρχίζει να δραστηριοποιείται για «τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων», πραγματοποιώντας αύριο το μεσημέρι την πρώτη εκδήλωσή της. Είναι κατ’ ουσίαν η δεύτερη σχετική πρωτοβουλία, καθώς μετά την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών είχε πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής άλλη εκδήλωση με τη συμμετοχή πρώην υπουργών του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Γ. Ραγκούσης, και άλλων, με κεντρικό ομιλητή τον κ. Τσίπρα.
Στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται θα βρίσκονται υπό την ίδια στέγη πλέον στελέχη από διαφορετικές τάσεις. Από τον Αντ. Κοτσακά, που είχε ενταχθεί εγκαίρως -από το 20111- στον ΣΥΡΙΖΑ, και τον Π. Κουρουμπλή έως τη Λούκα Κατσέλη και τη Μαρ. Ξενογιαννακοπούλου, από τον Θ. Μωραΐτη και τον Αγγ. Τόλκα έως τον Ν. Μπίστη και τη Μ. Ρεπούση, οι παλαιές και σκληρά αντιτιθέμενες ομάδες κατά κύριο λόγο του ΠΑΣΟΚ οδηγούνται σε μια τεχνητή ομογενοποίηση υπό την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα οργανώνεται η νέα μετάλλαξή του σε ένα «σοσιαλδημοκρατικό» κόμμα, το οποίο στην επόμενη φάση θα αλλάξει ή θα προσαρμόσει και την ονομασία του.
Οπως συζητείται, στις ερχόμενες εκλογές μπορεί να λάβει μέρος με την προσθήκη «Προοδευτικές Δυνάμεις» δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι όμως κατά βάση ένα κόμμα πιο προσωποκεντρικό, πιο αρχηγοκεντρικό γύρω από τον κ. Τσίπρα, ο οποίος ταυτόχρονα προετοιμάζει έτσι και την άμυνά του απέναντι στην αμφισβήτηση που θα υπάρξει από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ύστερα από τη διαφαινόμενη εκλογική ήττα. Το «κόμμα Τσίπρα» σταδιακά έρχεται, επιδιώκοντας να έχει πολυσυλλεκτικά χαρακτηριστικά και να καλύπτει τον πολιτικό χώρο από τις παρυφές της σημερινής Αριστεράς έως τα σύνορα της Κεντροδεξιάς. Για πολλούς θα είναι μια καρικατούρα του ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος, με τον κ. Τσίπρα να προσπαθεί να αποτελέσει -και ως προς αυτό- «αντίγραφο» του Ανδρέα Παπανδρέου και να γίνει ο νέος «ηγεμών» του «αντιδεξιού μετώπου». Αλλωστε, αποτελεί κοινό μυστικό ότι αρκετοί από τους συνομιλητές και άτυπους συμβούλους του προέρχονται από την «παλαιά φρουρά» και το περιβάλλον του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, είναι γνωστό ότι μύχια επιδίωξη του κ. Τσίπρα είναι να εντάξει σε αυτό το εγχείρημα, έστω και μετά τις εκλογές, τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος επί του παρόντος, πάντως, ομνύει πίστη στο Κίνημα Αλλαγής, αλλά με αισθητές διαφοροποιήσεις.
Επιδιώκει την πλήρη απορρόφηση του ΚΙΝ.ΑΛ.
Υπό την έννοια αυτή η άλωση και η απορρόφηση του ΚΙΝ.ΑΛ. αποτελούν τον βαθύτερο στρατηγικό στόχο του κ. Τσίπρα. Μπορεί φαινομενικά η αναμέτρηση των εκλογών να γίνει με τον κ. Μητσοτάκη, αλλά το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η πρωτιά. Αυτό δεν το πιστεύει κανένας σοβαρός ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου και της Κουμουνδούρου.
Το ζητούμενο είναι οι συσχετισμοί της επόμενης ημέρας να βρουν τον ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό άνω του 25% και πλήρως κυρίαρχο στην κεντροαριστερή όχθη του πολιτικού φάσματος. Από τις αντοχές του ΚΙΝ.ΑΛ. θα εξαρτηθεί η ακριβής ισορροπία, αλλά η εκλογική συμπίεσή του επιδιώκεται να το μετατρέψει σε νέα «Ενωση Κέντρου» -και εν τέλει να το διαλύσει- στην επόμενη φάση των πολιτικών εξελίξεων.
Πιέζοντας και «λεηλατώντας» το ΚΙΝ.ΑΛ., ο κ. Τσίπρας δεν προωθεί μόνο το μακροπρόθεσμο σχέδιό του να εδραιωθεί -ακόμη και από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης- ως ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του πολιτικού παιχνιδιού για τα επόμενα χρόνια. Με μειωμένη δύναμη και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση το κόμμα της κυρίας Γεννηματά στη νέα Βουλή θα είναι επίσης δύσκολο να σχηματίσει μαζί με τη Ν.Δ. πλειοψηφία είτε 180 εδρών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είτε 200 εδρών για την άμεση κατάργηση του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής. Το σχέδιο αυτό θα συνεχίσει, μάλιστα, να εφαρμόζεται συστηματικά από εδώ και πέρα, παρά τον κίνδυνο η στρατηγική του νέου «διπολισμού» να βοηθήσει ανακλαστικά την ενίσχυση και των ποσοστών της Ν.Δ., που κατά το τελευταίο βαρόμετρο της Public Issue βρίσκονται ήδη στα επίπεδα του 39%.
