Σύμφωνα με τον αστικό μύθο (;), η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ σε μία συνάντησή της με τον Ελληνα υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα, προσποιούμενη ελλιπή ενημέρωση, τον ρώτησε για την… προϋπηρεσία του στο ΠΑΣΟΚ. Είτε συνέβη κάτι τέτοιο είτε όχι, το παρελθόν κάθε ανθρώπου είναι απαράγραπτο. Δεν αναιρείται, δεν αλλάζει, δεν κατακτάται. Τα πεπραγμένα μας μπορεί να μην προκαθορίζουν τις μελλοντικές αποφάσεις μας, αλλά σίγουρα μας χαρακτηρίζουν. Ο κ. Στουρνάρας πράγματι ανήκε στη χορεία των εκλεκτών του «εκσυγχρονισμού» και της σημιτικής διακυβέρνησης – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Οπως έγραψε η «δημοκρατία», ο κ. Στουρνάρας ανήμερα της εθνικής επετείου του ΟΧΙ πανηγύριζε για το ΝΑΙ της τρόικας στην αμφιλεγόμενη μέθοδο αποκρατικοποιήσεων που προτείνει. «Η τρόικα συμφώνησε με τη θέση μου για τις αποκρατικοποιήσεις» είπε περιχαρής όταν εξήλθε από σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου.
Αυτή η μέθοδος ουσιαστικά προεξοφλεί τη… συναίνεση της Βουλής στις αποκρατικοποιήσεις. Δηλαδή, πρώτα θα κυρώνονται κι ύστερα θα περνούν από το Κοινοβούλιο, για καθαρά τυπικούς λόγους. Ο πλούτος των Ελλήνων, η περιουσία πολλών γενεών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος θα αλλάζει χέρια χωρίς κοινοβουλευτικό έλεγχο – μια απαραίτητη προϋπόθεση τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος της διαδικασίας.
Η νοοτροπία της περιθωριοποίησης της νομοθετικής εξουσίας θυμίζει πολύ την περίοδο Σημίτη και όλες τις νοσηρές στιγμές του μεταπολιτευτικού βίου, οι οποίες κατέληξαν στο μεγαλοπρεπέστατο «κανόνι» του Μνημονίου.
Ομως η εποχή της «αθωότητας» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οι πολίτες είναι πολύ πιο αυστηροί, απαιτητικοί και «διαβασμένοι», σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Ας τα έχει τούτα κατά νου ο κ. Στουρνάρας και οι εμπνευστές των διαδικασιών «εξπρές» στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Το «κατεπείγον» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την αποφυγή του δημόσιου ελέγχου.
Ο λαός, που είναι ο νόμιμος κτήτορας και διαχειριστής της κρατικής περιουσίας, απαιτεί ενημέρωση και διαφάνεια. Σε διαφορετική περίπτωση, ουδείς νόμος μπορεί να συγκαλύψει «περίεργες» αποφάσεις, που δεν υπηρετούν το συμφέρον της χώρας.
