Ο π. Νικόλαος Σταματάς, εφημέριος στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών, συνδυάζει με επιτυχία εδώ και χρόνια τα ιερατικά του καθήκοντα με την αγάπη του για την τέχνη του καμβά
Διακονεί καθημερινά και με συνέπεια τον λόγο του Κυρίου, ενώ συγχρόνως παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής, όντας και ο ίδιος ζωγράφος. Ο λόγος για τον π. Νικόλαο Σταματά, εφημέριο στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών στη Σκιάθο, ο οποίος συνδυάζει με επιτυχία εδώ και πολλά χρόνια τα ιερατικά του καθήκοντα με την αγάπη του για την υψηλή τέχνη της ζωγραφικής μέσα από τη λειτουργία του εργαστηρίου υπό τον τίτλο «Μετ’ έρωτος την φύσιν».
- Από τον Σωτήρη Λέτσιο
«Ζωγράφιζα από πολύ μικρός με μολύβι και ξυλομπογιές. Τα μπλοκ ζωγραφικής τα έχω ακόμη. Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν η ώρα της ζωγραφικής» τονίζει στη «δημοκρατία» ο π. Νικόλαος και συνεχίζει: «Την αγάπη για τη ζωγραφική την πήρα κυρίως από τον πατέρα μου, τον παπα-Γιώργη Σταματά, ο οποίος τις χειμωνιάτικες ημέρες, όταν ήταν νέος, ζωγράφιζε πίνακες με χρώματα λαδιού. Το ταλέντο βέβαια της ζωγραφικής το έχουν κι άλλα μέλη της οικογένειάς μας: θείος, θεία, ξαδέλφια».
«Με μαγνήτισε»
Το έναυσμα ωστόσο για να ασχοληθεί ο ίδιος ακόμα πιο σοβαρά με τη ζωγραφική ήταν ο Αμερικανός Μπομπ Ρος και οι εκπομπές του «Η χαρά της ζωγραφικής», οι οποίες μεταδίδονταν κάθε μεσημέρι έως και πριν από μερικά χρόνια στο κανάλι ΕΡΤ3: «Δεν έχανα επεισόδιο! Με τη συνοδεία ζεστού καφέ απολάμβανα τον υπέροχο αυτόν άνθρωπο με τη φουντωτή κόμη και την ήρεμη φωνή» τονίζει π. Νικόλαος και προσθέτει: «Με είχε μαγνητίσει η τεχνική του αλλά και η δυνατότητα να τελειώνει ένα έργο σε μόλις 30 λεπτά της ώρας».
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. «Μετά από πολλές εκπομπές είπα μέσα μου: “Δεν δοκιμάζω;” Αγόρασα, λοιπόν, έναν μικρό καμβά, λίγα ελαιοχρώματα και πινέλα τα οποία βρήκα σε κατάστημα οικοδομικών υλικών και χρωμάτων» αναφέρει ο π. Νικόλαος.
Το όνειρο
Και συνεχίζει: «Ηταν 2 Φεβρουαρίου 2007 όταν το όνειρο πολλών ετών γινόταν πραγματικότητα. Μέσα σε λίγη ώρα είχα ολοκληρώσει την πρώτη δημιουργία μου. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει 14 χρόνια και αυτές τις ημέρες ολοκληρώνω τον 89ο πίνακα! Τους περισσότερους τους έχω κάνει δώρο, εκτός βέβαια από τον πρώτο που, αν και δεν αξίζει πολλά, έχει ωστόσο συναισθηματική αξία για εμένα». Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Νικόλαος έχει συμμετάσχει έως σήμερα και σε τρεις ομαδικές εκθέσεις.
Tο όραμα της Ανάστασης του Ιεζεκιήλ
Καταλήγοντας, ο ιερέας σημειώνει: «Τα τελευταία χρόνια έχω δημιουργήσει έναν πίνακα που είναι εμπνευσμένος από την Παλαιά Διαθήκη: το όραμα της Ανάστασης του Ιεζεκιήλ, που διαβάζεται τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου αμέσως μετά την περιφορά του Επιταφίου, και άλλον έναν, το θέμα του οποίου έχω αντλήσει από την Καινή Διαθήκη: αναπαριστά τον Αναστημένο Κύριο με τους δύο μαθητές στην πορεία Του προς Εμμαούς. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας -πριν από τα Χριστούγεννα- ζωγράφισα και ένα έργο εμπνευσμένο από το χριστουγεννιάτικο διήγημα του Παπαδιαμάντη: “Η θεία Μυγδαλίτσα”».
Πόλος έλξης το εργαστήριο, εντυπωσιακή η προσέλευση παιδιών αλλά και ενηλίκων
Τη χαρά της ζωγραφικής και το ταλέντο του ο π. Νικόλαος θέλησε να τα μοιραστεί και με άλλους συνανθρώπους του. Επειτα από μία σύσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος σχετικά με τη λειτουργία των κατηχητικών σκέφτηκε ότι θα ήταν ίσως η ευκαιρία να έρθει η Εκκλησία πιο κοντά στα παιδιά μέσα από τη δραστηριότητα της ζωγραφικής. Ετσι, λοιπόν, με την ευλογία του μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου συστάθηκε το εργαστήριο ζωγραφικής, το οποίο λειτουργεί από το 2019 στο Πνευματικό Κέντρο Ιερών Ναών Σκιάθου, εντελώς δωρεάν για μικρούς και μεγάλους.
«Ξεκινήσαμε με πολύ κέφι και όρεξη, γι’ αυτό και κάθε δυσκολία ξεπεράστηκε γρήγορα. Αυτό όμως που μας φρενάρισε ήταν η πανδημία του κορονοϊού» αναφέρει ο π. Νικόλαος και συνεχίζει: «Από τις πρώτες ημέρες λειτουργίας του εργαστηρίου “Μετ’ έρωτος την φύσιν” η προσέλευση παιδιών και ενηλίκων υπήρξε εντυπωσιακή. Σήμερα είναι εγγεγραμμένα περίπου 70 άτομα και από αυτά τα 45 είναι παιδιά. Λειτουργούν δύο τμήματα δημοτικού από τετάρτη τάξη και πάνω, ένα τμήμα γυμνασίου-λυκείου και ένα τμήμα ενηλίκων. Η επωνυμία του εργαστηρίου αποτελεί δάνειο από κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: “Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη”. Οπως ο Παπαδιαμάντης στα διηγήματά του, έτσι κι εμείς μαζί με τη ζωγραφική τούς μιλάμε για τον Χριστό μας, την Ελλάδα μας, τους αγίους μας, για τα ήθη και τα έθιμά μας. Ωφέλιμες και διδακτικές ιστορίες από τον θησαυρό της Ορθοδοξίας μας».
Είχε παρατηρήσει ο π. Νικόλαος ότι εδώ και χρόνια μειωνόταν δραματικά ο αριθμός των παιδιών που παρακολουθούσαν μαθήματα στο κατηχητικό, γεγονός ασφαλώς που τον προβλημάτιζε ιδιαιτέρως: «Από τότε που ο Θεός μάς φώτισε και συνδυάσαμε τη ζωγραφική με το κατηχητικό τα πράγματα άλλαξαν. Το Πνευματικό Κέντρο γέμισε παιδιά. Το κατηχητικό σήμερα ανθεί. Είμαι ιερέας 24 χρόνια και ούτε μία φορά ένα παιδί δεν με ρώτησε πότε ξεκινάμε το κατηχητικό. Τώρα, μέσα στο κατακαλόκαιρο μαθητές μου με σταματούν στον δρόμο και ρωτούν: “Πότε, πάτερ, θα ξεκινήσουμε τη ζωγραφική;” Αυτό δεν είναι θαύμα του Θεού στις δύσκολες αυτές ημέρες που ζούμε;» αναρωτιέται ο π. Νικόλαος.
Από πού, όμως, αντλεί έμπνευση για να δημιουργήσει τα έργα του ο π. Νικόλαος πάνω στον καμβά; «Η Δημιουργία του Θεού, ανόθευτη από την κακή χρήση του ανθρώπου, είναι η κύρια και μοναδική πηγή έμπνευσης» υπογραμμίζει ο π. Νικόλαος. Οπως αναφέρει, «πολλοί ρωτούν γιατί δεν έχω ασχοληθεί με θαλασσογραφίες. Ζώντας σε νησί, τη θάλασσα τη βλέπω και τη ζω κάθε μέρα. Ζωγραφίζω αυτά που μου λείπουν: ψηλά βουνά, χιονισμένα τοπία, λίμνες με έλατα, ποτάμια, καταπράσινα δάση, χριστουγεννιάτικες συνθέσεις, ερημικά ξωκλήσια, φτωχοκαλυβάκια».
