Το σοκ που προκάλεσε η είδηση της κοινής πτώσης δύο ανήλικων κοριτσιών από ταράτσα, επαναφέρουν με τον πλέον δραματικό τρόπο στο προσκήνιο το κρίσιμο ζήτημα της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων, καθώς και την επάρκεια των μηχανισμών πρόληψης της αυτοκτονίας στη χώρα μας.
«Πώς φτάνουν δύο ανήλικα κορίτσια στο σημείο να προβούν σε μια τέτοια πράξη; Το ερώτημα αυτό δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορη καμία κοινωνία», τονίζουν οι ειδικοί επιστήμονες από το Κέντρο Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας – Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ (Γραμμή Παρέμβασης 1018). Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά δεν αποτελεί μια «ξαφνική» ή ακατανόητη αντίδραση, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης διεργασίας.
Στατιστικά Στοιχεία (2022-2026)
Τα δεδομένα του Παρατηρητήριο της ΚΛΙΜΑΚΑ καταγράφουν διαχρονικά περιστατικά σε πολύ μικρές ηλικίες. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι ήδη στους πρώτους μήνες του 2026 παρατηρείται αύξηση στις ηλικίες 15-19 ετών:
2022: 4 παιδιά (12-14 ετών) και 7 έφηβοι (15-19 ετών).
2023: 1 παιδί (12-14 ετών) και 9 έφηβοι (15-19 ετών).
2024: 3 παιδιά (12-14 ετών) και 7 έφηβοι (15-19 ετών).
2025: 1 παιδί (12-14 ετών) και 6 έφηβοι (15-19 ετών).
2026: 1 παιδί (12-14 ετών) και 8 έφηβοι (15-19 ετών) — δεδομένα πρώτου τετραμήνου.
Ψυχική Δυσφορία
Όπως επισημαίνει η ΚΛΙΜΑΚΑ, η αυτοκτονικότητα είναι μια πολυπαραγοντική και δυναμική διαδικασία. Ειδικά στην εφηβεία, η ψυχική οδύνη συχνά δεν εκφράζεται με τρόπο άμεσα αναγνωρίσιμο. Η αίσθηση αδιεξόδου, η απομόνωση και η δυσκολία διαχείρισης επώδυνων εμπειριών μπορεί να παραμένουν «αόρατες» μέχρι την εκδήλωση μιας κρίσης.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι επιστήμονες σημειώνουν ότι δεν επιτρέπονται αυθαίρετα συμπεράσματα χωρίς ολοκληρωμένη διερεύνηση. Ωστόσο, το περιστατικό αναδεικνύει την ανάγκη για έγκαιρη επαγγελματική υποστήριξη των νέων που βιώνουν σοβαρή δυσφορία.
Πρόληψη και Περιβάλλον
Στο ερώτημα τι εμποδίζει τους εφήβους να ζητήσουν βοήθεια, η ΚΛΙΜΑΚΑ απαντά πως η ψυχική ευαλωτότητα δεν διαμορφώνεται αποκομμένα από το περιβάλλον. Η ποιότητα των σχέσεων, η συναισθηματική διαθεσιμότητα της οικογένειας και η ύπαρξη υποστηρικτικών πλαισίων στο σχολείο λειτουργούν προστατευτικά.
Η πρόληψη της αυτοκτονίας δεν μπορεί να περιορίζεται στην εκ των υστέρων διαχείριση τραγωδιών. Χρειάζεται:
Συστηματική ενίσχυση των δομών ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους.
Εκπαίδευση οικογενειών και εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των σημαδιών.
Αποστιγματοποίηση της αναζήτησης βοήθειας.
Ανάπτυξη μηχανισμών παρέμβασης πριν την εκδήλωση κρίσιμων καταστάσεων.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
