Η αδιαλλαξία σώζει τον αδύνατο!

Η τελευταία ομιλία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στο Πολεμικό Μουσείο εξέπεμψε για πρώτη φορά αγωνία, εθνική αγωνία για το μέλλον του τόπου. Και γι’ αυτό είχε κατά βάθος και παιδευτικό χαρακτήρα, υπό την έννοια πως αξιοποίησε την εθνική μνήμη για να υπογραμμίσει τι μας λείπουν σήμερα σε σύγκριση με το 1940: Ηγεσία, ενότητα, αποφασιστικότητα, φρόνημα. Γι’ αυτό μεταχειρίστηκε για πρώτη φορά έννοιες δύσκολες στη διατύπωση και εκφορά τους, όπως «συγκυριαρχία», «υποτέλεια» και «βοή πλησιαζόντων γεγονότων».

Στην πραγματικότητα ήταν ένα ξέσπασμα, το οποίο όμως, επειδή δεν περιείχε κορόνες αλλά έγινε σε χαμηλούς τόνους και με ευγένεια, δεν έγινε αντιληπτό ως τέτοιο από τους πολίτες. Ο πρώην πρωθυπουργός εισηγείται εδώ και καιρό (και κλιμακώνει εσχάτως) ένα νέο υπόδειγμα εξωτερικής πολιτικής, το οποίο θα μας απαλλάξει από τον στενό κορσέ συμμάχων που όλο ζητούν και τίποτε δεν δίνουν.

Η αλλαγή αυτή υπαγορεύεται από τη μεγάλη μεταβολή: Η Δύση, όπως την ξέραμε, δεν είναι μία αλλά έχει «σπάσει» σε τρία μπλοκ, που πολιτεύονται με ισχυρότατες τάσεις αυτονομίας το ένα από το άλλο και δεν «συναντώνται» πουθενά, δεν εφάπτονται. Το πρώτο είναι Αμερική – Ρωσία – Ισραήλ. Η Νέα Γιάλτα, για την οποία γράψαμε πρώτοι τον Οκτώβριο του 2024, τρεις εβδομάδες πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, είναι σε πλήρη ισχύ.

Οι χώρες αυτές τόσο ως τρίγωνο όσο και ανά δύο έχουν αγαστές σχέσεις μεταξύ τους. Δεν κονταροχτυπιούνται. Το δεύτερο μπλοκ είναι η Ευρώπη και η Ουκρανία. Είναι ανεξήγητη η ταύτιση της ευρωπαϊκής ηγεσίας με μια πολιτική που έχει ως αποτέλεσμα να πεινούν, να κρυώνουν και να δυστυχούν οι πολίτες της.

Η Ευρώπη σήμαινε για χρόνια ευημερία, όχι φτώχεια. Πολλά λέγονται για δύο funds που κερδοσκοπούν και ξεπλένουν χρήματα χάρη στον πόλεμο της Ουκρανίας με την ανοχή της Ε.Ε., αλλά δεν είμαστε σε θέση να πούμε αυτή τη στιγμή ή να προσθέσουμε κάτι πιο συγκεκριμένο. Οταν όμως μαθαίνεις ότι σε κλειστές συνεδριάσεις κοινοτικών οργάνων οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ε.Ε. παρουσιάζουν εκθέσεις, σύμφωνα με τις οποίες «η Ρωσία δεν είναι απειλή για την Ευρώπη», αλλά η Ούρσουλα επιμένει να εξοπλίζει τον Ζελένσκι και να εξοπλίζεται, κάτι δεν πάει καλά.

Οταν ακούς επίσης την απερχόμενη Ευρωπαία εισαγγελέα Κοβέσι να τονίζει ότι «στις Βρυξέλλες, όσο και να κραυγάζεις, δεν ακούγεσαι» και να υπαινίσσεται ότι κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αρνήθηκαν να καταθέσουν ενώπιόν της για το Pfizer-gate, καταλαβαίνεις ότι η φάβα έχει λάκκο και μάλιστα μεγάλο. Ο τρίτος άξονας είναι τα αραβικά κράτη που χάνουν λεφτά από τον πόλεμο που κήρυξαν στο Ιράν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, και αυτονομούνται έναντι της Ουάσινγκτον με τη Συμφωνία της Μέκκας, στην οποία μετέχει και η Τουρκία. Τρία μπλοκ, τρία διαφορετικά είδη συμφερόντων, τρεις «Δύσεις» λοιπόν.

Πώς θα σταθεί η Ελλάδα σε αυτόν τον νέο κόσμο; Ειδικώς όταν η γείτων έχει καταφέρει να αποκτήσει προνομιακή σχέση με δύο από τα τρία μπλοκ και καλή με το τρίτο. Προνομιακή με την Ευρώπη, στην οποία η αμυντική της βιομηχανία πουλά όπλα ή ναυπηγεί πλοία (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία), άριστη με τις περισσότερες χώρες της Συμφωνίας της Μέκκας και καλή με την Αμερική, που, λόγω Ισραήλ, επιδεικνύει συμπεριφορά επιτήδειου ουδέτερου. Δεν της «πουλά» τα F-35 για τα οποία την εκλιπαρεί, αλλά τη χρειάζεται ως ανάχωμα για το Ιράν.

Γεωπολιτικό πλαίσιο

Μέσα σε αυτό το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο και τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που συντελούνται οφείλουμε να αναθεωρήσουμε τη στάση μας και επί θεμάτων να τη σκληρύνουμε. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με τη σοφία που είχε αποκτήσει στη μακρόχρονη πολιτική του διαδρομή, συνήθιζε να λέει ιδιωτικώς: «Οταν είσαι στα πάνω σου ως χώρα και ηγεμονεύεις, πρέπει να είσαι γενναιόδωρη απέναντι στα έθνη που είναι γείτονες, φίλοι και εταίροι σου. Οχι αλαζονική. Εάν όμως είσαι στα κάτω σου, πρέπει να επιδεικνύεις αδιαλλαξία στο μάξιμουμ».

Προς επίρρωσιν, είχε πει κάποτε στον Πέτρο Μολυβιάτη ότι «οι Αμερικανοί είναι πιο επικίνδυνοι ως φίλοι παρά ως εχθροί» και μετά την ανοχή Κίσινγκερ στην εισβολή το 1974 τον είχε διατάξει «να συμπεριφέρεσαι στους διπλωμάτες της Ουάσινγκτον το ίδιο με τους διπλωμάτες της Ζιμπάμπουε»! Εφθασε ο μεγάλος Κίσινγκερ να του διαμαρτυρηθεί επειδή οι Ελληνες της Αστόριας Αμερικανοί πολίτες τον φώναζαν «χασάπη» στις διαδηλώσεις και αυτός του απάντησε ειρωνικά «κύριε υπουργέ, δεν αναμειγνύομαι στις εσωτερικές σας υποθέσεις!».

Η Ελλάδα εδώ και καιρό δεν είναι στα καλύτερά της. Η Τουρκία αναγνώρισε ως τέμενος την Αγία Σοφία χωρίς την παραμικρή αντίδραση και από το 2019 και μετά χάραξε με το «έτσι θέλω» νέα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο. Η Αλβανία, που χτυπά την πόρτα της Ενωσης, τόλμησε και έβαλε φυλακή δήμαρχο της εθνικής μας μειονότητας.

Η Λιβύη έδιωξε με τις κλοτσιές τον υπουργό μας της Μετανάστευσης και επικύρωσε το μνημόνιο με την Τουρκία. Η Αίγυπτος μας εξαπάτησε και μας φέρθηκε υποτιμητικά στο Σινά. Η Βουλγαρία μάς πήρε τα κειμήλια με μυστικό μνημόνιο. Δεν είμαστε καλά λοιπόν. Αφού δεν είμαστε καλά, επείγει να στρίψουμε. Και, ναι, μπορούμε να γίνουμε πιο σκληροί, αν το λέει η καρδούλα μας. Λαός και ηγεσία! Εάν διατηρήσουμε την αφ’ υψηλού στάση που αποκρύπτει τα αδιέξοδά μας, παραμείνουμε ευγενικοί, παραχωρούμε τις βάσεις μας για τη συνέχεια του πολέμου στο Ιράν και αντάλλαγμα μηδέν, ενώ ακυρώνουμε παρελάσεις για ψύλλου πήδημα στις εθνικές επετείους, είναι θέμα χρόνου να μας πάρουν παραμάζωμα.

Η υπνοβασία τιμωρείται. Το πόσο πυκνώνει ο ιστορικός χρόνος δεν μπορούμε να το διανοηθούμε. Ο Καραμανλής το είπε ευθέως, άλλο τόσο και ο Σαμαράς. Και παρερμηνείες να μη γίνονται. Η Ελλάδα και η τύχη της δεν είναι εσωκομματικό θέμα. Είναι εθνικό θέμα. Η καρέκλα του Κυριάκου είναι ασήμαντο, έλασσον θέμα μπροστά στους μείζονες κινδύνους που διατρέχει η πατρίδα μας.