Σήμερα απεργούν τα μέσα σταθερής τροχιάς στην Αθήνα. Οι εργαζόμενοι σε αυτάέχουν εξαγγείλει κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους με 24ωρες απεργίες. Από αυτές τις κινητοποιήσεις, φυσικά, δεν πρόκειται να πληγούν ούτε οι ζάπλουτοι επιχειρηματίες που κινούνται με τις λιμουζίνες, τις θαλαμηγούς και τα αεροσκάφη τους -συνοδεία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων-, ούτε οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ολοι οι προαναφερθέντες σπανίως χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς.
Εκείνοι που πλήττονται από τις απεργίες των λεωφορείων, του ΗΣΑΠ, του μετρό, των τρόλεϊ, του προαστιακού και όλων των υπόλοιπων μέσων μαζικής μεταφοράς είναι οι ανήκοντες στη φθίνουσα μεσαία τάξη, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί, εκείνοι που υπολογίζουν και το τελευταίο ευρώ των δαπανών τους. Αυτούς ακριβώς δείχνουν να περιφρονούν και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών και οι συνδικαλοπατέρες στα ΜΜΜ, που αποφασίζουν και διατάσσουν την πραγματοποίηση απεργιών σ’ αυτόν τον κρίσιμο για την κοινωνία τομέα του Δημοσίου.
Ενώ οι τιμές των εισιτηρίων και των καρτών απεριορίστων διαδρομών παραμένουν σταθερές, η ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών διαρκώς υποβαθμίζεται.
Τα μηχανικά προβλήματα σε αρκετά ΜΜΜ, η κακή εικόνα (και οσμή) των βρόμικων λεωφορείων και βαγονιών, το καταθλιπτικό και πολλές φορές εξοργιστικό φαινόμενο της επαιτείας και τα αραιά δρομολόγια σε ουκ ολίγες γραμμές είναι προβλήματα που δεν απασχολούν ούτε το υπουργείο ούτε τα συνδικάτα. Αν τους απασχολούσαν πραγματικά αυτά τα ζητήματα, θα βρίσκονταν πολύ ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων τους, κάτι που, όπως είναι αναμενόμενο, δεν συμβαίνει.
Είναι φυσικό να μην προβληματίζουν τους ανευθυνοϋπευθύνους όλα τούτα, διότι τα… λούζονται οι επιβάτες, όχι οι ίδιοι. Οι επιβάτες, επίσης, καλούνται να πληρώσουν και τα σπασμένα των απεργιών, καταβάλλοντας σημαντικά ποσά σε κόμιστρα ταξί για να μεταβούν στον χώρο της εργασίας τους ή στην όποια υποχρέωση έχουν.
