Το πρόσφατο διπλωματικό επεισόδιο που προκάλεσε ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου στο οποίο έχει 100% άδικο δεν δείχνει μόνο την αλαζονεία των Βρετανών και το γεγονός ότι επιθυμούν διακαώς να φαίνονται πολιτισμένοι με κλεμμένα μνημεία, όπως είναι τα Γλυπτά του Παρθενώνα.
Η ακύρωση της προγραμματισμένης συνάντησης από την πλευρά των Αγγλων φανερώνει και πόσο λίγο υπολογίζουν την Ελλάδα – και σ’ αυτό οι ευθύνες βαραίνουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και τον ίδιο προσωπικά. Ο Ρίσι Σούνακ δεν θα τολμούσε να κάνει το ίδιο με τον Ερντογάν ή με οποιονδήποτε άλλον ηγέτη θεωρεί ότι έχει «ειδικό βάρος» και αποφασιστικότητα να προβεί σε πραγματικά, μετρήσιμα αντίποινα – συνήθως οικονομικού ή γεωστρατηγικού χαρακτήρα.
Η αντιμετώπιση του κ. Μητσοτάκη από τον Ρίσι Σούνακ δεν θα σχολιαζόταν καν, αν δεν είχε θέση ευθύνης και δεν εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο εξωτερικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρήθηκε εύκολος αντίπαλος ή, για την ακρίβεια, δεδομένος σύμμαχος, ό,τι κι αν του κάνουν, όσες πόρτες κι αν του κλείσουν κατάμουτρα, με όσο χυδαίο τρόπο κι αν τον προσβάλουν. Σαν παιδί για θελήματα που μπορούν να του κουνήσουν το δάχτυλο, να το επιτιμήσουν και να του κάνουν παρατηρήσεις δίχως να φοβούνται για την αντίδρασή του.
Στην πατρίδα μας, δυστυχώς, έχει δημιουργηθεί παράδοση οι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί να σκύβουν το κεφάλι και να δέχονται αδιαμαρτύρητα τις σβερκιές εκείνων που νομίζουν πως είναι ισχυροί. Από τα Ιμια μέχρι και την περίοδο του Μνημονίου η εικόνα που σχηματίστηκε στο εξωτερικό για την ελληνική πολιτική ελίτ είναι ότι δεν μπορούν να σταθούν ισότιμα με όσους ομολόγους τους θεωρούν «συμμάχους».
Ακολουθώντας πιστά τη διπλωματική παράδοση του Ελευθερίου Βενιζέλου, οι νυν ηγέτες, όπως ο κ. Μητσοτάκης, εγγυώνται κάθε στήριξη στους «συμμάχους» δίχως να πάρουν ανταλλάγματα για την Ελλάδα. Απλώς αρκούνται πού και πού να ακούν τη φράση ότι η Ελλάδα είναι ένας πολύτιμος «στρατηγικός σύμμαχος»…
Αυτό, όμως, δεν είναι εθνική πολιτική αλλά προσωπικές δημόσιες σχέσεις, των οποίων τον λογαριασμό πληρώνει το ελληνικό έθνος.
