Ο Καρανίκας έχει αξιολογήσει και δοκιμάσει τα αριστερά αναγνώσματα. Ευτυχώς, όμως, στην Ελλάδα δεν είναι όλοι έτσι
Oπρωθυπουργικός σύμβουλος, που εκπροσωπεί ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η διανόηση της ελληνικής Αριστεράς, με το περιλάλητο μανιφέστο του χώρισε τη θάλασσα της γνώσης στα δύο και πέρασε από μέσα χωρίς να βραχεί. Αγαπημένη του συνήθεια είναι να ατενίζει τον κόσμο της σκέψης και της τέχνης (όταν δεν παρακολουθεί Ελένη Μενεγάκη).
Ετσι μπόρεσε να ξεχωρίσει από την παγκόσμια φιλοσοφική και καλλιτεχνική παραγωγή τούς «Τολστόι, Βάρναλη, Ρίτσο, Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, Ντοστογιέφσκι, Ντιντερό, Ταρκόφσκι, Βισκόντι και Αγγελόπουλο», τους οποίους σχολίασε ευμενώς στο εξαίσιο τρομπόνημά του (βλ. ορισμό της λέξεως «τρομπόνημα» στο φύλλο της 7ης Φεβρουαρίου 2017). Σε αυτούς τους μεγάλους, που ισχυρίζεται ότι τον επηρέασαν, περιλαμβάνει και ακόμα δύο στοχαστές: τον Πασκάλ και τον άλλονε, τον γίγαντα τον Μπρικνέρ, που αργότερα έγιναν ένα πρόσωπο – ο Πασκάλ Μπρικνέρ.
Στο κείμενο του Καρανίκα δεν θα εντοπίσεις ούτε μία αναφορά στους αρχαίους Ελληνες. Και ανάποδα να το γυρίσεις και με ακτίνες Χ να το εξετάσεις και στο CERN να το βάλεις ν’ αρχίσει να πιλαλάει γρήγορα στους επιταχυντές αδρονίων, θα απουσιάζουν οι αρχαίοι. Είναι μια άριστη επιλογή του συντάκτου! Αν θέλεις να γίνεις σαν τον πρωθυπουργικό σύμβουλο, πρέπει να μείνεις μακριά από τους αρχαίους Ελληνες συγγραφείς, τους ποιητές, τους δραματουργούς, τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους. Πρέπει να σου γίνει καραμέλα ο Διαφωτισμός και να ταΐσεις το συνειδητό σου (εκπαιδεύοντας και το υποσυνείδητο) με όσους συνήθως «τρακάρεις» στις σελίδες των εντύπων του υπαρκτού καρανικισμού.
Αν, από την άλλη, δεν επιθυμείς να προσαρμοστείς στις καρανίκειες νόρμες, τότε πρέπει να ασχοληθείς πρώτα και κύρια με τους αρχαίους. Είναι μέγα σφάλμα να αγνοείς το Α και το Ω της αρχαίας ελληνικής σκέψης και να ασχολείσαι με τις υποσημειώσεις της και να τσαλαβουτάς στα ελώδη τοπία της δυτικής θολοκουλτούρας.
Μία παράγραφος από την Ιλιάδα, την Οδύσσεια, ένα χορικό αισχύλειας τραγωδίας ή μια σκέψη του Πλάτωνα, ένα πυθαγόρειο χρυσό έπος ή ένα απόφθεγμα του Ηρακλείτου αξίζουν περισσότερο από το σύνολο της δυτικής γραμματείας.
Παναγιώτης Λιάκος
