Συμπληρώνονται σήμερα 30 χρόνια από τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο. Το παλικάρι αυτό μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, που δολοφονήθηκε κι αυτός από «Γκρίζους Λύκους» στη Δερύνεια, πέρασε από τους οηέδες, τους κυανόκρανους δηλαδή, λέγοντας στους φίλους του: «Εγώ θα την κατεβάσω τη σημαία». Σημαία εννοούσε το πανί της κατοχικής παντιέρας.
Με το τσιγάρο στα χείλη άρχισε την αναρρίχηση στο κοντάρι, όταν άρχισαν να του ρίχνουν οι Τούρκοι. Όλοι οι φονιάδες Σολωμού και Ισαάκ ταυτοποιήθηκαν. Πόσοι τιμωρήθηκαν; Κανείς. Το καταγέλαστο κρατίδιο των σογιών και των λαμογιών που έχει υπουργούς Εξωτερικών που κάνουν τεμενάδες στον Ερντογάν δεν γύρεψε να βρει, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, το δίκιο μας – γιατί είναι δίκιο όλων μας η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και οι ζωές των Ελλήνων.
Και πώς το λέει το τραγούδι «Πάντα γελαστοί», που ερμήνευσε ο Μητροπάνος; Ετσι το λέει:
«Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη.
Οσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα – Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα.
Οσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι».
Από τη στήλη «Ηρεμολόγιο» της «Δημοκρατίας»
