Τη συνεργασία των παγκόσμιων δυνάμεων ζητά η Λαγκάρντ
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ, απηύθυνε επείγουσα έκκληση προς τους ηγέτες του πλανήτη να συμφωνήσουν σε έναν βασικό κώδικα συμπεριφοράς, ώστε να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά. Αυτό γίνεται ακόμη πιο κρίσιμο τώρα, καθώς η τεχνολογική επανάσταση, ιδίως η τεχνητή νοημοσύνη, απαιτεί κοινές προσπάθειες, ενώ ο γεωπολιτικός κατακερματισμός κοστίζει ακριβά σε όλους.
Σε ομιλία της την Πέμπτη στην Μπολόνια της Ιταλίας, η Λαγκάρντ τόνισε ότι η σημερινή εικόνα θυμίζει έντονα τη δεκαετία του 1920. Τότε, νέες τεχνολογίες άλλαζαν τον κόσμο, ενώ οι πληγές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου δηλητηρίαζαν τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. «Κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη», προειδοποίησε, «αντιμετωπίζοντας την τεχνολογία και τη γεωπολιτική σαν ξεχωριστούς δρόμους που κάποια στιγμή θα συγκρουστούν καταστροφικά».
Η εναλλακτική, όπως είπε, είναι μια πολυεπίπεδη συνεργασία που θα δίνει ανθεκτικότητα σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα. Αυτό σημαίνει μεταρρύθμιση των υφιστάμενων διεθνών θεσμών, ενίσχυση των δεσμών μεταξύ συμμάχων και εύρεση βιώσιμων τρόπων συνύπαρξης με ανταγωνιστές.
Η παρέμβασή της έρχεται σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία, λίγες μέρες μετά την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, που έχει ήδη εξαπλωθεί και απειλεί να πυρπολήσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Οι αλυσίδες εφοδιασμού κλυδωνίζονται, οι ενεργειακές ροές κινδυνεύουν, και οι αγορές ανησυχούν για νέο κύμα πληθωρισμού και επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης.
Η Λαγκάρντ συνέδεσε την κρίση αυτή με την ευρύτερη στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ, που χρησιμοποιεί δασμούς και άλλα εργαλεία για να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα απέναντι σε προκλήσεις όπως η Κίνα. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι ακόμα και για τις ΗΠΑ, και τον ίδιο τον Τραμπ, ο κατακερματισμός είναι αυτοκαταστροφικός.
«Όσο η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται ο κινητήριος μοχλός της παγκόσμιας ανάπτυξης, τόσο πιο ακριβός γίνεται ο γεωπολιτικός διαχωρισμός», εξήγησε. «Βρισκόμαστε ακριβώς τη στιγμή που η συνεργασία θα έπρεπε να είναι στο απόγειό της, τα οφέλη από την ενοποίηση είναι τεράστια–, αλλά η πολιτική βούληση γι’ αυτήν είναι στο χαμηλότερο σημείο».
Χαρακτήρισε την τωρινή πορεία «λάθος» και τόνισε ότι κάθε μεγάλη οικονομία, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, έχει άμεσο συμφέρον να περιορίσει τον κατακερματισμό, όχι από ιδεολογία, αλλά για να αποφύγει την οικονομική αυτοκτονία.
Παραδέχτηκε ότι η εφαρμογή δεν θα είναι απλή. Οι μεταρρυθμίσεις στους θεσμούς θα προχωρούν αργά, οι συμμαχίες θα σκοντάφτουν σε πολιτικά εμπόδια, και η συνεργασία με αντιπάλους θα δοκιμάζεται συνεχώς. Όμως, πρόσθεσε, «αν ένα επίπεδο αποδυναμωθεί, τα άλλα θα το στηρίξουν». Αυτή ακριβώς η λογική της πολυεπίπεδης συνεργασίας, κατέληξε, αποτελεί την πιο ισχυρή απάντηση στην αβεβαιότητα της εποχής μας.
