Κολοκύθες έχουμε. Μάσκες έχουμε. Φαντάσματα και βουρβούλακες έχουμε. Ολα τα ’χουμε για να γίνουμε μια θλιβερή κόπια των ΗΠΑ
Περπατάς στον δρόμο και ακούς όλη την ώρα «μπρο» και «μπρο», και νομίζεις ότι είναι κάνα παλιό «παπί» 50άρι, που ξέμεινε από τη δεκαετία του ’80 κι ετοιμάζεται να τινάξει τα πέταλα. Κι όμως, δεν είναι.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Παρέες νεαρών αγοριών και κοριτσιών είναι που αποκαλούν ο ένας τον άλλον και η μία την άλλη «μπρο». Αυτό προέρχεται από το «brother» (ελληνική προφορά «μπράδερ»), που σημαίνει αδελφός.
Στη λέξη «μπράδερ» γίνεται απότμηση του «δερ» κι απομένει το «μπρο» (άγνωστο γιατί μετεβλήθη το «α» σε «ο»), το οποίο είναι δηλωτικό φιλίας ή έστω εγγύτητας στα αμερικανικά γκέτο. Οπότε, κι εμείς, που μια χαρά πιθηκίζουμε τις παρακμιακές συμπεριφορές Ανατολής και Δύσεως, ξεμείναμε με τον… ήχο που έκαναν τα σαραβαλιασμένα 50άρια «παπιά» της δεκαετίας του ’80. «Μπρο» και «μπρο» και «μπρο» λένε τα 12χρονα. Και λένε και την άλλη λέξη, που παραμένει ελληνικότατη και διαχρονική – αυτήν που ξεκινά από «μα».
Στο θέμα μας τώρα: ιδιώτες και μαγαζάτορες, ταβερνιάρηδες και σχολεία, νέοι και μεσήλικες (αλλά όχι τόσο οι πρεσβύτες) γιορτάζουν εν Ελλάδι το Χάλογουιν! Σύμφωνα με τον ορισμό της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (μια και στο λεξικό του Μπαμπινιώτη δεν υπάρχει η λέξη), «το Χάλλογουιν, Χαλλογουίν, Χάλλοουιν ή και Χαλλοουίν γιορτάζεται τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου στις χώρες του αγγλοσαξονικού κόσμου κυρίως. Η γιορτή αυτή τηρείται σε πολλές χώρες την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων, που είναι η 1η Νοεμβρίου.
Στη λαϊκή κουλτούρα, το Χάλογουιν έχει γίνει μια γιορτή τρόμου και συνδέεται με το μακάβριο και το υπερφυσικό. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι πολλές παραδόσεις του Χάλογουιν επηρεάστηκαν από τις κελτικές γιορτές συγκομιδής, ιδιαίτερα το γαελικό φεστιβάλ Σόουιν (ιρλ. Samhain), το οποίο πιστεύεται ότι έχει παγανιστικές ρίζες».
Διαβάζοντας τα παραπάνω, αναρωτιέται κάποιος: στην αρχαία Ελλάδα δεν σκαλίζαμε κολοκύθες, ώστε να φαντάζουν τρομακτικές. Χριστιανικό δεν είναι το έθιμο. Κι εμείς τι δουλειά έχουμε να γιορτάζουμε κάτι που δεν σχετίζεται ούτε με τον τωρινό ούτε με τον αρχαίο πολιτισμό μας; Η Wikipedia απαντά: «Αν και για αιώνες ο εορτασμός του Χάλλογουιν ήταν περιορισμένος μόνο στην Ιρλανδία και τη Σκοτία, τον 19ο αιώνα Ιρλανδοί και Σκοτσέζοι μετανάστες μετέφεραν τον εορτασμό του Χάλλογουιν στη Βόρεια Αμερική».
Σε απλά ελληνικά, η εθελούσια συμμετοχή σ’ άσχετη γιορτή είναι μια μορφή γραικυλισμού, και μάλιστα λαϊκού χαρακτήρα. Αν είχαμε κράτος με στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια (που δεν…), θα έπρεπε να μην επιτρέπει στα σχολεία να γίνονται τέτοιες σαχλές ξενικές φιέστες. Οι ιδιώτες ας είναι όσο υποταγμένοι στις ξένες κουλτούρες επιθυμούν. Το Δημόσιο θα έπρεπε να κρατά έναν χαρακτήρα.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»