Στις 19 Μαρτίου έγραφα για την περιπέτεια μιας (δήθεν) ταχυαποστολής από τη Λάρισα, όπου ο Πακιστανός διανομέας διαβεβαίωνε την -πολύ γνωστή- εταιρία, κατ’ ευφημισμόν, ταχυμεταφοράς ότι στις 14.08 ήμουν «άγνωστος παραλήπτης», ενώ στις 14.39 ήμουν απών, άρα αδυναμία παράδοσης!…
Μέσα σε μισή ώρα βρέθηκα μεν, απουσίαζα δε. Δουλειές του ποδαριού δηλαδή. Επειτα από μία εβδομάδα αναμονής, καβγάδες και τηλέφωνα, πήγα και πήρα το δέμα από τις αποθήκες της εταιρίας… Προ ημερών, πάλι η ίδια εταιρία (τα στοιχεία της στη διάθεση παντός αρμοδίου και αναρμοδίου) δεν με έβρισκε και, όπως ισχυρίστηκε η τηλεφωνήτρια, έπειτα από… έρευνα, διαπίστωσε ότι το τηλέφωνό μου ήταν λάθος (και δεν μπορούσε να τηλεφωνήσει στον αποστολέα να πάρει το σωστό αν ήταν λάθος).
Και αφού δεν με έβρισκαν, θεώρησαν καλό να το βάλουν σε ένα κουτί και ΘΑ μας ενημέρωναν πού βρισκόταν και ποιος ήταν ο κωδικός. Επειτα από νέο καβγά, με ενημέρωσαν ότι το δέμα βρίσκεται στις αποθήκες τους και να πάω να το πάρω, διότι το προσωπικό τους είχε άδεια, χωρίς εννοείται να μειώνονται και τα τέλη. Και το ερώτημα: Ποιος διαφεντεύει τις εταιρίες ταχυμεταφοράς; Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος ή και αυτές κινούνται στη σφαίρα του ασύδοτου, όπως τα πάντα σ’ αυτήν την έρημη χώρα;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»