«Οι εκλογές του 1936 είχαν οδηγήσει σε πολιτικό αδιέξοδο. Κανένα από τα μεγάλα κόμματα (βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί) δεν μπορούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Ο Μεταξάς είχε διοριστεί αρχικά πρωθυπουργός από τον βασιλιά και έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή τον Απρίλιο του 1936, την οποία κατήργησε στις 4 Αυγούστου του 1936. Για να κερδίσει τη λαϊκή υποστήριξη, το καθεστώς θέσπισε μέτρα όπως το οκτάωρο, την κοινωνική ασφάλιση (ίδρυση του ΙΚΑ) και τη ρύθμιση των αγροτικών χρεών».
Αυτά που μόλις διαβάσατε, αγαπητοί φίλοι, δεν τα γράφει η ερίτιμος κυρία Ιωάννα Φωκά-Μεταξά ούτε κανένας «φασίστας» θαυμαστής του Εθνικού Κυβερνήτη, αλλά η Τεχνητή Νοημοσύνη. Μέχρι και αυτή παραδέχεται τον Μεταξά. Βέβαια, αμολάει και την παρόλα της, ότι δηλαδή, για να κερδίσει τη λαϊκή υποστήριξη, ο Μεταξάς θέσπισε διάφορα μέτρα, σε αντίθεση, λέω εγώ, με τους πολιτικάντηδες που θεσπίζουν μεν μέτρα, αλλά όχι για να κερδίσουν τη λαϊκή υποστήριξη, αλλά για να εισπράξουν τη γενική κατακραυγή.
Παραλλήλως οι μίζες στήσανε χορό και πρόφτασε η Κοβέσι, που (σχεδόν) έλεγε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Είναι μερικά πράγματα που η Ιστορία τα έχει σταθεροποιήσει με τόνους μπετόν και δεν κουνιούνται με τίποτα, και ο Ιωάννης Μεταξάς είναι ένα από αυτά. Τιμή και δόξα στον μεγάλο κυβερνήτη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»