Του δρος Απόστολου Κρητικόπουλου*
Είμαι σινεφίλ από την παιδική μου ηλικία, έχω παρακολουθήσει χιλιάδες κινηματογραφικές ταινίες. Ο Νόλαν με είχε μαγέψει στη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Interstellar» και ήμουν σίγουρος ότι θα δω και την πρόσφατη ταινία «Οδύσσεια», παρά τις αντιφατικές απόψεις που διατυπώθηκαν πριν καν προβληθεί. Ετσι λοιπόν ετοιμάστηκα για τις τρεις ώρες διάρκειάς της, και με ιδιαίτερες προσδοκίες την παρακολούθησα.
Η απόλυτη απογοήτευση με περίμενε. Ηδη πριν από το διάλειμμα με δυσκολία καθόμουν στη θέση μου και ήθελα να αποχωρήσω, αλλά με κρατούσαν ο σεβασμός στο πρότερο έργο του δημιουργού και η εξασθενημένη ελπίδα ότι ίσως στο δεύτερο μισό η ταινία να με ανταμείψει.
Δεν θα σταθώ καθόλου στην πολυπολιτισμική επιλογή των ηθοποιών, αυτό πιθανότατα αποτελεί τακτική του σκηνοθέτη ώστε να δρέψει Οσκαρ βάσει του νέου κανονισμού των βραβείων για υποχρεωτική ποσόστωση στις ταινίες προς αξιολόγηση, ή ακόμα μπορεί να βασίζεται σε προσωπική οπτική του Νόλαν για να εκμοντερνίσει βάσει των δικών του πεποιθήσεων την επική ιστορία του Ομήρου.
Ούτε με πείραξε το γεγονός ότι η ιστορία απείχε έτη φωτός από το αρχαίο ποίημα. Ολο το αυθεντικό έπος βασίζεται στην ανδρεία του πρωταγωνιστή, στο πολυμήχανο της προσωπικότητάς του, στην προσήλωσή του στον σκοπό να επιστρέψει στην Ιθάκη, και φυσικά στην απεικόνιση όλων των περιπετειών που είχε μαζί με τους συντρόφους του.
Ο Νόλαν δημιούργησε μια ταινία που σαν να ήταν η συνέχεια του «Οπενχάιμερ», της προηγούμενης ταινίας του, όπου ο Αμερικανοϊουδαίος επιστήμονας πάλευε με τους εσωτερικούς δαίμονές του και την τεράστια ενοχή του επειδή νίκησε έναν πόλεμο με βάση την πυρηνική -καταστροφική- ενέργεια. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και με απόλυτο παραλληλισμό, ο Οδυσσέας στη ταινία μάχεται διαρκώς με τους δαίμονές του σε όλη την εξέλιξη -και με τεράστια κλιμάκωση κυρίως στο δεύτερο μισό- προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την ενοχή του για τον Δούρειο Ιππο και πως ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τη βιαιότητα της άλωσης της Τροίας μέσω της παραπλάνησης που μεθόδευσε.
Ειλικρινά, δεν θα είχα πρόβλημα ακόμα και να δω αυτή την εντελώς στρεβλή απεικόνιση του έπους, με έναν Οδυσσέα που έχει PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) σαν έναν ψυχολογικά στρεσαρισμένο βετεράνο πολέμου, που προσπαθεί να βρει την ειρήνη του. Το θέμα είναι πως η πλοκή ήταν βαρετή, αργόσυρτη, ανούσια πολλές φορές, με ερμηνείες πρόχειρες και απογοητευτικές. Εχασα τρεις ώρες από τη ζωή μου, και σίγουρα δεν θα ξαναδώ ποτέ αυτή την ταινία.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
