Στην «Ιθάκη» είναι τελικά η ηγεσία Τσίπρα που μπαίνει στη ζυγαριά της αξιολόγησης, αφού παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι ήταν ανίκανος να επιλέξει συνεργάτες σοβαρούς που θα έφεραν σε πέρας τη μάχη για την ελληνική οικονομία
Η «Ιθάκη» θα χρησίμευε, υποτίθεται, στο rebranding του Τσίπρα. Ομως το βιβλίο του μοιάζει σαν μια οδύσσεια αποτυχίας. Ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται να είναι ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα σωστά. Και το χειρότερο είναι ότι το χέρι που τα γράφει είναι το δικό του, κανενός αντιπάλου του.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Σελίδες επί σελίδων αφιερώνονται στις μη κολακευτικές περιγραφές των διάφορων «συνεργατών-assets» που ο ίδιος επέβαλλε στις κυβερνήσεις του, όμως εξελίχθηκαν σε βαρίδια. Το νόημα είναι προφανώς να δείξει ο Τσίπρας ότι κατά βάση ο ίδιος ήταν ένας ικανός τύπος και πως το μόνο πρόβλημά του ήταν ότι δεν πλαισιωνόταν από ικανή ομάδα.
Στην πραγματικότητα, αυτό που φαίνεται είναι το ακριβώς αντίθετο. Ο ίδιος διόριζε τους υπουργούς, αυτός επέλεγε τους συνεργάτες του. Και σήμερα μας λέει ότι από την πρώτη μέρα διακυβέρνησής του, τον Ιανουάριο του 2015, προσπαθούσε να ηγηθεί ενός κωμικού θιάσου, αποτελούμενου από πολιτικούς «παρατράγουδα» ή απλώς ανεπαρκείς για τα καθήκοντά τους. Ξαφνικά, ο Βαρουφάκης που ηγήθηκε της οικονομικής πολιτικής της χώρας και των διαπραγματεύσεων «ήταν περισσότερο σελέμπριτι και λιγότερο οικονομολόγος» που ήθελε να έχει κουπόνια αντί για το ευρώ, όπως ανακαλύπτει… σήμερα, σχεδόν εμβρόντητος, ο Τσίπρας.
Η Κωνσταντοπούλου, που έγινε πρόεδρος σε μία, ολονύχτια τότε, Βουλή, είναι «αυτοκαταστροφικής αδιαλλαξίας» και «συστηματικά συγκρουσιακή και παρελκυστική». Και για τον Λαφαζάνη, που θα έμπαινε στο Νομισματοκοπείο ένα βράδυ για να τυπώσει νόμισμα και με την… ανεξάρτητη διπλωματία του έκανε ως υπουργός τεμενάδες στο αφεντικό της Gazprom, ο Τσίπρας είχε «πάντα την απορία αν αντιλαμβάνονταν έστω και στοιχειωδώς την πραγματικότητα».
Στο βιβλίο του το πρώην «παιδί-θαύμα» του ΣΥΡΙΖΑ, που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός, δεν κρύβει ότι έχει ράμματα και για άλλες γούνες. Με τη διαφορά ότι όλοι τους είναι επιλογές Τσίπρα. Ο ίδιος τους εξέθρεψε και τους έβαλε στις κυβερνήσεις του, ακόμα και τον Κασσελάκη έχρισε τελικά διάδοχό του. Στο βιβλίο είναι τελικά η ηγεσία Τσίπρα που μπαίνει στη ζυγαριά της αξιολόγησης. Ο πρώην πρωθυπουργός παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι ήταν ανίκανος να επιλέξει συνεργάτες σοβαρούς που θα έφεραν σε πέρας τη μάχη για την ελληνική οικονομία στην πιο δύσκολη μεταπολεμική συγκυρία.
Αν αναρωτιέται ο Τσίπρας για ποιον λόγο το rebranding του δεν ενθουσιάζει, είναι ακριβώς επειδή το έργο του έχει αποτιμηθεί. Οχι μόνο από την κοινωνία, αλλά και από την εικόνα του ίδιου του τού κόμματος. Τι άφησε πίσω του ο Τσίπρας; Ενα κόμμα ερείπιο, μια πολυδιασπασμένη και ανυπόληπτη Αριστερά, στελέχη ξεγυμνωμένα και πολλά πολιτικά απομεινάρια που οι περισσότεροι πια δεν βρίσκουν ούτε την ψήφο τους στις κάλπες. Ακόμα και μπροστά από την ίδρυση ενός νέου κόμματος, που θα απαιτήσει καινούργιους συνεργάτες και πολιτικά στελέχη, ο Τσίπρας δεν απαντά στο ερώτημα πότε ακριβώς κατάλαβε το 2015 ότι οι Λαφαζάνηδες και οι Βαρουφάκηδες δεν του κάνουν.
Γιατί, δηλαδή, άφησε τα πράγματα να φτάσουν στο απροχώρητο με μια βέβαιη συνθηκολόγηση στις Βρυξέλλες και δεν άλλαξε τα προβληματικά στελέχη εν κινήσει; Και εν τέλει, πότε ακριβώς κατάλαβε ότι δεν ηγείται μιας κομματικής παρέας του 4%-5% που οποιαδήποτε ανικανότητα ή σαχλαμάρα καφενειακού τύπου θα έμενε χωρίς συνέπειες περαιτέρω; Ολα αυτά που περιγράφει στην «Ιθάκη» του ο Τσίπρας συνέβαιναν με πρωταγωνιστές όσους σήμερα χαρακτηρίζει ουσιαστικά ανίκανους και επικίνδυνους να κρατούν το τιμόνι ενός λαού σε μια από τις πιο δραματικές στιγμές στην Ιστορία της χώρας.
Η Ελλάδα παζάρευε ακόμα κι από διαφορετικά γεωπολιτικά μπλοκ (Κίνα, Ρωσία) για βοήθεια, κινδύνευε να γυρίσει ασύντακτα στη δραχμή, να μην έχει ούτε καν φάρμακα για τους πολίτες της. Οταν οποιοσδήποτε πολιτικός γράφει ένα βιβλίο, ειδικά όταν δεν το κάνει ως επίλογο στο τέλος της πολιτικής του καριέρας, έχει μια συγκεκριμένη στόχευση στο μυαλό του. Στην περίπτωση του Τσίπρα, το ερώτημα είναι τι ακριβώς θέλει τώρα από εμάς. Τι ζητά από τον αναγνώστη;
Τείνει μια χείρα φιλίας; Αν ναι, συχνά το καταφέρνει. Καταφέρνει να δείχνει ένας άνθρωπος συμπαθής, με τις αγωνίες του, τις αδυναμίες, τη ζεστή μακαρονάδα την πρώτη άχαρη ζόρικη μέρα στο Μαξίμου. Ή μήπως θέλει στο μέλλον να τον ξαναψηφίσει ο κόσμος για πρωθυπουργό; Γιατί, αν αυτό ζητά, δεν προσφέρει ουσιαστικά καμία καινούργια πληροφορία ή σοβαρή αυτοκριτική για τα δύσκολα ή τα αθέατα. Και για όραμα, ούτε λόγος…
Το μόνο που μας λέει ο Τσίπρας ουσιαστικά είναι ότι τώρα έμαθε να παίζει το παιχνίδι καλύτερα. Αλλά οι ψηφοφόροι δεν χρειάζονται κάποιον που απλά έμαθε κι αυτός να παίζει το παιχνίδι. Πρώτον, διότι τέτοιες πολιτικές επιλογές διαθέτει ήδη εν αφθονία, δεν χρειάζεται κι άλλες. Δεύτερον, γιατί οι πολίτες είναι έτσι κι αλλιώς εκτός παιχνιδιού. Το πολιτικό παιχνίδι συμφερόντων δεν είναι το δικό τους παιχνίδι και δεν τους αφορά.
Στο αρχικό του λανσάρισμα ως δυνάμει πρωθυπουργός από το 2012 ο Τσίπρας ντύθηκε με το πασοκικό κοστούμι του Ανδρέα Παπανδρέου. Από πέρυσι, όμως, οι μισές κουβέντες του, το σαλιάρισμα στο συνέδριο-βατερλό της «Καθημερινής» και τώρα το βιβλίο δείχνουν να θέλει να φορέσει ένα άλλο, «λαχανί» κοστούμι. Του Σημίτη! Αυτό, όμως, το έχει προλάβει ήδη ο Κυριάκος, που του πάει και καλύτερα.
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
Πρώην πρωθυπουργός
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Μετσόβιο, όπου έκανε και το μεταπτυχιακό του. Οργανώθηκε στην ΚΝΕ το 1988 και αποχώρησε το 1991. Το 1999-2003 ήταν γραμματέας στη Νεολαία Συνασπισμού και το 2006 έθεσε υποψηφιότητα για τον Δήμο Αθηναίων, λαμβάνοντας ποσοστό 10,5%. Το 2008 αναδείχθηκε νέος πρόεδρος του ΣΥΝ σε ηλικία 33 ετών. Τον Ιανουάριο 2015 εξελέγη πρωθυπουργός κι επανεξελέγη, έχοντας προηγηθεί το δημοψήφισμα, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τον Ιούλιο 2019, μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, ηττήθηκε με ποσοστό 31,5% από τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ξανά 2ο κόμμα με ποσοστό 17,8%, κάτω κι από το 20% του Μαΐου. Στις 29 Ιουνίου 2023 παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος και στις 6 Οκτωβρίου 2025 από βουλευτής.