Οι νεοφιλελέδες έχουν εμποτιστεί μέχρι μυελού οστών με την ιδέα ότι οι καθαρόαιμοι δεξιοί, οι πρώην χουντικοί, οι βασιλικοί και άλλα… μιάσματα είναι «δικοί» τους.
- Χρήστος Μπολώσης
Οταν προβάλει στον ορίζοντα κάποιος που θέλει να τους συσπειρώσει και να τους οργανώσει σαν δύναμη, δύο τινά μπορεί να συμβούν Πρώτο… τινό: Εάν αυτός ο κάποιος είναι αχαμνός και μικρού ειδικού βάρους, τότε με περισσή ευκολία χαρακτηρίζεται «γραφικός», από τους γραφικούς (χωρίς εισαγωγικά) νεοφιλελέδες που έχουν διανύσει σχεδόν όλο το «δημοκρατικό (σε εισαγωγικά) τόξο» και έχουν αράξει στη Ν.Δ., η οποία, ως γνωστόν, ξεκινάει από τις παρυφές της Δεξιάς (όχι μέσα…) και φθάνει μέχρι… Τρότσκι.
Δεύτερο… τινό: Εάν εμφανισθεί κάποιος δυναμικός και ικανός να αναστήσει την παραδοσιακή ελληνική Δεξιά, να μιλάει για πατρίδα (και όχι για… τόπο), για Ορθοδοξία, για πατροπαράδοτη ελληνική οικογένεια, όχι αυτή της κυρίας Μιχαηλίδου και άλλα τέτοια… παλιομοδίτικα αλλά ριζωμένα βαθιά στην καρδιά της μεγάλης σιωπηλής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τότε οι του «δημοκρατικού (σε εισαγωγικά) τόξου» αρχίζουν ο ναζί, ο φασίστας, ο ταγματασφαλίτης, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνουν οι χαρακτηρισμοί αυτοί. Αλήθεια, ακριβώς αυτό προβλέπει το δημοκρατικό μας (χωρίς εισαγωγικά) πολίτευμα; Αμφιβάλλω.
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»