Τα νέα δεδομένα που δημιουργεί στο πολιτικό σκηνικό η «μητέρα των Τεμπών» προβληματίζουν τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημιουργία νέου κόμματος
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Η καινούρια χρονιά βρίσκει τον Αλέξη Τσίπρα μπροστά σε δύσκολα διλήμματα. Το κίνημα που θέλει να ιδρύσει από τα σπάργανα φαίνεται πως συναντά δυσκολίες, καθόσον η πολυθρύλητη αυτοοργάνωση, στην οποία καλεί τον κόσμο, δεν προχωρά, αφού δεν υπάρχει καν κάτι έτοιμο στο οποίο θα μπορούσαν να προσχωρήσουν.
Δεν υπάρχει πρόγραμμα, όπως διαπιστώνεται, ούτε και θέσεις και, αν εξαιρέσει κανείς κάποια φρέσκα ονόματα στο ίδρυμά του, δεν εμφανίζονται στον ορίζοντα κάποια πρόσωπα που θα σηματοδοτούσαν ευοίωνα τις αλλαγές που υπόσχεται να φέρει. Μέχρι σήμερα έχουν εκδηλωθεί μόλις τρεις πρωτοβουλίες, στις οποίες μάλιστα ηγούνται στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Στη Μεσσηνία, με επικεφαλής τον έμπειρο οικονομολόγο Θύμιο Γεωργόπουλο, πρώην οικονομικό διευθυντή του κόμματος, που προστάτεψε την κομματική περιουσία από τα σχέδια του Κασσελάκη να παραδώσει, όπως είχε καταγγείλει, στο real estate την Κουμουνδούρου, και στην Πέλλα, με επικεφαλής τον Γιώργο Σγορούδη, μέλος και αυτός της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ. Εκδηλώθηκε ακόμα η «Πρωτοβουλία Πολιτών Δάφνης – Υμηττού για τη Δικαιοσύνη και την Αλλαγή», η οποία στον λογαριασμό της στο facebook έχει αναρτήσει κείμενο και φόρμα εγγραφών.
Είναι βέβαιο ότι ο τέως πρωθυπουργός θα περίμενε ένα μεγαλύτερο κύμα ενθουσιασμού εισερχομένων. Θα του έδινε αυτό άλλον αέρα, ώστε όταν ανηφορίσει στις 17 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη να υπογραμμίσει τον πανηγυρικό τόνο που υποστηρίζουν ορισμένοι ότι θα δώσει, ανακοινώνοντας κάτι πιο συγκεκριμένο για τα σχέδιά του.
Ο ίδιος πριν από τα Χριστούγεννα, από την Πάτρα, έστειλε το μήνυμα κινήσεων που πρέπει να αναληφθούν κατά προτεραιότητα, λέγοντας «πρέπει να επισπεύσουμε».
Γύρω του οι άνθρωποι που πιστεύουν στο εγχείρημά του και το βλέπει κι ο ίδιος γνωρίζουν ότι η κρίση εκπροσώπησης οδηγεί σε πολιτική ρευστότητα και απώλεια της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, που χάνει το τρένο της αυτοδυναμίας. Αυτή η κρίση όμως, όπως παρατηρούν στη «δημοκρατία», μεταφέρεται και στην αντιπολίτευση, η οποία, κατά τον Α. Τσίπρα, «αποτελεί μέρος της» και αδυνατεί να εμπνεύσει τη χειμαζόμενη κοινωνία.
Η πρόβλεψη του Βαγγέλη Βενιζέλου ότι «πηγαίνουμε σε κάλπες καταγραφής δυνάμεων», όπου «κανένας δεν πιστεύει ότι οι πρώτες εκλογές μπορούν να δώσουν λύση στο κυβερνητικό πρόβλημα της χώρας», ίσως αποδειχθεί προφητική, σημειώνουν στην πολιτική αγορά. Η εποχή των κυβερνήσεων συνεργασίας, υποστηρίζουν, μας γνέφει…
Αυτό που δεν είχε υπολογίσει, ωστόσο, ο Α. Τσίπρας είναι η δυναμική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία παίρνει και επίσημα πλέον θέση στην αφετηρία του πολιτικού και εκλογικού ανταγωνισμού, με την προσδοκία ότι θα εκφράσει τη συλλογική διάθεση για «την τιμωρία του διεφθαρμένου και φαύλου καθεστώτος Μητσοτάκη» και του «παλιού κόσμου».
Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις της χρονιάς που έφυγε, όσο κι αν δεοντολογικά θεωρείται αδόκιμο, ο Α. Τσίπρας υπερφαλαγγίζει το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά η Μαρία Καρυστιανού έρχεται μακράν πρώτη στις δυνητικές ψήφους! Οσο κι αν ο τέως πρωθυπουργός επιχειρεί να ξαναπουλήσει τον εαυτό του, όπως σημειώνουν στα κομματικά επιτελεία, ως έναν πολιτικό άφθαρτο και εκτός του κουρασμένου συστήματος, όλοι καταλαβαίνουν ότι ο «αντισυστημισμός» είναι μια δουλειά όπου μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα η «μητέρα των Τεμπών».
«Να μιλήσουμε, να πείσουμε, να σηκώσουμε με τον λόγο και την πράξη μας από τον καναπέ της απογοήτευσης όσους έπαψαν να ελπίζουν» επαναλαμβάνει ο Α. Τσίπρας στις παρουσιάσεις του βιβλίου του. Αυτό, κατά γενική ομολογία, το πέτυχε μόνη της η Μ. Καρυστιανού, οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στους δρόμους της χώρας.
Οι καταστάσεις αυτές και τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η παρουσία της φαίνεται πια πως βαραίνουν στις σκέψεις του Α. Τσίπρα. Θα επιταχύνει, όπως δήλωσε από την Πάτρα, ώστε να έχει έτοιμο κόμμα τους πρώτους μήνες του 2026, ή θα το ξανασκεφτεί, αφήνοντας να εκδηλωθεί το εκλογικό μακελειό που όλοι προβλέπουν;
Το ρίσκο βρίσκεται στα χέρια του. Αυτή η αβεβαιότητα, όμως, είναι που δίνει στον ΣΥΡΙΖΑ τις ύστατες αντοχές, ώστε να περιφρουρήσει τις αποδεκατισμένες λεγεώνες του, σε ένα ασφαλές όριο εισόδου και στην επόμενη Βουλή.