Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, στην ΚΟ της ΝΔ με λόγο που ξεχείλιζε από πίστη στο Μαξίμου, κατηγόρησε ευθέως συναδέλφους του ότι «πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε και πληγώνουμε το δέντρο του επιτελικού κράτους». Στρέφοντας τα βέλη του σε όσους υπουργούς αρνούνται να βγουν μπροστά για την παράταξη, μίλησε για ένα «επιλεκτικό κράτος» αποτελούμενο από στελέχη που μιλάνε «μονοθεματικά» και μόνο για τα δικά τους χαρτοφυλάκια, αποφεύγοντας τη λάσπη της καθημερινής πολιτικής σύγκρουσης. «Κάποιοι συνάδελφοι αρνούνται να βγουν στη μάχη», τόνισε, ζητώντας από την ηγεσία να τους «μετράει» και να αξιολογεί την προσφορά τους πέρα από το στενό πλαίσιο των υπουργείων τους.
Πλεύρης: Τέλος στο «προστατευμένο περιβάλλον»
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Θάνος Πλεύρης ζήτησε να μπει ένα οριστικό «στοπ στο προστατευμένο περιβάλλον» ορισμένων κορυφαίων υπουργών. Ζήτησε να σταματήσει η «ανούσια προστασία» στελεχών που δεν εμφανίζονται στα πάνελ για να υπερασπιστούν τη συνολική κυβερνητική ατζέντα, αλλά παραμένουν κλεισμένοι στα γραφεία τους. Προκειμένου μάλιστα να περιορίσει την πολιτική επιρροή όσων «κρύβονται» πίσω από τη δημοτικότητα του υπουργικού τους θώρακα, πρότεινε το «απόλυτο ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού», μια κίνηση που θα ανάγκαζε τους δελφίνους και τους «αντάρτες» της σιωπής να διαλέξουν στρατόπεδο.
Η παρέμβαση Μαρκόπουλου είχε έναν στόχο, την υπεράσπιση των ανθρώπων του Πρωθυπουργού. Ενώ παραδέχθηκε διαφωνίες με τον Άκη Σκέρτσο, τον ύμνησε γιατί «εκφράζει θέσεις και υποστηρίζει την παράταξη», σε αντίθεση με εκείνους που κοιτούν μόνο την προσωπική τους εικόνα. Η προτροπή του «να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να κοιταχτούμε στα μάτια» αποτέλεσε την κορύφωση μιας επιχείρησης πειθάρχησης, όπου οι «πιστοί» του Μαξίμου καλούν όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα να συνταχθεί πίσω από τον Μητσοτάκη, αφήνοντας τις προσωπικές στρατηγικές και τη «σιγουριά» των δημοφιλών χαρτοφυλακίων.