«STOP στην αρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας» την Κυριακή στην Πάτρα για να ρίξει φως στα «κόκκινα» δάνεια
Στο επίκεντρο της προσοχής χιλιάδων δανειοληπτών έρχεται την ερχόμενη Κυριακή 10 Μαΐου 2026 η Πάτρα, καθώς εκεί θα πραγματοποιηθεί μια ανοιχτή ημερίδα που υπόσχεται να ρίξει φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων.
- Από τον Γιάννη Κωτσαλά
Με τίτλο «STOP στην αρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας», φορείς καταναλωτών και του εμπορίου, μαζί με την πρωτοβουλία «Η Δικαίωση», με τη συμμετοχή των ευρωβουλευτών Νικόλα Φαραντούρη και Μαρίας Ζαχαριά, ανοίγουν τον φάκελο των funds και των servicers, καταγγέλλοντας έναν οργανωμένο μηχανισμό οικονομικής εξόντωσης των πολιτών.
Ο οικονομολόγος Ανδρέας Παππάς, εκ των διοργανωτών και κεντρικός ομιλητής, περιγράφει στη «δημοκρατία» με μελανά χρώματα την κατάσταση που βιώνουν οι αιχμάλωτοι των δανείων: «Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε καθεστώς διαρκούς ομηρίας. Δεν μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους, δεν μπορούν να ρυθμίσουν ουσιαστικά, δεν γνωρίζουν πάντοτε ποιος πραγματικά αποφασίζει για το δάνειό τους και την περιουσία τους. Απέναντί τους δεν έχουν έναν καθαρό και αναγνωρίσιμο πιστωτή, αλλά ένα πλέγμα τραπεζών, funds, servicers, εταιριών ειδικού σκοπού και εταιριών ακινήτων» τονίζει χαρακτηριστικά.
Η έρευνα του κ. Παππά αναδεικνύει την αδιαφάνεια ως το νούμερο ένα όπλο των funds, καταγγέλλοντας μεθόδευση στις αποτιμήσεις των ακινήτων. «Είναι μηχανισμός πίεσης. Οταν το ακίνητο αξιολογείται ακριβά για να θεωρείται ο δανειολήπτης “έχων περιουσία” και άρα να μην προστατεύεται, αλλά χαμηλά όταν πρόκειται να βγει στο σφυρί, τότε έχουμε θεσμική στρέβλωση».
Πρόσχημα
Οπως αποκαλύπτει ο ίδιος, «η είσπραξη των απαιτήσεων είναι σε πολλές περιπτώσεις το πρόσχημα. Το πραγματικό πεδίο των μεγάλων κερδών βρίσκεται στην ακίνητη περιουσία των δανειοληπτών. Τα funds και οι servicers δεν ενδιαφέρονται μόνο να εισπράξουν μια οφειλή. Ενδιαφέρονται να αποκτήσουν ή να ελέγξουν περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό “φιλέτο”. Εκεί βρίσκεται το πλιάτσικο. Και αυτό η κυβέρνηση όφειλε να το έχει αντιληφθεί εγκαίρως και να το έχει σταματήσει, αντί να νομοθετεί διαρκώς υπέρ της επιτάχυνσης των πλειστηριασμών».
Η κριτική προς την κρατική στάση είναι εξίσου σκληρή, με τον οικονομολόγο να κάνει λόγο για «κατάφορα προσχηματική» μέριμνα και «εσφαλμένη αν όχι παραποιημένη μεταφορά» ευρωπαϊκών οδηγιών. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι οι πλειστηριασμοί προχωρούν ακόμη και όταν εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις.
Ο κ. Παππάς θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα προς την κυβέρνηση: «Αν τα “κόκκινα” δάνεια έχουν φύγει πραγματικά από τις τράπεζες, γιατί οι πλειστηριασμοί παρουσιάζονται ως όρος χρηματοπιστωτικής σταθερότητας; Και αν δεν έχουν φύγει πραγματικά, τότε ποιος παραπλάνησε την κοινωνία; Από την έρευνα των στοιχείων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό προκύπτουν πλέον τόσο σοβαρές ενδείξεις, ώστε δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς για μια θεσμική αστοχία ή για κακή εφαρμογή κάποιων νόμων. Υπάρχει βάσιμη ανάγκη να ερευνηθεί αν το πλαίσιο διαχείρισης του ιδιωτικού χρέους λειτούργησε ως οργανωμένος μηχανισμός χρηματοπιστωτικής εξαπάτησης, με θύματα τους δανειολήπτες, την ιδιωτική περιουσία και ενδεχομένως το ίδιο το δημόσιο συμφέρον».
Κλείνοντας, η θέση της πρωτοβουλίας «Η Δικαίωση» είναι ξεκάθαρη ως προς τα επόμενα βήματα που απαιτούνται. Πριν από κάθε νέα ρύθμιση είναι απαραίτητο να γίνει «άμεσος, πλήρης και ανεξάρτητος λογιστικός, δικαστικός και θεσμικός έλεγχος: Στις μεταβιβάσεις, στις τιτλοποιήσεις, στα τιμήματα, στις συμβάσεις διαχείρισης, στις κρατικές εγγυήσεις, στα πληρεξούσια, στις εταιρίες ειδικού σκοπού, στις REOCO, στις αποτιμήσεις και στους πλειστηριασμούς. Διότι δεν μπορείς να θεραπεύσεις ένα πρόβλημα αν πρώτα δεν το διαγνώσεις. Δεν μπορείς να νομοθετείς “λύσεις” χωρίς να ξέρεις -ή χωρίς να θέλεις να ξέρεις- τι πραγματικά συνέβη, ποιος ωφελήθηκε, ποιος έδωσε εντολές, ποιος κάλυψε και ποιος όφειλε να ελέγξει».
