Η χθεσινή παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη Βουλή θύμιζε περισσότερο προσπάθεια πολιτικής αυτοεπιβεβαίωσης παρά σοβαρή ενημέρωση. Με έναν λόγο που έμοιαζε να έχει γραφτεί για να καθησυχάσει μόνο τον ίδιο, ο υπουργός επιδόθηκε σε μια σχεδόν θεατρική άρνηση της πραγματικότητας γύρω από τα αμερικανικά εξοπλιστικά της Τουρκίας.
Αντί να αντιμετωπίσει τα γεγονότα, προτίμησε να τα παρουσιάσει σαν μια ενοχλητική λεπτομέρεια που απλώς χαλάει το αφήγημα της κυβέρνησης. Η εικόνα που προσπάθησε να προβάλει δεν είχε καμία σχέση με όσα συμβαίνουν διεθνώς, ήταν σαν να παρακολουθούσαμε μια παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής επιμένει ότι όλα είναι υπό έλεγχο, ενώ το σκηνικό πίσω του καταρρέει.
Κατά τον κ. Γεραπετρίτη, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις «βρίσκονται πέρα από κάθε αμφιβολία στο καλύτερο σημείο που ήταν ποτέ». Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά ανοιχτά για άρση περιορισμών στους κινητήρες της General Electric για το τουρκικό KAAN και για πιθανή επιστροφή της Άγκυρας στο F‑35, ο υπουργός τα βάφτισε όλα «δημοσιεύματα που έρχονται κατά περιόδους».
Σαν να μην συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του, την ίδια στιγμή που μιλά με ύφος αυτάρεσκης βεβαιότητας, προσπαθώντας να μας πείσει ότι η κυβέρνηση ασκεί «εθνικά υπερήφανη» εξωτερική πολιτική. Υπερήφανη για ποιο ακριβώς πράγμα, δεν διευκρίνισε.
Και δεν έμεινε εκεί. Στη δευτερολογία του αποφάσισε να ανέβει επίπεδο. Όταν ρωτήθηκε αν η κυβέρνηση παρακολουθεί σοβαρά τον τουρκικό εξοπλισμό, απάντησε ότι αυτό ισοδυναμεί με αίτημα της αντιπολίτευσης «να κατεβάσουμε τις κουρτίνες» για να μην εξοπλίζονται άλλες χώρες.
«Σε ποιο φαντασιακό κόσμο μπορεί να συμβαίνει αυτό;» είπε ειρωνικά, προσπαθώντας να κρύψει πίσω από έναν αποτυχημένο σαρκασμό το γεγονός ότι η κυβέρνηση σηκώνει τα χέρια ψηλά κάθε φορά που η Τουρκία κάνει ένα ακόμη βήμα στρατιωτικής αναβάθμισης.
Την ίδια ώρα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου προειδοποιεί δημόσια για τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της Άγκυρας και ζητά να μπλοκαριστούν ακριβώς αυτοί οι εξοπλισμοί. Αλλά αυτά, κατά τον υπουργό, μάλλον ανήκουν στη σφαίρα της… φαντασίας.
Το πραγματικά κωμικό είναι ότι με όσα είπε, ο Γεραπετρίτης έβγαλε μια καθυστερημένη «κόκκινη κάρτα» στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που από το βήμα του Κογκρέσου έλεγε τα ακριβώς αντίθετα για την Τουρκία.
Αντί να υπερασπιστεί εκείνη τη γραμμή, ο υπουργός ανακοίνωσε ουσιαστικά ότι η χώρα θα παρακολουθεί παθητικά, με τα χέρια σταυρωμένα, ενώ ο Ερντογάν ενισχύεται σε όλα τα μέτωπα ταυτόχρονα. Σαν να είναι αυτό μια φυσιολογική, αναπόφευκτη εξέλιξη που δεν μας αφορά.
Το ίδιο μοτίβο επανέλαβε και για το νομοσχέδιο των τουρκικών θαλάσσιων ζωνών, τη γνωστή «Γαλάζια Πατρίδα». «Πού είναι; Έρχεστε τρίτη φορά να με ρωτήσετε σήμερα», είπε ενοχλημένος, λες και η καθυστέρηση της ψήφισής του αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.
Η πραγματικότητα είναι απλή. Το νομοσχέδιο παραμένει σε εκκρεμότητα όχι επειδή εγκαταλείφθηκε, αλλά επειδή η Άγκυρα το κρατά ως διαπραγματευτικό χαρτί. Και το κρατά τώρα, παραμονή της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, όπου η Τουρκία διαπραγματεύεται ακριβώς τα ζητήματα που ο υπουργός προσποιείται ότι δεν υπάρχουν.
Το «τρίτη φορά» δεν δείχνει ότι το θέμα εξαντλήθηκε. Δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη καταφέρει να δώσει ούτε μία ουσιαστική απάντηση. Και όσο συνεχίζει να παριστάνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο, τόσο πιο καθαρά φαίνεται ότι δεν ελέγχει τίποτα.
