Αφωνη η ευρωβουλευτής της Ελ. Λύσης

Το κόμμα της Ελληνικής Λύσης του Κυριάκου Βελόπουλου σιώπησε στο Ευρωκοινοβούλιο. Παρά τα μεγάλα λόγια και τις πυρήνες διακηρύξεις, τις κορόνες και την προσπάθεια να πείσει πως είναι η μόνη αυθεντική πατριωτική φωνή, φαίνεται πως στην πράξη η Ελληνική Λύση δεν είναι παρά επικοινωνία. Οσο και εάν φαίνεται απίστευτο, τα ίδια τα επίσημα στοιχεία του ευρωκοινοβουλίου καταρρίπτουν πανηγυρικά το αφήγημα του Κυριάκου Βελόπουλου περί της μόνης «ελληνικής» απάντησης στα προβλήματα της χώρας, καθώς κατά πως φαίνεται στην Ευρωβουλή δεν μπήκε παρά για… τουρισμό, με την ευγενική χορηγία ωστόσο των Ευρωπαίων, δηλαδή και των Ελλήνων. Τα επίσημα στοιχεία για τις ομιλίες των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής (2024-2029) ξεσκεπάζουν πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση την απόλυτη ανυπαρξία του κόμματος του Κυριάκου Βελόπουλου. Στην πραγματικότητα πρόκειται περί πολιτικής… διακοσμητικότητας.

Ο λόγος για τη Γαλάτω Αλεξανδράκη, την ευρωβουλευτή της Ελληνικής Λύσης η οποία κατάφερε το αδιανόητο, να έχει μηδενικές ομιλίες μέσα στην πενταετία! Κι όμως, ενώ οι υπόλοιποι Ελληνες ευρωβουλευτές είχαν σειρά παρεμβάσεων, εκείνη επέλεξε τη σιωπή, τσεπώνοντας ωστόσο κανονικά και με τον νόμο την παχυλή της αποζημίωση για να είναι απολύτως ανύπαρκτη! Αραγε για ποιο λόγο εξελέγη στο αξίωμα εφόσον το μόνο που κάνει είναι να τσεπώνει το ζεστό ευρωπαϊκό χρήμα και να μην παρεμβαίνει καθόλου στην Ευρωβουλή εκπροσωπώντας τον ελληνικό λαό, όπως έχει καθήκον να κάνει; Οσο για τον έτερο ευρωβουλευτή της Ελληνικής Λύσης, ούτε εκείνος σώζει την κατάσταση για το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου, καθώς με μόλις 31 ομιλίες, βρίσκεται στον πάτο της σχετικής λίστας.

Για την ιστορία, στην κορυφή της λίστας με τις περισσότερες παρεμβάσεις βρίσκεται η ευρωβουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας Μαρία Ζαχαρία, ακολουθεί ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ και τρίτος έρχεται ο Λευτέρης Αλαβάνος του ΚΚΕ. Τα στοιχεία αυτά είναι πάντως χαστούκι στην Ελληνική Λύση και τον πρόεδρο της, ο οποίος παριστάνει τον διαπρύσιο κήρυκα της ηθικής και της χρηστής διαχείρισης, ωστόσο κατά πως φαίνεται ο μεγάλος αγώνας για τα συμφέροντα της πατρίδας σταματά εκεί που αρχίζουν τα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου.