Με το κοφτερό λεπίδι του ανατόμου, ο Εμμανουήλ Ροΐδης διαπίστωνε ότι, όπως οι Ινδοί χωρίζονται σε φυλές, έτσι και οι Ελληνες διαιρούνται σε τρεις βασικές κατηγορίες:
α) σε συμπολιτευόμενους, οι οποίοι κρατούνε το κουτάλι για να το βυθίζουν στη χύτρα του προϋπολογισμού,
β) σε αντιπολιτευόμενους, οι οποίοι, μη έχοντας κουτάλι, ζητούν με κάθε τρόπο να περιέλθει στα χέρια τους, και
γ) σε εργαζομένους, οι οποίοι χωρίς να διαθέτουν τίποτε από τα παραπάνω, είναι επιφορτισμένοι να γεμίζουν τη χύτρα με τον ιδρώτα τους.
Στη δεξίωση για τα 52α γενέθλια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα την περασμένη Παρασκευή, εκπροσωπήθηκαν επαξίως, αν και με σημαντικές απουσίες, οι δύο πρώτες κατηγορίες.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι φτωχοί, όλοι αυτοί δηλαδή που συνθέτουν κοινωνικά την πλέμπα και με βάση τις απρόσωπες στατιστικές συνωστίζονται στα ορυχεία της επιβίωσης και, όπως θα έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, εκτίουν τη ζωή τους σαν ποινή, ήσαν εκκωφαντικά απόντες.
Στη θέση τους βρέθηκαν πολλοί από αυτούς που απαρτίζουν τον εθνικό χυλό με μοναδική ενασχόληση να εξασφαλίζουν προσκλήσεις για δεξιώσεις κάθε είδους στις οποίες περιφέρονται ασκόπως με ένα ποτήρι στο χέρι, χαμογελώντας σε αγνώστους, επιχειρηματίες που αγνοούν τη σημασία του ρίσκου, πολιτικοί χαμηλών δυνατοτήτων, επιτήδειοι ακόμα χαμηλότερων δυνατοτήτων που θέλουν να τους διαδεχθούν, διπλωμάτες ξένων αποστολών, που δείχνουν να διασκεδάζουν αφάνταστα με την όλη εμπριμέ κατάσταση, απόμαχοι δημοσιογράφοι που ζούνε με τις αναμνήσεις παλαιότερων ευκλεών εποχών, κυρίες με ενδυματολογικές επιλογές που υπάγονται στις αρμοδιότητες της αισθητικής Αστυνομίας, γενικοί διευθυντές, οπωσδήποτε μετά βαρύτιμων συζύγων, σύμβουλοι προέδρων με αριστερό παρελθόν και επίσημη σχέση, περιφερόμενοι παγωτατζήδες της Προεδρίας (το σαλέπι δεν ενδείκνυται για τέτοιου ειδικού κύρους εκδηλώσεις…), απαστράπτοντες στρατηγοί με τη στολή Νο4, η Θεοδώρα Τζάκρη να κρέμεται στο πλευρό του Γ. Παπανδρέου μήπως και την πάρουν πίσω, μαραμένοι αντιστασιακοί, τα τιμώμενα πρόσωπα δηλαδή, καθιστοί σε καρέκλες, με έκφραση που μετριάζει την εορταστική διάθεση, και μια μπάντα στρατιωτική να συντηρεί την ανία, παίζοντας εύθυμα το «χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα»…
Μέσα σε τούτη τη συγκινητική ανθοφορία καλών αισθημάτων, εκπρόσωποι της πολιτικής… ελίτ, όπως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης, χαριεντίζονται, ξεχνώντας ότι προ ολίγου είχαν σφαχτεί στη Βουλή. Και μετά απορεί ο Νίκος Ανδρουλάκης γιατί καταρρέει στις δημοσκοπήσεις και γιατί κανείς δεν τον πιστεύει.
Τρεις κι ο κούκος στο σαλόνι του πρώτου ορόφου, όπου κάθισαν σαν να πενθούν προσφιλές πρόσωπο οι Κ. Τασούλας, ο πρωθυπουργός και οι Ν. Ανδρουλάκης, Δ. Κουτσούμπας (ο οποίος θέλει να ανατρέψει το σύστημα, αλλά… «από τα μέσα»!) και ο εκπρόσωπος του Βελόπουλου Β. Βιλιάρδος, και απαξιωτικά απών ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, τον οποίο δεν σκέφτηκαν να καλέσουν. Οταν το θυμήθηκαν και του τηλεφώνησαν ως τρίτον τη τάξει πολιτειακό παράγοντα, φέρεται ότι είπε αγέρωχα «Τώρα το θυμηθήκατε;»… Και του χρόνου!
