Συνεχίζει τη σπουδή του στην παράδοση και αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι αρχέγονοι φόβοι του συλλογικού ασυνειδήτου μετασχηματίζονται για να αντανακλούν τις ανησυχίες του παρόντος
Συνεχίζεται στο Κέντρο Τεχνών Μετς, Ευγένιου Βουλγάρεως 6, Παγκράτι, 6938302071, έως τις 21 του μηνός, η ατομική έκθεσις χαρακτικής του Φώτη Βάρθη, σε επιμέλεια της Στεφανίας Κερκή, με θέμα τον λαογραφικό τρόμο στην ελληνική παράδοση.
Η παρουσίασις αποτελεί το δεύτερο μέρος του εικαστικού προγράμματος «Φόβοι αρχέγονοι, φαντασίας επαρωγοί» ενός εν εξελίξει έργου καταδύσεως στους αρχέγονους ανθρωπίνους φόβους, το οποίο εκκίνησαν ο καλλιτέχνης και η επιμελήτρια το 2025 σε συνεργασία με την ομάδα Μαυροπίνακας και αναπτύσσεται σε τρία μέρη.
Σε συνέχεια της περσινής παρουσιάσεως, η όλη παραγωγή αποκτά εφέτος τη μορφή μιας συνεκτικής ατομικής εκθέσεως χαρακτικής, η οποία συνοδεύεται από δημόσιο πρόγραμμα με ομιλίες, ξεναγήσεις και εργαστήρια που επιχειρούν να διερευνήσουν περαιτέρω τις εκφάνσεις του λαογραφικού τρόμου στην τέχνη.
Ο Φώτης Βάρθης παρουσιάζει μια συλλογή ξυλογραφιών με την τεχνική της χαράξεως σε πλάγιο ξύλο, ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονο εμπειρία του τρόμου. Με αφετηρία τη βυζαντινή εικονογραφία και συνεπής στην παράδοση του Φώτη Κόντογλου και του Ράλλη Κοψίδη, ο καλλιτέχνης προχωρά βαθύτερον τη σύζευξη νεοελληνικής χαρακτικής και λαογραφικής παραδόσεως με αυτή τη νέα σειρά έργων που αναδεικνύουν αρχετυπικές μορφές του τρόμου μέσα από τη λαϊκή φαντασία, και συστήνουν μια οπτική γλώσσα που συγκεράζει το ιερό και το μακάβριο, το φως και το σκότος.
Με τη νέα σειρά έργων του ο εικαστικός συνεχίζει τη σπουδή του στην ελληνική παράδοση και αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι αρχέγονοι φόβοι του συλλογικού ασυνειδήτου μετασχηματίζονται για να αντανακλούν τις ανησυχίες του παρόντος. Αντλών έμπνευση από δημοτικά τραγούδια και παραμύθια της ελληνικής λαϊκής παραδόσεως με κυρίαρχο το στοιχείο του μεταφυσικού τρόμου, ο καλλιτέχνης αναζητά τη σημασία του στην ανθρώπινο εμπειρία από τότε μέχρι σήμερα.
Κατάλοιπα του παρελθόντος
Οι αρχετυπικοί φόβοι που αναδεικνύονται μέσα από την παράδοση δεν αποτελούν φαντασιακά κατάλοιπα του παρελθόντος κόσμου, αλλά μετουσιώσεις της ανθρωπίνου υπαρξιακής αγωνίας με ισχυρό συμβολικό αποτύπωμα. Στη σύγχρονο συνθήκη απομαγεύσεως η ανάγκη επαφής με το ανοίκειο και το υπερφυσικό διαρκώς αυξάνεται και αναδεικνύεται ως μοχλός κατανοήσεως ενός κόσμου υπό κατάρρευση.
Η έκθεσις έρχεται να θυμίσει ότι αυτή η ανάγκη μάς στρέφει στην αφήγηση και τη φαντασία, για να εξορκίσουμε το παράλογο της υπάρξεως. Τίθεται το ερώτημα για το πώς σε έναν κόσμο που απομακρύνεται από τον μύθο ομοιάζει να αναζητούμε τώρα περισσότερο από ποτέ το υπερφυσικό. Ποιοι φόβοι επιβιώνουν και τι σηματοδοτούν για τη σύγχρονο ανθρώπινη εμπειρία;