Το «Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ», έργο βασισθέν στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή, θα παρουσιάζεται με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό εκλογής του κοινού τα τελευταία έτη Στεφανία Γουλιώτη, από 8 έως 11 Ιουνίου, στις 9 μ.μ., στο «260», Πειραιώς 260 – Χώρος Ε, Ταύρος.
«Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ» ήταν η φράση με την οποία ο διακεκριμένος συγγραφεύς ανοίγει το διήγημά του. Μέσα σε αυτό, επιχειρών να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει με τρόπο ανεπανάληπτο ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο». Η αναγκαιότης της τέχνης για τον «τακτοποιημένο» θεατή, η σύνδεσίς του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα ευρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσεως του καλλιτέχνου με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της απετέλεσαν το έναυσμα για αυτή την παράσταση.
Εδώ η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά καθίσταται η ιδία πρωταγωνίστρια επί σκηνής. Η πορεία του δραματολογικού υλικού, από την επιδίωξη της τελειότητος και το ερώτημα για το τι τελικώς αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση, αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδος. Διερευνώνται τα ερωτήματα για το ποια είναι η σχέσις του ζώντος σώματος με το πρωτογενές υλικό, όπου ο πηλός δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά και αυτός ζων σώμα.
Τα γλυπτά μέσα από την εργασία της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνότατα οδυνηρή σχέση ανάμεσα στον δημιουργό, στο δημιούργημα και στον παρατηρητή. Η παράστασις είναι μια σκηνική μελέτη με θέμα τη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος και μια διερεύνησις του ορίου όπου η τέχνη καθίσταται υπαρξιακή ανάγκη, ενίοτε, επικίνδυνος. Σκηνοθεσία – δραματουργία, Στεφανία Γουλιώτη. Σύμβουλος δραματουργίας, Εκτωρ Λυγίζος. Συγγραφή προσθέτου κειμένου, Νεφέλη Μαϊστράλη.
