Η εναρκτήρια παράσταση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κυκλάδων – Syrreo για τις παραγκωνισμένες γυναίκες που ωθούνται στον όλεθρο
Εναρκτήρια παράσταση του ετήσιου Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κυκλάδων – Syrreo θα είναι οι «Ολέτειρες στο αρχαίο δράμα», μια παράσταση για την καταπιεσμένη γυναίκα που συνομιλεί με τον Ολεθρο και τον Φόνο, στο θέατρο «Απόλλων» στην Ερμούπολη Σύρου, την Κυριακή 12 Ιουλίου. Η μετάφραση είναι του Ανδρέα Ζούλα, η μουσική του Νίκου Ξανθούλη, τα κοστούμια της Κούλας Γαλιώνη και η σκηνοθεσία του Ηλία Μαλανδρή.
Περικοπή του «Επιταφίου λόγου του Περικλέους», ήτοι το απόσπασμα από την «Ιστορία» του Θουκυδίδη (μτφρ. Ελευθερίου Βενιζέλου), καταδεικνύει καλύτερα από οιαδήποτε κοινωνιολογική μελέτη τη θέση της γυναίκας στην αρχαία Αθήνα, όπως αναφέρει ο θεατρολόγος και σκηνοθέτης Ηλίας Μαλανδρής, προσθέτοντας πως θεωρείται ότι οι χήρες των πεσόντων Αθηναίων κατά το πρώτο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου θα έχουν «τιμή και καμάρι» την αφάνεια και τη σιωπή γι’ αυτές!
Οπως εξηγούν ο Αισχύλος, και σχεδόν ταυτοχρόνως με τον «Επιτάφιο» ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, «καταγράφουν την εκρηκτικά βίαιη συμπεριφορά της γυναίκας και μάλιστα της ερωτευμένης, απατημένης, παραγκωνισμένης και κοινωνικά καταπιεσμένης γυναίκας. Αλλά κυρίως, μέσα από αυτή την καταγραφή προβάλλουν -από τότε- τη θέση της γυναίκας ως το πραγματικό και αλάθητο μέτρο του πολιτισμού της κοινωνίας».
Πρόκειται, όπως επισημαίνει ο κ. Μαλανδρής, για «ένα απάνθισμα αποσπασμάτων, με δράση και λόγο γυναικών του αρχαίου δράματος που έγιναν αδίστακτες φόνισσες κι έσπειραν τον όλεθρο. Μια συναρπαστική καταβύθιση στην ψυχολογία της γυναίκας που με την εγκατάλειψη του ανδρός και την αντιμετώπισή της από τον κοινωνικό περίγυρο φθάνει να ξεπεράσει τα όριά της και κάνει τον έρωτα και τον περιπαιζόμενο πόθο όργανο εκδίκησης και συνάμα νέμεσης και δικαίωσης».
«Το έργο -σημειώνει- συνετέθη για μια πρωταγωνίστρια, σε έξι ρόλους της “γυναίκας-φόνισσας”, της γυναίκας του ολέθρου και του θανάτου, που διαλέγεται με τους δυνάστες-θύματά της, φωτίζοντας με την ερμηνεία της το μήνυμα των μεγάλων τραγωδών μας: Μέσα από την παραγκωνισμένη θέση της γυναίκας στην αρχαία κοινωνία, αναδεικνύεται το μέγεθος της γυναικείας προσωπικότητας. Η ακραία βίαιη αντίδρασή της -με θετικές και αρνητικές προεκτάσεις της πολυμορφίας της- είναι η εκδίκησή της αλλά και η «διεκδίκηση» της θέσης και τελικά του “είναι” της».
Στην παράσταση, έξι γυναίκες, στυγερές φόνισσες ή όργανο και μέσο του ολέθρου, στα ασύγκριτα κείμενα του αρχαίου δράματος, εκτυλίσσουν την ιστορία τους σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο που αναπτύσσεται από την απελπισία και τον κυνισμό μέχρι την πλέον μύχια ευαισθησία, σε μια ιδεατή «δικανική απολογία», όπου η γυναίκα είναι η κατηγορουμένη και κατήγοροι είναι τα θύματά της, αυτά που την εξώθησαν στις πράξεις της.
