Λένε ότι πολλά άψυχα πράγματα «αν είχαν στόμα θα μιλούσαν…». Το «Παλατάκι» της Θάσου μπορεί να μην έχει στόμα, αλλά «μιλάει», ζητώντας από τους κατοίκους του νησιού και τους χιλιάδες τουρίστες να το σώσουν! Μαζί του και μια πολιτιστική κληρονομιά ενός και πλέον αιώνα!
Ο λόγος για το Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου, το γνωστό «Παλατάκι» στην περιοχή Λιμενάρια, το οποίο έχει κριθεί διατηρητέο. Πολίτες, καλλιτέχνες, επιστήμονες από ολόκληρη την Ελλάδα, καθώς και θεσμοί του τόπου κάνουν έκκληση για την προστασία και την ανάδειξή του σύμφωνα με τις Διεθνείς Χάρτες. Επιστημονικοί φορείς όπως η Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και η Διεθνής Επιτροπή για τη Διαχείριση της Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς συμπαρίστανται. Το Μεταλλευτικό Συγκρότημα λειτούργησε με το ξεκίνημα του 20ού αιώνα και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της Ιστορίας του τόπου όσο και της τεχνολογικής ιστορίας της Ευρώπης. Η αξία του ως ενότητας κτιρίων, εγκαταστάσεων, στοών και τοπίου έχει τεκμηριωθεί από μελετητές του ΙΓΜΕ και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, έχει αναγνωριστεί από το υπουργείο Πολιτισμού και είναι τέτοια που το κατατάσσει μεταξύ των σημαντικότερων στην Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, το μνημείο κινδυνεύει…
«Γεια σας. Είμαι ο πρώτος σταθμός της διαδρομής σας στο Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου. Θα ήθελα να σας διηγηθώ την ιστορία μου και να σας εκμυστηρευτώ τα παράπονά μου» γράφει μια μεγάλη πινακίδα που βρίσκεται στην μπροστινή πλευρά του κτιρίου, σε έναν πρωτότυπο τρόπο επικοινωνίας.
Σε άλλο σημείο του κειμένου για την πολιτιστική αυτή κληρονομία του βόρειου Αιγαίου αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Οταν, τη δεκαετία του ’60, ήρθε το τέλος της μεταλλευτικής δραστηριότητας, άρχισαν να με εγκαταλείπουν. Εμεινα να κοιτώ από ψηλά τα χρόνια να περνούν, τις γενιές να διαδέχονται η μία την άλλη, τον κόσμο να αλλάζει, να γίνονται όλα πιο γρήγορα και πιο τρελά. Καρτερούσα να μου δώσει κάποιος λίγη σημασία, να ξανανιώσω λίγη ζωή μέσα μου».
Η εντυπωσιακή «κραυγή» σωτηρίας καταλήγει: «Εξακολουθώ να στέκομαι εδώ, πληγωμένο, ανήσυχο αλλά περήφανο. Γι’ αυτό, εσύ που διαβάζεις σήμερα όλα αυτά σκέψου ότι έχεις τη δύναμη να με σώσεις και να με αναδείξεις. Ο χρόνος μου τελειώνει. Βιάσου λοιπόν! Νιώσε την αξία μου για να την προσφέρεις σε σένα και στις επόμενες γενιές»! Ακούει κανείς;
