Ενα στα τρία νοικοκυριά τρέμει ότι θα χάσει το σπίτι του εξαιτίας συσσωρευμένων υποχρεώσεων και πρόσθετων επιβαρύνσεων.
Τη βαθιά ανησυχία των νοικοκυριών για την τύχη της προσωπικής και οικογενειακής τους περιουσίας εξαιτίας της αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων (στεγαστικών, επιχειρηματικών ή άλλων) αλλά και της υψηλής φορολογικής επιβάρυνσης καταγράφει πανελλαδική έρευνα του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ, που διενεργήθηκε τον Δεκέμβριο.
Οπως προκύπτει, το 35% των νοικοκυριών έχει συσσωρευμένες οφειλές, στις οποίες εκτιμάται ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί το επόμενο έτος, ενώ έρχονται και νέες επιβαρύνσεις. Ακόμη, το 28,1% των νοικοκυριών, περίπου 1.000.000, που διαμένει σε ιδιόκτητο σπίτι έχει στεγαστικό δάνειο, με 168.000 νοικοκυριά να έχουν καθυστερημένες οφειλές σε μόνιμη βάση και 220.000 να αναγκάζονται συχνά να καθυστερούν την καταβολή της δόσης. Τούτο επιβεβαιώνεται και από τα πρόσφατα στοιχεία της ΤτΕ, στα οποία καταγράφεται μια αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε ποσοστό πάνω από 30%. Αν λάβουμε υπόψη και τα επιχειρηματικά δάνεια τα οποία έχουν εμπράγματες διασφαλίσεις (με προσημείωση προσωπικής περιουσίας), τότε το πρόβλημα γίνεται οξύτερο.
Παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, ότι με τις νέες ρυθμίσεις προστατεύεται από τους πλειστηριασμούς το 90% των δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν προβλήματα, από την πλευρά της ΓΣΕΒΕΕ και των αναλυτών σημειώνεται ότι «στη σημερινή οικονομική συγκυρία ούτε η πολιτική των πλειστηριασμών ούτε εκείνη της υψηλής φορολόγησης θα επιλύσουν το πρόβλημα του υψηλού δημόσιου και ιδιωτικού χρέους. Αντίθετα, θα το επιδεινώσουν».
Δημευτική φορολογία
Το δυσβάσταχτο αυτό φορολογικό βάρος αναγκάστηκαν να σηκώσουν και οι άνεργοι, καθώς το ποσοστό κατοχής ακίνητης περιουσίας είναι εξίσου υψηλό και σε αυτή την κοινωνική ομάδα. Στα νοικοκυριά που έχουν ανέργους, το ποσοστό ιδιοκτησίας φτάνει το 84,9%. Αυτό σημαίνει ότι η κατοχή ιδιοκτησιακών τίτλων ακίνητης περιουσίας αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ύστατο καταφύγιο και υποκατάστατο προστασίας έναντι του κινδύνου ακραίας φτώχειας και αποκλεισμού, ελλείψει μάλιστα στοιχειωδών δομών και παροχών κοινωνικής προστασίας. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το υψηλό ποσοστό κινδύνου φτώχειας που διατρέχει τα ελληνικά νοικοκυριά (άνω του 30%), σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Eurostat. Αρα, δεν θα πρέπει η κατοχή κάποιου ακινήτου να εκλαμβάνεται συλλήβδην ως ικανότητα παραγωγής προσόδου.
Η συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών θεωρεί ότι ο φόρος ακινήτων θα πρέπει να είναι μηδενικός για τους ανέργους και για την αναξιοποίητη περιουσία (κλειστά μαγαζιά και κατοικίες), ενώ θα πρέπει να είναι μικρότερος για ακίνητα με δανειακά βάρη και για τις επιχειρήσεις που τα χρησιμοποιούν στην παραγωγική διαδικασία.
Ξανθή Γούναρη
