Μην κοιτάτε το σήμερον, όπου αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι άνθρωπος που εγκαινίασε… γκαράζ (αυτό του Μεγάρου Μουσικής) όταν διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού. Κάποτε το πνεύμα ήταν κάπως πιο ελεύθερο και δεν είχε εγκλωβιστεί σε χρυσά ευρωπαϊκά βραχιολάκια, σε επιδοτήσεις, σε σιτίσεις σε διάφορα πρυτανεία. Δεν ήταν βέβαια τόσο καλοστεκούμενοι οι ποιητές ώστε να έβλεπε ο πολίτης του χίλια οκτακόσια ολάκερο πρωθυπουργό να σιγοντάρει σε παρουσίαση βιβλίου με ποιήματα διευθυντή καναλιού, αλλά όλο και κάτι αξιοσημείωτο γινόταν. Ενα από τα πολλά ήταν το διαχρονικό ποίημα του Γεωργίου Σουρή με τίτλο «Ποιος είδε κράτος λιγοστό», το οποίο προσέφερε στον αναγνώστη μια ανάλυση για το παρόν και πρόβλεψη για το μέλλον του ελληνικού κράτους, που επιβεβαιώθηκε απόλυτα. Δυστυχώς, ο Συριανός ποιητής είχε απόλυτο δίκιο για τα χάλια μας και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα θα συνεχίσει να επαληθεύεται εις τους αιώνας των αιώνων. Το σπουδαίο και διαχρονικό πόνημά του έχει ως ακολούθως:
«Ποιος είδε κράτος λιγοστό / σ’ όλη τη γη μοναδικό, / εκατό να εξοδεύει / και πενήντα να μαζεύει;
Γάιδαροι
Να τρέφει όλους τους αργούς, / νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς, / ταμείο δίχως χρήματα / και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά / και να σε κλέβουν φανερά, / κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε / τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Ολα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν / ονείρατα, ελπίδες και σκοποί, / οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν / δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι, / κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει. / Κι από προσπάππου κι από παππού / συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- / να παριστάνει τον ευρωπαίο. / Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει / στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο, / ύφος του γόη, ψευτομοιραίο. / Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, / λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ / το “δε βαρυέσαι” κι “ωχ αδερφέ”. / Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς / σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς! / Ω Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»
Παναγιώτης Λιάκος
