Αγοράζει χρόνο ο πρωθυπουργός και ψάχνει αφήγημα. Ταυτόχρονα κάνει υπολογισμούς για «ηρωική» έξοδο με εκλογές έως την άνοιξη
Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Σ ε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα να αγοράσει χρόνο, καθώς το κλίμα, πολιτικά και κοινωνικά, βαραίνει διαρκώς για τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Ο ανασχηματισμός, που ανακοινώθηκε ύστερα από μια δύσκολη κυοφορία, αποτελεί τμήμα αυτής της προσπάθειας, αλλά είναι νωρίς ακόμη για να φανεί αν και ποια επιτυχία μπορεί να έχει. Ο ανασχηματισμός, πάντως, επισπεύστηκε κατά μερικές ημέρες επιπλέον, λόγω της επικείμενης νέας σύγκλησης της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής για το θέμα του ΕΣΡ. Ως αρμόδιος υπουργός Επικρατείας, ο Ν. Παππάς ολοκλήρωσε τον κύκλο του με την κατάθεση της τροπολογίας για τις αλλαγές στο πλαίσιο της απόφασης του ΣτΕ, την Πέμπτη, και αμέσως μετά άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την ανασύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Στόχος αυτού του σχεδιασμού ήταν να εμφανιστεί με νέο προφίλ η κυβέρνηση τη Δευτέρα στη Βουλή, προκειμένου να πιέσει πολιτικά την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία συνεχίζει να μη συναινεί στη συγκρότηση του ΕΣΡ όσο δεν καταργείται πλήρως ο νόμος του κ. Παππά.
Πέραν του τεχνικού ζητήματος, δηλαδή του κατά πόσο η αναστολή συνεπάγεται και κατάργηση δίχως σκοπιμότητα υπαναχώρησης μετά τη συγκρότηση του ΕΣΡ, αυτή η στάση της Ν.Δ. έχει και μια ευρύτερη πολιτική σημασία, η οποία συνδέεται με τη συνολική στρατηγική της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ έως τις εκλογές. Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης φέρεται αποφασισμένη να μη διευκολύνει, με υποχώρηση από τις δικές της θέσεις, σε κανένα θέμα την κυβέρνηση, θεωρώντας ότι αποτελεί προτεραιότητα η όσο το δυνατόν ταχύτερη αποχώρησή της από την εξουσία και η προσφυγή σε εκλογές.
Παγίδα
Την ώρα που το Μέγαρο Μαξίμου, στριμωγμένο, παίζει το χαρτί της συναίνεσης, η Ν.Δ. αντιμετωπίζει κάτι τέτοιο ως παγίδα που συνδυάζεται και με το έλλειμμα αξιοπιστίας που διακρίνει πλέον την κυβερνητική ηγεσία. Αυτή η τακτική, όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, αποδίδει καρπούς. Αν και σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων η «Συμφωνία Αλήθειας» δεν αφήνει πολλά περιθώρια γρήγορων βελτιώσεων, η απόρριψη κάθε συνδιαλλαγής και η μέχρι τώρα αντιπολιτευτική στάση της βοηθά τη Ν.Δ. να εισπράττει το μεγαλύτερο μέρος της κυβερνητικής φθοράς.
Ακόμη και η εταιρία Puplic Issue, που συνεργαζόταν έως πρόσφατα με την «Αυγή» και άρα κατά τεκμήριο η Κουμουνδούρου τη λάμβανε σοβαρά υπόψη, δείχνει με τις μετρήσεις της ότι διαμορφώνεται ρεύμα υπέρ της Ν.Δ., που της δίνει προοπτική να φτάσει στις κάλπες έως και 42%, με τον ΣΥΡΙΖΑ να περιορίζει την εκλογική επιρροή του μόλις στο 18%. Το ρεύμα αυτό είναι κατά βάση αρνητικό, δηλαδή προέρχεται από τιμωρητική διάθεση προς τη σημερινή κυβέρνηση και ως εκ τούτου δεν αντιμετωπίζονται θετικά τυχόν σημάδια προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι άσχετα και τα ευρήματα που δείχνουν ότι η τάση αυτή συμπαρασύρει και σχεδόν όλα τα μικρότερα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, όπως το Ποτάμι και η Ενωση Κεντρώων, ενώ «διασώζεται» μόνο το ΠΑΣΟΚ, υπό την έννοια ότι διατηρεί τα ποσοστά του και εξασφαλίζει την εκ νέου είσοδό του στη Βουλή.
Την ίδια ώρα, όμως, δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι στους κόλπους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ξέσπασε νέος εμφύλιος με αφορμή το «ναι» της Πέμπτης στην τροπολογία Παππά. Περισσότερο και από τις κακές προσωπικές σχέσεις του Ευ. Βενιζέλου με τη Φώφη Γεννηματά, που έχουν ως φόντο και το θέμα της επανόδου του Γ. Παπανδρέου, το πολιτικό πρόβλημα που ταλανίζει εσωτερικά τον χώρο αυτό αφορά τη στρατηγική του. Η μία τάση, που εκφράζεται κατά κόρον από τους βενιζελικούς, υποστηρίζει ότι πρέπει «πάση θυσία» να φύγει η σημερινή κυβέρνηση και κατά συνέπεια ουδεμία χείρα βοηθείας να της προσφέρεται, ενώ η άλλη, που αποτελεί την κεντρική ηγετική γραμμή της Φώφης Γεννηματά, τάσσεται υπέρ των «ίσων αποστάσεων» τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη Ν.Δ.
Ενδεικτικό είναι ότι οι διεργασίες αυτές διαδραματίζονται εν μέσω έντονων (αν και πρόωρων;) εσωτερικών συζητήσεων για τη στάση του ΠΑΣΟΚ κατά την «επόμενη μέρα» των εκλογών. Στο πλαίσιο αυτό θεωρείται λυτρωτικό το ενδεχόμενο να αποσπάσει αυτοδυναμία η Ν.Δ., διότι, σε διαφορετική περίπτωση, θα τεθεί επί τάπητος το δίλημμα αν θα πρέπει και πώς να δώσει τη στήριξη ή την ανοχή του για τον σχηματισμό κυβέρνησης…
Ολα αυτά δείχνουν ότι οι εξελίξεις έχουν αποκτήσει τη δική τους δυναμική. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πια αμφιβολία ότι είναι δεύτερο κόμμα και η μάχη που αρχίζει, με αφετηρία τον ανασχηματισμό, είναι να βελτιώσει τη συσπείρωσή του ώστε σε επόμενο στάδιο να μπορέσει να μικρύνει και την ψαλίδα από τη Ν.Δ.
Παρά τη ζημιά που προκάλεσαν οι χειρισμοί στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών, θα αρχίσει τώρα να ετοιμάζεται και το συνολικό αφήγημα (από τη μάχη με τη διαπλοκή έως την οικονομία και το θέμα του χρέους), με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει την πολιτική ανασύνταξή του και ενδεχομένως την «ηρωική» προσφυγή στις κάλπες έως την άνοιξη…
Πιο μνημονιακή από ποτέ η νέα κυβέρνηση
Η σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου, όπως ανακοινώθηκε το βράδυ της Παρασκευής, επιβεβαιώνει καταρχάς τον
προσανατολισμό για ακόμη ταχύτερη εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου. Αυτό σηματοδοτείται με κινήσεις όπως η είσοδος του έως τώρα προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιου Πιτσιόρλα ως υφυπουργού Επενδύσεων, η ανάθεση του υπουργείου Εργασίας στην 31χρονη Εφη Αχτσιόγλου, που έκανε κατ’ ουσίαν και όλες τις συζητήσεις για τα εργασιακά με τους δανειστές, η μετακίνηση του Π. Σκουρλέτη από το υπουργείο Ενέργειας και η τοποθέτηση σε αυτό του Γ. Σταθάκη.
Επίσης διατηρείται στο οικονομικό επιτελείο το δίδυμο Τσακαλώτου – Χουλιαράκη, αλλά απομακρύνεται ο αναπληρωτής υπουργός Τρ. Αλεξιάδης. Κατά τα λοιπά, η απομάκρυνση του Ν. Φίλη αποσκοπεί στην ομαλοποίηση των σχέσεων με την Εκκλησία, ενώ την ίδια ώρα αυξήθηκε αριθμητικά η εκπροσώπηση των ΑΝ.ΕΛ., οι οποίοι πλέον διαθέτουν επτά υπουργούς και υφυπουργούς, και πολιτικά «δένονται» περισσότερο με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οσον αφορά τις εσωκομματικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας δεν τις διατάραξε ιδιαίτερα, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε τις προσωπικές επιλογές του με την είσοδο προσώπων όπως ο Δ. Τζανακόπουλος, ο οποίος αναλαμβάνει κυβερνητικός εκπρόσωπος, ή ο Γ. Βασιλειάδης υφυπουργός Αθλητισμού, καθώς και με τον ορισμό του Χρ. Βερναρδάκη ως υπουργού Επικρατείας για τον κυβερνητικό συντονισμό μαζί με τον Αλ. Φλαμπουράρη.
Ενα από τα πρόσωπα-κλειδιά, ο Ν. Παππάς, εμφανίζεται μεν ως αναβαθμιζόμενος με το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, αλλά εκ των πραγμάτων παύει να εδρεύει στο Μέγαρο Μαξίμου με ό,τι αυτό σημαίνει.
Ψυχρολουσία ήταν ο ανασχηματισμός για τον Φ. Κουβέλη που δεν έγινε υπουργός, όπως και οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ Μ. Ξενογιαννακοπούλου και Στ. Τζουμάκας. Αποδυναμώθηκε όμως και η υπάρχουσα πασοκογενής πτέρυγα, αφού απομακρύνθηκαν η Θεοδώρα Τζάκρη και ο Μ. Μπόλαρης. Διασώθηκε πάντως έστω και υποβαθμιζόμενος ο Π. Κουρουμπλής.
