Οι εργαζόμενοι στις ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, Κιλκίς και Χαλκιδικής πληρώνουν οι ίδιοι για καύσιμα, γραφική ύλη!
Κραυγή αγωνίας αρθρώνουν οι εφοριακοί των νομών Θεσσαλονίκης, Κιλκίς και Χαλκιδικής, που έχουν φτάσει να «αιμοδοτούν» τις υπηρεσίες όπου εργάζονται, ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν. Μάλιστα, η κατάσταση έχει γίνει τόσο απελπιστική, που ο σύλλογος εφοριακών των τριών νομών καλεί με εσωτερικό έγγραφο τους εργαζομένους των φορολογικών υπηρεσιών να μην ξαναβάλουν το χέρι στην τσέπη για τον σκοπό αυτό.
Σύμφωνα με τον σύλλογο, εξαιτίας της αδυναμίας διαχείρισης των πιστώσεων δεν υπάρχουν καν μελάνι και χαρτί για την εκτύπωση των απαραίτητων εγγράφων που ζητούν οι πολίτες, τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα παραμένουν ακινητοποιημένα δίχως καύσιμα, και μάλιστα εν μέσω των καλοκαιρινών ελέγχων, ενώ στις υπηρεσίες δεν υπάρχουν ούτε τα απαραίτητα είδη καθαριότητας για την υγιεινή των χώρων που καθημερινά επισκέπτονται χιλιάδες φορολογούμενοι. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις ΔΟΥ, εξαιτίας της μη συντήρησης των συστημάτων κλιματισμού, οι υπάλληλοι αλλά και το κοινό συμβιώνουν καθημερινά σε συνθήκες… λεβητοστασίου.
«Πώς βγαίνει ο δίσκος κάθε Κυριακή στην εκκλησία, έτσι ακριβώς βγαίνει και στις φορολογικές υπηρεσίες. Προσπαθούμε να καλύψουμε ρεφενέ τις λειτουργικές ανάγκες, αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί» λέει στη «δημοκρατία» ο πρόεδρος του συλλόγου Μιχάλης Κούπκας. Σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι η δημόσια εικόνα των υπηρεσιών δεν έχει αμαυρωθεί ακόμα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη φιλοτιμία των εργαζομένων, οι οποίοι καλύπτουν εθελοντικά πολλά από τα βασικά έξοδα. Οι συνθήκες αυτές οδήγησαν προ ημερών το Δ.Σ. του Συλλόγου Εφοριακών Ν. Θεσσαλονίκης – Κιλκίς – Χαλκιδικής στο πρωθυπουργικό γραφείο στη Θεσσαλονίκη, όπου συναντήθηκε με την επικεφαλής Κατερίνα Νοτοπούλου, κομίζοντας ένα μήνυμα: «Δεν πάει άλλο».
Το Δ.Σ. του συλλόγου με ομόφωνη απόφασή του ζητά κανένας συνάδελφος να μην πληρώνει πλέον με τα δικά του χρήματα τη λειτουργία της υπηρεσίας, κανένα ιδιωτικό ή υπηρεσιακό αυτοκίνητο να μην κινηθεί από τις προσωπικές οικονομίες των εργαζομένων και κανένας προϊστάμενος να μην εξαναγκάσει συναδέλφους να χρηματοδοτήσουν τις λειτουργικές ανάγκες των υπηρεσιών. Εξηγεί μάλιστα πως τέτοιου είδους υπηρεσιακές υποχρεώσεις δεν προκύπτουν από κανέναν νόμο.
