Αθικτα βρέθηκαν (μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης) δύο κιβώτια με ραδιενεργό κοβάλτιο σε αποθήκη της πανεπιστημιούπολης
Από τη
Θεανώ Καρούτα
Την ημέρα που η ιρακινή πόλη της Μοσούλης έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014, ένα μεγάλο οπλοστάσιο περιήλθε στην κατοχή των τρομοκρατών. Μια μητρόπολη με στρατιωτικές βάσεις και φρουραρχεία, εφοδιασμένα με όπλα, βόμβες, ρουκέτες και άρματα μάχης. Το πιο ολέθριο όλων, όμως, δεν ήταν κανένα από αυτά και, με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», σε μια κλειδωμένη αποθήκη στην πανεπιστημιούπολη της Μοσούλης βρέθηκαν δύο κιβώτια γεμάτα κοβάλτιο-60, ένα άκρως ραδιενεργό υλικό με θανατηφόρα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρκίνου αλλά και για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Ερώτημα
Με το ραδιενεργό αυτό υλικό οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να φτιάξουν όπλα που θα σκόρπιζαν τον θάνατο και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Γιατί δεν το χρησιμοποίησαν;»
Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την ύπαρξη του κοβαλτίου στη Μοσούλη, μετά τη σχετική ενημέρωση Ιρακινών στρατιωτικών, και παρακολουθούσαν για τρία χρόνια με κομμένη την ανάσα προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούσαν.
Στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν να κρατήσουν μυστική την ύπαρξη του ραδιενεργού υλικού στη Μοσούλη, σκεπτόμενοι πως οι τζιχαντιστές ίσως να μην είχαν επίγνωση του τι είχαν στη διάθεσή τους.
Οταν η πόλη ανακαταλήφθηκε, η έκπληξη των αξιωματούχων που εντόπισαν το κοβάλτιο στην αποθήκη του πανεπιστημίου ήταν μεγάλη.
Τα κιβώτια δεν είχαν αγγιχθεί καν. «Δεν είναι τόσο έξυπνοι» εκτίμησε ένας αξιωματούχος του ιρακινού υπουργείου Υγείας. Αμερικανοί αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, από την άλλη, εκτιμούν πως οι τζιχαντιστές δεν είχαν τρόπο να χρησιμοποιήσουν το υλικό χωρίς να εκτεθούν οι ίδιοι στη θανάσιμη ραδιενέργειά του.
Η ανησυχία των Αρχών, ωστόσο, δεν μειώθηκε, καθώς το εν λόγω ραδιενεργό υλικό υπάρχει σε πολλά μέρη του πλανήτη, ακόμα και σε πεδία συγκρούσεων, και κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως την επόμενη φορά που θα εντοπιστεί δεν θα χρησιμοποιηθεί από τους τρομοκράτες.
