Η πρώτη έρευνα που ενοχοποιεί την εργασιακή (και όχι μόνο) εξάντληση με τον κίνδυνο καρδιακών αρρυθμιών
Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την πιο συνήθη διαταραχή του καρδιακού ρυθμού και επηρεάζει περισσότερους από 33.000.000 ανθρώπους παγκοσμίως. Σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «European Journal of Preventative Cardiology», το χρόνιο στρες και η εργασιακή εξάντληση μπορεί να αποτελέσουν βασικούς παράγοντες για την ανάπτυξη της νόσου.
«Γνωρίζουμε πως το άγχος μπορεί να ευθύνεται για άλλα είδη καρδιακών παθήσεων, όμως αυτή είναι η πρώτη έρευνα που συνδέει το στρες και την εξάντληση με πιθανή αύξηση του κινδύνου για καρδιακή αρρυθμία» επισήμανε ο δρ Πάρβιν Γκαργκ, αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο Κεκ της Νότιας Καλιφόρνιας.
Το σύνδρομο burn-out δεν σχετίζεται μόνο με την εργασία, αλλά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, έχει να κάνει με τη διαρκή έγνοια και προσπάθεια να είμαστε αρκετά καλοί στην επαγγελματική και την προσωπική μας ζωή, με τις εντάσεις στην οικογένεια, με τη συνεχόμενη ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, εξυπακούεται, με το προσωπικό άγχος. Η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε 12.000 άτομα, άνδρες και γυναίκες, για περίπου 25 χρόνια.
Αυτοί δεν υπέφεραν από κολπική μαρμαρυγή και αξιολογήθηκαν σε πέντε διαφορετικές περιστάσεις που σχετίζονταν με τον θυμό, την εξάντληση, την κοινωνική υποστήριξη, καθώς και τη χρήση αντικαταθλιπτικών ουσιών.
Τα αποτελέσματα τα συνέκριναν με τους ανθρώπους που ανέπτυξαν κολπική μαρμαρυγή κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου.
Η μελέτη κατέδειξε ότι δεν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ των επιπέδων θυμού, κοινωνικής υποστήριξης ή χρήσης αντικαταθλιπτικών ουσιών με καρδιακές αρρυθμίες. Ωστόσο φάνηκε πως ήταν πιο πιθανό να αναπτύξουν κολπική μαρμαρυγή τα άτομα που υπέφεραν από εξαιρετική κόπωση και εξάντληση, δηλαδή υπερκόπωση.
«Η εξάντληση αυτού του είδους συνδέεται με φλεγμονές και αυξημένη ενεργοποίηση της φυσιολογικής απόκρισης του στρες στο σώμα. Οταν αυτά τα δύο ενεργοποιούνται παράλληλα, μπορεί να έχουν σοβαρές και καταστροφικές επιδράσεις στον καρδιακό ιστό, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν στην ανάπτυξη αρρυθμίας» τόνισε ο δρ Γκαργκ.
