Στις αγοραπωλησίες ακινήτων, αυτοκινήτων και στην εκμίσθωση υπηρεσιών, προτού αλλάξει χέρια το αγαθό, είθισται να προηγείται η σύνταξη ενός συμβολαίου, τους όρους του οποίου καλούνται να σεβαστούν τα δύο αντισυμβαλλόμενα μέρη. Δηλαδή, προτού εκχωρηθεί ένα πράγμα ή μία αξία, εκχωρούνται οι λέξεις που το αφορούν. Ετσι και στην Πολιτεία, τα κόμματα τοποθετούνται στη συνείδηση της αγοράς ανάλογα με τις λέξεις που έχουν κατακτήσει ή τους έχουν παραχωρηθεί.
Η Δεξιά, επί αρκετές δεκαετίες, έχει διαπράξει το στρατηγικό λάθος να εκχωρήσει δύο λέξεις τεράστιας συμβολικής και πραγματικής αξίας στην Αριστερά – και μάλιστα άνευ οποιουδήποτε αντιμισθίου: «Δημοκρατία» και «πρόοδος», με τη σύμφωνη γνώμη ανεύθυνων ηγεσιών και αδειανών «δεξαμενών σκέψης» της παράταξης, έχουν χαριστεί σε μια Αριστερά που τις σφετερίζεται χωρίς να τις αξίζει και δίχως να τις έχει υπηρετήσει.
Η κατάντια είναι τόσο μεγάλη, ώστε θεωρείται αυτονόητο (!) ότι οι υπερασπιστές ανατριχιαστικών δικτατοριών (Στάλιν, Χότζα, Τσαουσέσκου) είναι «δημοκράτες» και «προοδευτικοί», ενώ οι ψηφοφόροι και τα στελέχη της Δεξιάς είναι «συντηρητικοί» και «αντιδραστικοί – αναχρονιστές».
Επίσης είναι ανατριχιαστικό το γεγονός ότι σπανίως κάποιος παράγοντας από το αντίπαλον ιδεολογικό… δέος δεν θα μπει στον κόπο να τους ρωτήσει πώς συμβιβάζεται η στυγνή δικτατορία με τη «δημοκρατία» και την «πρόοδο». Είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι απόπειρες δημοσιογράφων να ελέγξουν τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις των νοσταλγών του ανατολικού μπλοκ.
Οσο για τα περιστατικά βίας, δεν χρειάζεται να γίνει μνεία. Το ύψωμα του τόνου της φωνής ενός «αντιδραστικού» συνιστά «δολοφονική επίθεση εναντίον της δημοκρατίας». Οποτε, όμως, η βία είναι «προοδευτική», τότε γίνεται απλά «υπερβολή» και «έκφραση διαμαρτυρίας».
Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι η τελευταία σοβιετική χώρα στην Ευρώπη…
