Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών: Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 368.102 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2011 (αύξηση 37,7%) και κατά 36.219 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2012 (αύξηση 2,8%). Ο συνολικός αριθμός τους είναι 1.345.715 άτομα! Αν λάβει κάποιος υπ’ όψιν του ότι αυτό το νούμερο αφορά την επίσημη καταγραφή των ανέργων, τότε θα αντιληφθεί ότι ο πραγματικός αριθμός σίγουρα ξεπερνά το 1.500.000.
Η τραγική αποτυχία κάθε προγράμματος «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας φαίνεται κι από το ακόλουθο: Το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών. Εφτασε στο 56,6% από 46,7% τον αντίστοιχο μήνα του 2011. Δευτεραθλητές στην ανεργία είναι όσοι ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 25-34 ετών, με ποσοστό 34,1%.
Κοντολογίς, η μόνιμη απορία των Ελλήνων «σε ποιο σημείο βρίσκεται ο… πάτος» έχει ήδη απαντηθεί. Το σημείο της έσχατης εξαθλίωσης βρίσκεται ακόμα μακριά. Θα διαπιστώσουμε το σημείο μηδέν όταν εφαρμοστούν τα τωρινά και τα επόμενα μέτρα «ανάκαμψης και ανάπτυξης». Οταν οι δείκτες της ανεργίας ξεπεράσουν το 60%, το 70% και το 80%. Οταν η ελληνική νεολαία θα έχει αποδράσει από την πατρίδα και οι λίγοι εναπομείναντες θα ανταγωνίζονται τους λαθρομετανάστες στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες με τα μηδενικά εργασιακά δικαιώματα και τα μεροκάματα των 300 ευρώ.
Η εικόνα που αντικρίζουμε καθημερινά μας λέει την αλήθεια. Η καταχνιά που σκεπάζει τη χώρα μάς λέει την αλήθεια. Η στατιστική του τρόμου μάς λέει την αλήθεια. Ολα καταρρέουν μέσα σ’ ένα σύννεφο αιθάλης, την ίδια ώρα που η τρόικα απαιτεί περισσότερο ελληνικό αίμα.
Η ποινικοποίηση της φτώχειας είναι γεγονός και η σταδιακή δήμευση των ακινήτων με τους εξωφρενικούς φόρους είναι μια υπαρκτή κατάσταση. Η καταστροφή είναι χειροπιαστή και μόνο τα λόγια περί «μονόδρομου» ηχούν κούφια απατηλά, όσο συχνά κι αν επαναλαμβάνονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο Κοινοβούλιο.
Το μόνο ελπιδοφόρο είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση ο λαός μας να συναινέσει στον αφανισμό του.
