Η επίσκεψη του προέδρου της γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ ήταν, αναμφίβολα, μια ευτυχής στιγμή των ελληνικών εξωτερικών υποθέσεων. Παρά τις υπερβολές στον τομέα του πρωτοκόλλου (όπως το άγημα των Ευελπίδων στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου), η χώρα μας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα στη διεθνή σκακιέρα.
Οι σκοπιμότητες του Γάλλου προέδρου είναι θεμιτές και προφανείς. Πρώτα και κύρια θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας του -με την όποια σύναψη επικερδών συμφωνιών με την Ελλάδα- και δευτερευόντως να δώσει θάρρος στον λαό μας με λόγια συμπόνιας και παρηγοριάς. Ούτως ή άλλως, αυτό πράττουν οι επικεφαλής κρατών και διπλωματικών αποστολών όποτε επισκέπτονται ξένες χώρες. Πολύ συμφέρον, λίγο συναίσθημα. Τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Το πρόβλημα το έχουμε εμείς. Οχι (ακόμα) η Γαλλία. Στην Ελλάδα οι άνεργοι τείνουν να ξεπεράσουν σε αριθμούς τους εργαζομένους. Στην Ελλάδα έχει διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός εξαιτίας της ύφεσης και της έλλειψης οράματος για το μέλλον. Στην Ελλάδα οι ανάγκες είναι άμεσες, ενώ το «φως στην άκρη του τούνελ» μια μακρινή, αόριστη υπόσχεση. Στην Ελλάδα λιποθυμούν τα παιδιά από την πείνα και αυτοκτονούν καθημερινά οι απελπισμένοι. Στην Ελλάδα εξαϋλώνεται το κοινωνικό κράτος και εκμηδενίζονται οι παροχές προς τους έχοντες ανάγκη. Αυτά δεν είναι δυνατό να τα επηρεάσει -τουλάχιστον άμεσα- οποιοσδήποτε ηγέτης του κόσμου, ακόμα κι αν έχει τις καλύτερες των προθέσεων απέναντι στο έθνος μας.
Τα προβλήματα αυτά, που απειλούν το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί την ύπαρξη του ίδιου του κράτους, η Ελλάδα οφείλει να τα αντιμετωπίσει. Πρέπει να ξεκολλήσει από τον βούρκο μόνη της και να μην ποντάρει σ’ ένα ξένο «ιππικό», που ποτέ δεν έρχεται εγκαίρως.
Οι σχέσεις μας με τις άλλες χώρες επιβάλλεται να είναι καλές. Ομως, όταν λιμοκτονεί ο λαός σου, η διπλωματία, το πρωτόκολλο και οι μεγάλες παράτες δεν μπορούν να τον ταΐσουν. Δυσάρεστο αυτό, αλλά αληθινό…
