Τι θα κάνει η Πειραιώς για τις αξιώσεις των Αλβανών;Από τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Μαζί με την εξόχως προβληματική διαχείριση του Σκοπιανού, η κυβέρνηση επιχειρεί, κυριολεκτικά «στα μουλωχτά», να «πακετοποιήσει» την ικανοποίηση περίεργων αλβανικών αξιώσεων, στο πνεύμα πάντα βελτίωσης της… ατμόσφαιρας με τους γείτονες. Αυτή η βαλκανική πολιτική «εθνικών εκπτώσεων» υπαγορεύεται και επιβάλλεται από τον ξένο παράγοντα. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που εξακολουθούν να υλοποιούν στη ΝΑ Ευρώπη το ολέθριο «δόγμα Κλίντον», και από τους Γερμανούς, οι οποίοι θέλουν να εξυπηρετήσουν τις δικές τους επιδιώξεις εις βάρος πάντα της Ελλάδας, που είναι πρόσφορο θύμα οικονομικού εκβιασμού.
Προσοχή, όμως – το έχω ξαναγράψει και δεν θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω: Aλλο πράγμα τα Σκόπια, ένα κρατίδιο-αχταρμάς που πουλά δονκιχωτικό αλυτρωτισμό και φαντασιακή εθνοκαπηλία σαν… «Το ποντίκι που βρυχάται» (της ομώνυμης ταινίας με τον Πίτερ Σέλερς), και άλλο η Αλβανία, με την ένοπλη εθνικιστική δράση και τις διακηρυγμένες επιθετικές βλέψεις σε όμορες χώρες.
Υπάρχει, άλλωστε, μία επιπλέον διαφορά στα δύο γειτονικά κράτη: Στα Σκόπια ζουν διασκορπισμένοι κάποιες χιλιάδες Ελληνες και βλαχόφωνοι ελληνικής συνείδησης, στην Αλβανία όμως υπάρχει ακόμη συμπαγής μια ζώσα ελληνική μειονότητα, η οποία υφίσταται πολιτικές διωγμού και έμμεσης εθνοκάθαρσης. Στην Ελλάδα υπάρχει επίσης μια πολύ μεγάλη οικονομική κοινότητα Αλβανών εργαζομένων, ορισμένοι από τους οποίους διαμορφώνουν σταδιακά ελληνίζουσα συνείδηση, αλλά πολλοί εξ αυτών διέπονται από τον πρωτόγονο αλβανικό εθνικισμό και δεν διστάζουν να προκαλούν ακόμη και σε μονάδες του Ελληνικού Στρατού, όπου ατυχώς καλούνται να υπηρετήσουν! Συνεπώς, η απαίτηση της αλβανικής πλευράς για επισημοποίηση της άρσης του εμπολέμου είναι εξαιρετικά πρόωρη, στον βαθμό που συνεχίζουν να υπάρχουν οι προαναφερόμενες εκκρεμότητες.
Επί της ουσίας, το εμπόλεμο έχει καταργηθεί από το 1987 με την αψυχολόγητη πρωτοβουλία Παπούλια, που μετουσιώθηκε σε απόφαση του τότε υπουργικού συμβουλίου, χωρίς φυσικά η Ελλάδα να πάρει το παραμικρό αντάλλαγμα. Μερικά χρόνια αργότερα ακολούθησε, πάλι διά χειρός Παπούλια, η Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας.
Είναι, λοιπόν, απορίας άξιον τι ακριβώς ζητούν επιπλέον οι Αλβανοί και δεσμεύεται να ικανοποιήσει η… γαλαντόμος κυβέρνηση Τσίπρα. Θέλουν να ταπεινώσουν ολόκληρη την ελληνική Βουλή, υποχρεώνοντάς την να τείνει κλάδο ελαίας προς ένα κράτος-λησταρχείο, που δεν σέβεται τα δικαιώματα των ομογενών μας; Και θα το επιτρέψει αυτό η Νέα Δημοκρατία, χωρίς να δοθούν ρητές εγγυήσεις διασφάλισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μειονότητας; Ποια είναι η επίσημη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Εχετε, μήπως, καταλάβει;
